புதுவைப்பிரபா

நேசம் + யுடான்ஸ் இணைந்து வழங்கும் புற்றுநோய் விழிப்புணர்வு கட்டுரைப்போட்டிக்கான கட்டுரை

2012-02-09T11:49:00.000-08:00

ஆண்றொன்றிற்கு பல லட்சம் உயிர்களை உலக பரப்பில் அபகரித்துக்கொள்ளும் உயிர்கொல்லி நோய், “புற்றுநோய்’’ என்று பரவலாக பேசப்படும் நிலையில், நிகழும் மரணங்களுக்கு நோய் மட்டுமே காரணமில்லை என்கிற உண்மையை நாம் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். புற்றுநோய் என்றாலே மரணம் என்கிற மனப்போக்கால் விளைகிற பயமும், அவநம்பிக்கையுமே பெரும்பாலான நோயாளிகளை கொன்றுவிடுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், புற்றுநோய் தொடக்க நிலையில் இருக்கும்போதே, உடலில், குறிப்பாக அது தாக்கியிருக்கும் உறுப்பில் ஏற்படும் மாற்றங்களை நாம் கவனிக்காமல், சிலசமயம் கவனித்தும் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடுவதால், அது முற்றி, மருத்துவத்தின் கைகளுக்கு பிடிபடாமல் போய்விடுகிறது. புற்றுநோயை பொருத்தவரை அது தொடக்க நிலையில் கண்டறிய பட்டால், இன்றைய மருத்துவதொழில்நுட்பம், அதை எளிதில் குணப்படுத்திவிடுகிறது. ஆனால். . . நோயின் தொடக்க நிலை அறிகுறிகளை உணர போதுமான விழிப்புணர்வு மக்களின் மத்தியில் இல்லாமையே, இறப்புவிகிதம் ஏறுமுகமாக இருக்க வழிவகுத்துவிடுகிறது. இன்றைய நிலையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு நோயாளிகளே நோயின் தொடக்க நிலையில் கண்டறிந்து மருத்துவம் செய்துகொண்டு பூரண குணமடைகிறார்கள்.
விழித்திரு :
உடலை உற்றுநோக்கும் பழக்கம் நம்மிடையே இல்லாததால் நம் உடலில் ஏற்படும் சின்ன மாற்றங்களைக்கூட நாம் கவனிக்காமல் விட்டுவிடுகிறோம். குறிப்பாக, வாயின் உட்புறத்தில் தோன்றும் சிறு புண்கள், மார்பக பரப்பில், உட்புறத்திலோ வெளியிலோ வளரும் சின்ன கட்டிகள், தோலில் நிற மாறுதல்கள், சிறுநீரில் இரத்தம்போக்கு. . . போன்றவை. இவை யாவும் நூறு சதவிகிதம் புற்றுநோயின் அறிகுறிகளாக இருக்கத் தேவையில்லை. ஆனால், அதை, மருத்துவ பரிதோதனை மூலம் உறுதி செய்து கொள்ளுதல் அவசியம். உணவு கட்டுப்பாடோ அல்லது கடும் உடற்பயிற்சியோ மேற்கொள்ளாத நிலையில் உடல் எடை குறைந்து கொண்டே போகுமானால் நமக்கு நாமே காரணங்களை சொல்லி, நியாயப்படுத்திகொண்டு, மருத்துவ பரிசோதனைகளை நிராகரித்துவிடக்கூடாது. அனால் சமூகத்தில் நிலவும் பொதுக்கருத்துபடி, எடுத்ததும், ~~எனக்கு கேன்சரா இருக்குமோன்னு சந்தேகமா இருக்கு என்று சொன்னீர்களானால், “உன்வாயில் வசம்பு வைச்சு தேய்க்க! எடுத்ததும் எதுக்கு ஏடாகூடாமா நினைக்கிற! அதெல்லாம் எதுவும் இருக்காது! போய் வேலையை பாரு!’’ என்று ஆத்திரப்பட்டு பேசுபவர்கள் தான் அதிகமிருப்பார்கள். இந்த அலட்சியத்தின் ஆணிவேரை பிடுங்கினாலே போதும், அவணியில் பலரின் புற்றுநோயினை ஆரம்ப நிலையிலேயே கண்டுஅறிந்து கொள்ளும் சூழல் தோன்றும்.

தவிர்திரு:
எந்த நோயாயினும் அது வரும்முன் காக்க வேண்டியது நம் கடமையல்லவா? அதுபோலவே, இந்த நோய் வருவதற்கான அதிகபட்ச சாத்தியக்கூறுகள் உள்ள செயலை முற்றிலும் தவிர்த்துட நாம் உறுதியாக இருக்கவேண்டும். உதாரணத்திற்கு, புகையிலையின் பயன்பாடு. மின்னலும் இடியையும் போலத்தான் புகையிலையும் புற்றுநோயும் . புகை பிடிக்கும் பழக்கம் கொண்டவர்களில் குறிப்பிட்ட சதவிகிதத்தினர் வாய் அல்லது தொண்டை அல்லது நுரையீரல் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். நோய் வந்த பின் பணம் செலவழித்து மருந்துவாங்குவதை ஒத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் பணம் செலவழித்து, நோயையே வாங்குவதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்.? அதிக நேரம், சூரியக்கதிர்வீச்சோ அல்லது அணு உலைகளின் கதிர்வீச்சோ, மேலே படும்படும்படி பணிபுரிபவராக இருந்தால், இயன்றவரை அக்கதிர்வீச்சிலிருந்து விலகி இருக்க வேண்டும். முடியாத பட்சத்தில் குறிப்பிட்ட இடைவேளையில் மருத்துவ பரிசோதனை செய்துகொள்ள வேண்டும். அடிக்கடி வரும் காய்ச்சல் உடல் அசதி போன்றவை , இரத்த புற்றுநோய்களுக்கான ஆரம்ப கால அறிகுறிகள் என்பதை இத்தகையோர் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். உடல் பருமனாகாமல் பார்த்துக்கொள்ளுதல், புகையிலை பயன்படுத்தாதிருத்தல், கதிர்வீச்சில் சிக்காதிருத்தல், மாசு படிந்த சூழலில் வாழ்தலை தவிர்த்தல் போன்றவை புற்றுநோய் வராமல் தடுக்கும் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளாகும். மகளீர்க்கு, மார்பகங்களில், உட்பற வெளிப்புற மாறுபாடுகள், முலைக்காம்புகளில் நீர் வடிதல், மாதவிடாய் தவிர்த்த காலங்களில் ரத்தப்போக்கு ஆகியவை முறையே, மார்பக மற்றும் கருப்பை புற்றுநோய்க்கான அறிகுறிகளாக பொதுவாக சொல்லப்படுபவை. ஆனால், முறையான மருத்துவ பரிசோதனை மேற்கொள்வதன் மூலம்தான் அதை உறுதி செய்துகொள்ள முடியும்.
மீட்டெடு:
புற்றுநோய் ஒரு தொற்றுநோய் அல்ல. ஏனெனில், அது பாக்டீரீயா - வைரஸ் போன்ற கிருமிகளால் ஏற்படுவதில்லை. அது கட்டுப்பாடற்ற செல் வளர்ச்சியால் உண்டாவது. உண்மையை சொல்லப்போனால் புற்றுநோய் வருவதற்கு இவை இவையே காரணம், இன்னார் இன்னாருக்குத்தான் வரும் என்று அறுதியிட்டு எதையும் கூறிடமுடியாது. ஒருவேளை, நாம் விழிப்புணர்வோடு எச்சரிக்கையாய் இருந்தும், இந்த நோயின் பிடியில் சிக்கிக்கொள்ள நேரிடலாம். அத்தகைய நேரத்தில், அழுது புலம்பி ஆர்ப்பாட்டம் செய்யாமல், கனத்த மனதிடத்துடனும், நலமாகும் நம்பிக்கையுடனும் சிகிச்சையை எதிர்கொள்ளவேண்டும். இத்தகைய மனநிலையே, நோயின் வீரியத்தை குறைத்து, உட்கொள்ளும் மருந்தின் வினையாற்றலை அதிகரிக்கும். ஆக… இயன்றவரை புற்றுநோய் வராமல் உடல்நலம் காப்போம். மீறி வந்தாலும், நம்பிக்கையோடிருந்து நம் உடலை அந்நோயிடமிருந்து நல்லபடி மீட்போம்.
புதுவைப்பிரபா

யுடான்ஸ் வலைதிரட்டி

2012-02-01T00:31:00.000-08:00

http://www.blog.udanz.com/

நேசம் + யுடான்ஸ் இணைந்து வழங்கும் புற்றுநோய் விழிப்புணர்வு கதைப்போட்டிக்கான கதை

2012-01-31T00:45:00.000-08:00

நம்பிக்கை நடவுகள்

வகுப்பை முடித்துவிட்டு வெளியேறியபோதுதான் கவனித்தாள், சத்யாவின் கண்கள் சிவந்திருந்ததை. தொடர்ச்சியாக அழுதது ஒரு காரணியாக இருக்கலாம் என்ற எண்ணத்தோடு பேராசிரியை பிரவீணா, "சத்தியா. . . . .என்ன பிரச்சனைம்மா? உடம்பு கிடம்பு சரியில்லையா? ”

சத்யா வார்த்தைகளால் சொல்லாமல், ஏதுமில்லை என்பதை தலையசைப்பால் சொன்னாள்.

"ஏய் . . . . பொய் சொல்ற. . . எனக்கு ஒன்னபத்தி நல்லா தெரியும். நீ எதுக்கும் அவ்வளவு சீக்கிரம் அழமாட்டீயே!”

சத்யா அதை ஆமோதிப்பதுபோல் மௌனமாய் 'தலைகுனிந்து’ நின்றாள்.

பிரவீணா பக்கத்து தோழியிடம் கேட்டாள். "என்னமா. . . பிரச்சனை உங்களுக்குள்ள? எதாவது சண்டையா?”

"தெரியலைலிங்க மேடம். ரெண்டு நாள் லீவுக்கு சொந்த கிராமத்துக்கு போய்ட்டு வந்தா. வந்ததிலிருந்து இப்படிதான் அழுதுக்கிட்டு இருக்கா. ஹாஸ்டல் ரூம்மேட்ஸ் எல்லோரும் கேட்டு பார்த்துட்டோம. வாயே தொறக்கமாட்றா மேடம்” பக்கத்தில் இருந்தவள் நட்பு கலந்த பாசக் கவலையோடு சொன்னாள்.

"சரி நீ காலேஜ் முடிஞ்சதும் என்ன வந்து பாரு! லேப்லதான் இருப்பேன்.”

"ஏய் அவ வரலன்னாலும் நீங்க வலுகட்டாயமா கூட்டிட்டு வாங்கடீ!”

வேண்டுகோளை முன்வைத்துவிட்டு நகர்ந்தாள்.

சம்பளத்துக்கு மட்டுமே பேராசிரியர் வேலை பார்க்கும் பெரும்பாலானோர்கள் மத்தியில் பிரவீணா தனியே தெரிவாள். இயந்திரத்தனமாக பாடம் நடத்திவிட்டு போவது மட்டுமல்ல அவள் வேலை. ஒவ்வொருவரையும் கூர்ந்து கவனித்து, அவர்களின் பிரச்சனையை தீர்த்துவைக்க துடிக்கும் உள்ளம் அவளுக்கு.

மாணவிகளின் பிரச்சனை மட்டுமல்ல, உடன் பணிபுரிவோரின் பண-மன பிரச்சனைகளைக்கூட தீர்க்க முனைபவள்.

மாலை.

தோழிகள் சத்யாவை அழைத்துவந்து பிரவீணாவிடம் ஒப்படைதார்கள். அதற்காக எதிர்பார்த்திருந்தவளாய் "அப்பாடா . . . வந்துட்டாளா! நீங்க மட்டும் இவள கூட்டிட்டு வரலேன்னு வச்சுக்கோங்களேன். நானே. . . ஹாஸ்டலுக்கு வந்துடறதுன்னு இருந்தேன்.”

"சரிம்மா. சத்தியா. . .இப்பவாது வாயை தெ}ற. ஊருல என்ன பிரச்சனை?”

" ……”

" உனக்கு கல்யாண ஏற்பாடு ஏதாவது பண்ணிட்டாங்களா?”

"ஐயோ. . . இல்லிங்க மேடம்” என்று அதிர்ச்சியோடு வாய் திறந்த சத்யா, பின்னால் திரும்பி தோழிகளை பார்த்து தயங்கினாள்.

"சரி ஏம்பா . .. . நீங்க இவளுக்காக வெய்ட் பண்ண வேண்டாம். நீங்க கிளம்புங்க. நானே இவள ஹாஸ்டல்ல விட்டுட்டு போறேன்.”

அவர்கள் புறப்பட்டு போனதும் சத்யா, "மேடம் . . . எப்படி சொல்றதுன்னே தெரியல்ல. .. . .”

"பரவாயில்ல சொல்லு”

"எங்கம்மா சாகபோறாங்க மேடம். அவங்களுக்கு கேன்சராம் .” அடக்க முடியாமல் அழுதாள்.

"…ம்ம்…என்ன கேன்சர்?”

"பிரஸ்ட் கேன்சர்”

"ஏய் … அழறத நிறுத்து கேன்சர்னாவே செத்துடுவாங்கன்னு அர்த்தமில்ல சத்யா. அதுவும் பிரஸ்ட் கேன்சர்லாம் இப்போ சாதாரண விஷயம்.”

"இல்ல மேடம். ஆப்பேரஷன் பண்ணனும், அப்புறம் ஏதோ ரேடியேஷன். . . கீமோ . தலைமுடியெல்லாம் கொட்டி, உடல் எலச்சி . . . ” வாக்கியத்தை உடைத்து " எங்கம்மாவ … அப்படியெல்லாம் பார்க்க முடியாது. மேடம். . . என்னால ”

"அடி பைத்தியக்காரி…, கையில அடிப்பட்டு எலும்பு முறிஞ்சிடுச்சு: மாவு கட்டு போடல..? ஒருமாசம் ரெண்டு மாசம் அந்த கட்டோடவே திரியறதில்ல…? அப்புறம் அவுத்துடறதில்ல…? அது, அதோட ப்ரொசிஜர். அதுபோலத்தான் கேன்சர் டிரீட்மென்ட்டுக்கும் சில ப்ரொசிஜர் இருக்கு. அத பாத்து பயந்தா எப்படி? உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா? ஏதோ வரகூடாத வியாதி உங்கம்மாவுக்கு மட்டும் வந்துட்டதா நீ நெனைக்கிறதாலதான் நீ ரொம்ப பதட்டப்படுற, அழுவுற. இப்பலாம் நகரமோ கிராமமோ , நூத்துக்கு பத்து பேருக்கு இது வந்துடுது. படிச்சவ. . . நீதான் அம்மாவுக்கு இதெல்லாம் எடுத்து சொல்லனும். நீயே அழுதுகிட்டிருந்தா . . . ம்ம்?.”

"மேடம். . . நாங்க யாருக்கு என்ன பாவம் பண்ணிணோம்?”

"ச்சீ. .ச்சீ . . பாவம் புண்ணியம் பார்த்து வருமா நோய்? அதுவும் கேன்சர் ஒரு சூழல் தொடர்பான நோய்தானே தவிர, இது தான் காரணம்ன்னு சொல்ல முடியாது. அதே மாதிரி பெரியவங்களுக்கு வரும்… ஏழைகளுக்கு வரும.;.., பெண்களுக்கு வரும்ன்னு பேதம் பிரிச்சி சொல்ல முடியாது. ஓன்னு தெரியுமா…? பிரஸ்ட் கேன்சர் ஆண்களுக்கு வருது.”

"இல்லங்க மேடம். எங்கம்மாவும் ஏதோ சாகப்போற மாதிரியே பேசறாங்க. அக்காகிட்டயும், எங்கிட்டயும் .. . . என்னென்னவோ சொல்றாங்க. ..”

"படிச்ச புண்ணாக்கு… ஒனக்கே அந்த நோய் ஒரு உயிர்கொல்லி நோயாத்தான் தெரியுது. பாவம் அவங்க படிக்காதவங்க. தோ. .. பாரும்மா. . . கேன்சர் டிரீட்மென்ட்டு வெறும் மருந்து சம்மந்தப்பட்டதுமட்டுமில்ல. மனம் சம்மந்தப்பட்டதும். உறுதியான நம்பிக்கையோட, பாஸிட்டீவ் உணர்வோட, எதிர்கொண்டு மருத்துவம் பார்த்துக்கிட்டா சீக்கிரம் குணமாயிடும். இந்த உணர்வ நீதான் அம்மாவுக்கு கொடுக்கனும்.”

"அப்போ”

"பயப்படத் தேவையில்ல. அப்புறம்…இது கட்டி கிட்டின்னு,பச்செல…லேகியம்…அது இதுன்னு கிராமத்து வைத்தியம் பார்த்துக்கிட்டு இருக்காம ,உடனே ,இந்த வியாதிய குணப்படுத்தறதுக்காகவே இயங்கிட்டிருக்கிற அரசு அல்லது தனியார் மருத்துவ மனையில சேருங்க.”

"மேடம் . . .. . இந்த விஷியத்த நான் யாருகிட்டையும் சொல்லல. நீங்களும்….” சத்யா கூட்டி முழுங்கினாள்.

" சொல்லமாட்டேன் மோதுமா? சரி. சொன்னா… உங்கம்மாவுக்கு வந்தது, உனக்கு தொத்திகிட்டு, அவங்களுக்கும் தொத்திக்கும்ன்னு நெனப்பாங்களா? தொத்து வியாதியா இது.?” புறப்பட தயாரானாள் ,பிரவீணா.

"மேடம். . . எங்க அக்காகூட கேட்டா !”

"என்ன… தொத்திக்குமான்னா?”

"ம்கூம். அம்மாவுக்கு வந்ததால… எங்களுக்கும் வருமான்னு. .?”

"தொன்னூத்தியஞ்சு சதவிகிதம் வாய்ப்பில்ல. பாரம்பரிய மரபணுக்கலால வர்ற வாய்ப்பு ரொம்ப ரொம்ப கொறைவு. முன் ஜாக்கிறதையா இருந்து 35 வயசுக்கு மேல, வருசத்திற்கு ஒருமொறை ‘மேமோகிராம்’ பரிசோதனை செஞ்சிக்கிட்டா, அந்த பயமும் வேணாம். சரி. கௌம்பலாமா? நான் உன்ன ஹாஸ்டல்ல விட்டுட்டே போறேன்.”

" மேடம், ஒங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம் நானே போயிக்கிறேன்”

"ச்சீ..வா! இன்னொரு விஷியம் தெரியுமா? இந்த காலேஜ்ல ஒரு புரொப்பஸர் பிளட் கேன்சர் பேஷன்ட். பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி… ஏ.பி.எம்.எல்ன்னு ஒரு வகை பிளட் கேன்சரால அவதிபட்டு, அல்லல்பட்டு, அப்பப்பா…. நீ சொன்ன மாதிரி உடல் எலச்சி, தலை வழுக்கையாகி கன்னமெல்லாம் டொங்கு விழுந்து… ம்ம்ச்ச்;… ஆனா…. எனக்கு தெரிஞ்சி, மருந்துகளவிட அந்த நெலையிலேயும்; நம்பிக்கையோட இருந்ததுதான் அந்த ஜீவனோட ப்ளஸ்."

" பிளட் கேன்சரையும் குணபடுத்த முடியுமா மேடம்”

"ம்ம். இப்போ அதெல்லாம் சாதராணம்மா ஆயிடுச்சி. தொடக்க நெலையில கண்டுபுடிச்சிட்டா ரொம்ப ஈஸி.”

"யாரு மேடம் அந்த பேஷன்ட்?”

" நீ சொல்லு பார்க்கலாம் !”

"இங்கிலீஸ் புரொப்பஸர் இமாம் சார்…!”

பிரவீணா கலகலவென சிரித்தாள். "ஏய்.. அவர பார்த்தா அப்படியா தெரியுது? இரு இமாம் கிட்டேயே சொல்றேன்.”

" மேடம், மேடம்… மாட்டிவிட்டுடாதீங்க. ப்ளீஸ். ”

"ஏய்…சும்மா வெளையாட்டுக்கு சொன்னேன். நான் தான் அந்த முன்னாள் கேன்சர் பேஷன்ட் ”

சத்யா பேரதிர்ச்சியானாள். பிரவீணாவை உச்சந்தலையிலிருந்து பாதம்வரை ஒருமுறை கூர்ந்துபார்த்துவிட்டு,

" மேடம்….”

"ஆமாம்டா.. இப்போ… ஐயம் ஆல் ரைட் அண்ட் நார்மல். வருஷத்துக்கு ஒரு தடவ, பீரியாடிக்கல் செக்-அப். அவ்வளவுதான்.”

"சரி. வா போலாம்” சத்யாவின் தோள் மீது கையை போட்டு நடக்க தொடங்கினாள், பிரவீணா.

சத்யாவின் கண்கள் மீண்டும் ஏனோ கலங்கியது. அவள் கழுத்தை திருப்பி , தன் தோள் மீது படர்ந்திருந்த பிரவீணாவின் கைவிரல் பகுதியில் அழுத்தமாய் ஒரு முத்தமிட்டுவிட்டு நிமிர்ந்து நடக்கத்தொடங்கினாள்.

புதுவைப்பிரபா

எனது கவிதைக்கு முதல் பரிசு

2011-12-19T15:10:00.000-08:00

சேனைத் தமிழ் உலா என்னும் இணைய தளம் உலக தமிழருக்கான கவிதைப்போட்டி ஒன்றினை அறிவித்து நடத்தியது. அதில் எனது கவிதைக்கு முதல் பரிசு கிடைத்துள்ளது. பரிசுத் தொகையாக ரூபாய் ஐயாயிரத்திற்கான காசோலையை சேனைத் தமிழ் உலா இணைய தளம் வழங்கியது.
விவரங்களுக்கு. . .
http://www.chenaitamilulaa.net/t27326-topic

மகாகவி பிறந்த எட்டையபுர வீட்டில் அவன் பிறந்த நாளன்று. . .

2011-12-15T16:03:00.000-08:00

மகாகவி பிறந்த எட்டையபுர வீட்டில் அவன் பிறந்த நாளன்று. . .

உணர்வுள்ள எழுத்தாளர்கள் உடனே ஒப்பமிடுங்கள்

2011-11-03T04:51:00.000-07:00

சென்னை கோட்டூர்புரத்தில், 8 ஏக்கர் நிலப் பரப்பில் மக்கள் பணம் 180 கோடி ரூபாய் செலவில் ஏற்படுத்தப்பட்ட அண்ணா நூலகத்தில் பொதுமக்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், மாணவர்கள், குழந்தைகள் என பல தரப்பினருக்கும் பயன்படக்கூடிய நவீன கட்டமைப்புகள் உள்ளன. பல லட்சம் நூல்கள் வைக்கத்தக்க கொள்ளளவுடன், 1250 பேர் ஒரே நேரத்தில் அமர்ந்து வாசிக்கக் கூடிய அரங்குகள், சுமார் 800 பேர் அமரக்கூடிய வெளி அரங்கு, 30 பேர் அமரக்கூடிய சிறு சிறு அரங்குகளும் உள்ளன. ஒரு நவீன நூலகம் எவ்வாறு அமைய வேண்டும் என்ற கல்வியாளர்களின் கனவு குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு நிறைவேற்றப்பட்ட கட்டிடமாகத் திகழ்கிறது இந்த வளாகம்.

ஆசியாவிலேயே இரண்டாவது பெரிய நூலகம் எனும் சிறப்புகொண்ட இந்த அண்ணா நூலகத்தை விரைவில் டிபிஐ வளாகத்துக்கு மாற்றப்படும் எனவும், அந்த இடத்தில் உயர் சிறப்பு குழந்தைகள் நல மருத்துவமனையாக (Super Specialty Paediatric Hospital) மாற்றி அமைக்கப்படும்” என இன்று தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதா அறிவித்துள்ளார். 1.1.2011 அன்று நடைபெற்ற அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. தலைமைச் செயலகக் கட்டடத்தைத் தொடர்ந்து இப்போது அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகமும் மாற்றப்படுவது அரசியல் பகையுணர்வின் அப்பட்டமான வெளிப்பாடாகவே இருக்கிறது.

குழந்தைகளுக்கான சிறப்பு மருத்துவமனை அமைக்கப்படுவது என்பது வரவேற்கத்தக்கதே. அதற்குப் பொருத்தமான இடத்தைத் தேர்வு செய்து புதிதாக ஒரு கட்டடத்தை அங்கு எழுப்ப முடியும். அதற்காக தேவையான உள்கட்டமைப்போடு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நூலகத்தை மாற்ற வேண்டியது இல்லை. மேலும், அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகம் தற்போது அமைந்திருக்கும் இடம், அதனைப் பயன்படுத்துவோருக்கு எவ்வகையிலும் இடைஞ்சலாக இல்லை. இதிலேயே மேற்கொண்டு பல முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்தி வலுப்படுத்தவும் முடியும்.

ஆகவே, தமிழக அரசு தனது அமைச்சரவை முடிவைக் கைவிட்டு, நூலகம் சிறப்பாகச் செயல்படுவதற்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டுமெனக் கோருகிறோம்.

கீழ்காணும் லிங்க்கை சொடுக்கி விண்ணப்பத்தினை பூர்த்தி செய்து ஒப்பமிடுங்கள். . . நூலக எதிர்ப்புக்கு ஆதரவு கொடுங்கள். . .

http://www.change.org/petitions/chief-minister-of-tamil-nadu-miss-jjayalalithaa-to-withdraw-the-decision-of-shifting-anna-centenary-library

மாற்றம்

2011-11-01T21:44:00.000-07:00

"அமைச்சர் பங்களா
கட்டுவதற்கு முன்னால்
இங்கு ஒரு பெருவெளி இருந்தது"
மகன் பேரனிடம் சொன்னார்.

"இந்த பெருவெளிக்கு முன்னர்
இவ்விடம் மணல்மேடுகளோடு
நிறைந்திருந்தது "
நான் மகனுக்கு சொன்னேன்

"இங்கு ஒரு நதி ஓடிக்கொண்டிருந்தது"
என் தந்தை எனக்கு சொன்னார்.

புதுவைப்பிரபா

(இக்கவிதை “கல்கி” வார இதழின் கவிதை கபே பகுதியில் வெளிவந்தது)

கனவு மெய்ப்படும் - சிறுகதை

2011-11-01T19:26:00.000-07:00

மக்களின் பூர்வாங்க நீர்த்தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய முடியாத ஏக்கத்தோடு சுழன்று கொண்டிருந்த உலக உருண்டையில் தான் இந்த கொடாத்தூர் கிராமமும் இருந்தது. இந்த கிராமத்தின் பெரும்பகுதி நிலங்கள் புல்பூண்டு கூட முளைக்க வக்கற்று வறண்டு கிடந்தது. தலைவிரித்தாடிய தண்ணீர் பிரச்சனை விவசாயிகளை வேறு வேலை செய்து பிழைத்துக் கொள்ள செய்தது. அதை கூட சமாளித்து விடலாம் என்று துணிந்தவர்களால், குடிநீருக்காக தினமும் மைல்கணக்கில் நடப்பதை சமாளிக்க முடியவில்லை. நீர் தேடி அலையும் வாழ்க்கை அவர்களுக்கு சலிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அதன் விளைவு நகரம் நோக்கி நகர அவர்கள் எடுத்த முடிவு.

“வரதராசு . . . அடுத்த மாசம் நான் இந்த கிராமத்த காலி பண்ணிகிட்டு, டவுன் பக்கம் போயிடலாமுன்னு இருக்கேன். நியாமான வாடகைக்கு வீடு ஏதாவது கிடைச்சா சொல்லேன்”. சுப்பிராயனின் வார்த்தைகளில் கவலை தேங்கி கிடந்தது.

“ சுப்பண்ணே. . . இப்போ எதுக்கு நீங்க டவுனுக்கு போறீய”

“ பாழாப்போன இந்த வானம் காய்ஞ்சு, ஊரத்தான் பொட்டல்காடா மாத்திடுச்சுன்னு பார்த்தா. . . குடிக்கிற தண்ணிக்கும் நாதியத்து போயி நம்மல நாந்;துகிட்டு சாவச்சொல்லுதுப்பா. கோடை ஆரம்பத்திலேயே இந்த பிரச்சனைன்னா இன்னும் போகப்போக. . . . . நம்மால ஆகாதுப்பா”

“அண்ணே டவுன்ல மட்டும் பஞ்சமா நதிகள் பாய்த்து ஓடுதாக்கும். . . அங்கியும் இதேதான்.”

“நான் இல்லேன்னு சொல்லல. ஆனா . . . காசு கொடுத்தாவது அங்க தண்ணிய வாங்கிபுடலாம். பாலுக்கும் தயிருக்கும் செலவழிக்கிற சில்லறைய தண்ணிக்குனு போட்டுட வேண்டியதுதான். ம்ம். நம்ம நிலைமைய பார்த்தியா?”.

“என்னண்ணே நெலம பொல்லாத நெலம? நாம இப்போ தண்ணிக்கு சிங்கி அடிச்சிகிட்டு இருக்கிறதுக்கு யாரு காரணம் தெரியுமா? நமக்கு முந்தைய தலைமுறை. அவங்கதான் பொறுபத்து அக்கடான்னு பொழப்பபார்த்துகிட்டு போயிட்டாங்கன்னு பார்த்தா . . . இப்போ நீங்களும் கிளம்புறீங்க. போங்க ஊரவிட்டே போங்க . . . நீங்கமட்டும் ஏன் போறீங்க. எல்லோரையும் காலிபண்ணி கூட்டிட்டு போங்க, இந்த ஊரு நாசாமாபோகட்டும்.” வரதராசுவின் வார்த்தைகளில் கோவம் கொப்பளித்தது.

வரதராசு.அந்த கிராமத்திலேயே கல்லூரிவரைக்கும் சென்று படித்தவன் அவன் ஒருவன்தான். மற்றவர்கள்போல பட்டம் பெறும் நோக்கத்திற்காகவோ பதவியை அடையும் ஆசையின் பொருட்டோ அவன் படிக்கவில்லை. தன் பகுத்தறிவினை பக்குவப்படுத்திக்கொள்வதற்காகவும்,படித்ததனை ஊரின் நலனுக்காக நடைமுறைபடுத்துவதற்காகவுமே அவன் அதிக அக்கறையோடு படித்தான். அவனது ஊர், அவனது உயிர்.

சுப்புராயனுக்கு என்னவோபோலாயிற்று.

“ வரதராசு. . . நான் என்ன சொல்லிட்டேன்னு இப்போ நீ இப்படி கோவிக்கிற?”.

“ பின்ன என்னண்ணெ. கரிகாலன் காலத்திலேயே வெள்ளப்பெருக்கை கட்டுபடுத்த கல்லனை கட்டி அந்த நீரை காவிரிப்படுகையில் திருப்பிவிட்டு, அதை பாசன வசதிக்கு பயன்படுத்தியிருக்காங்க நம்ம தமிழங்க. அதற்கு பிறகு வந்த மன்னர்களும் வறட்சியான பகுதிகள்ல ஏரிகளை அமைச்சு பாசன வசதிகள ஏற்படுத்தியிருந்திருக்கிறாங்க. அப்போ தமிழ் நாட்டுல இருந்த ஏரிங்க எவ்வளோ தெரியுமா? முப்பத்தெட்டாயிரம். அது அத்தனையும் நமக்கு முந்தனவங்க பராமரிச்சு வந்திருந்தா. . . இப்போ தண்ணி பிரச்சனையே வந்திருக்காது .

“ஐயோ. . . ! “ சுப்புராயனுக்கு ஆச்சரியம் .

“நீங்க ஆச்சரியபடுறமாதிரி இன்னொரு விஉயம் சொல்லவா?” வரதராசு தன் தலைப்பாகயை கழற்றிக்கொண்டே கேட்டான்.

“ம்ம்”

“ நம்ம ஊரிலேயே ஒரு ஏரியும், ஒரு குளமும் இருக்குது தெரியுமா?”

“ சும்மா ஒளராத ராசு. நான் பொறந்துவளர்ந்ததெல்லாம்; இந்த ஊருலதான். ஏனக்கு தெரியாம ஒரு ஏரியாவது குளமாவது.”

“ ஆமாண்ணே. குப்புசாமி வீட்டுக்கு பின்புறம் ஏக்கர் கணக்குல கரம்பா கிடக்குதே நிலம் , அது ஏரிண்ணே. அரசமரத்து புள்ளையார் கோயில ஒட்டி குப்பைமேடா கெடக்குதே அதுதான் ~பாலக்குளம் | “.

நம்பிக்கையில்லாமல் பார்த்த சுப்புராயனுக்கு மேலும் விளக்கம் தரப்பட்டது.

“பிரிட்டிஉ; ஆட்சி வர்றதுக்கு முன்னாடி வரைக்கும் ஏரிகுளங்களை பராமரிக்கிற வேலை கிராம சமுதாயத்தின்; பொறுப்பில் இருந்தது. அதனால மக்களே அத சுலபமா பராமரிக்க முடிஞ்சது. வெள்ளக்காரன் ஆட்;சியில கூட, அவனுடைய மேற்பார்வையில மக்கள்தான் அந்த வேலைய செஞ்சிகிட்டு வந்திருக்காங்க. ஆனா . . . சுதந்திரம் கிடைச்ச பின்னாடி ~எல்லோரும் இந்நாட்டு மன்னர்கள்| ஆயி;ட்டாங்களே, அதனால , யாரும் கீழ்மட்டத்திற்கு எறங்கி வேலை செய்ய முன்வரல. அதன் பலன். . . மேல்நிலை நீர் தேக்கங்கள் எல்லாம் பராமரிப்பு இல்லாம பாழடைஞ்சு போச்சு. . . “

“அது சரி நம்ம பண்றது இருக்கட்டும். மழை இப்போதெல்லாம் சரிவர பெய்யரதேயில்லையே. அப்புறம் ஏரி குளம் வெட்டி என்ன புரையோஜனம்?” தன் அறிவுக்கு எட்டியதை வெளிபடு;;த்தினார்,சுப்புராயன்.

“ இப்படித்தான் உங்கள போலவே எல்லோரும் இப்படியே பேசிகிட்டு இருக்காங்க. ஆனா உண்மை அது இல்ல. நம்ம மாநிலத்தோட வருடாந்திர சராசரிமழையளவு 1100 மில்லிமீட்டர். புள்ளிவிவரப்படி கடந்த பத்து வருஉமா கிட்டதட்ட இந்த அளவு மழை பெஞ்சிருக்கு. கொஞ்சம் கூட குறைய இருக்கலாம். ஆனா. . . நாம பெய்யற மழை தண்ணிய சேகரிச்சு வைக்காம, வீணா வாய்கால்ல வழிஞ்சு ஓடி கடல்ல கலக்க விட்டுட்டு,மழை பெய்யல மழை பெய்யலன்னு பொலம்பிட்டுகிடக்கிறோம் நான் சொல்லரபடி கேட்டு;, இந்த ஊரு மக்கள் கொஞ்சம் ஒத்துழைச்சீங்கன்னா. . . . நம்ம கிராமத்தையே பச்ச பசேல்ன்னு ஆக்கிடலாம் தெரியுமா?”.

ஒரு பெரிய திட்டம் நிறைவேற்றப்படுவதற்கான ~தீ| யை வரதராசு பற்றவைத்தான்.

மறுநாள்.

சுப்புராயன், ஊர் முக்கியஸ்தர்கள் சிலரை அழைத்துகொண்டு வரதராசு வீட்டிற்கு வந்தார். குப்புசாமி, சாந்தப்பன், டேனியல் ஆகியோர் அதில் அடக்கம்.

வரதராசுவுக்கு ஆச்சரியம். எந்த பிரச்சனையாயிருந்தாலும் இந்த மனிதர்களெல்லாம் அவ்வளவு சீக்கிரம் ஒன்றாக கூடி பழக்கமில்லை.

சாந்தப்பன் தொடங்கினார்.

“ தம்பி… . எங்களுக்குள்ள இருக்;கிற கருத்துவேறுபாடு எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு, உன்னை நம்பி இங்க வந்துட்;டோம். நம்ம கிராமத்து தண்ணி பிரச்சனையை தீர்க்கிற வழி உங்கிட்ட இருக்கிறதா சுப்புராயன் சொன்னாப்பல. என்ன செய்யனும்னு சொல்;லு அதன்படியே செய்துபுடலாம்.”

உச்ச சந்தோசம்; உள்ளத்தை நிரப்பி, வரதராசுவின் விழிவழியே வழியத்தொடங்கியது. தன் கிராமத்தை வளமாக்க அவன் கண்ட கனவு மெய்ப்;பட தொடங்கிவிட்டதாய் அவனால் உணரமுடிந்தது.

“ ஐயா. நான் சொல்லறத கொஞ்சம் கவனமா கேளுங்க. நம்முடைய தண்ணி பிரச்சனை தீரணுமுன்னா, முதல்ல நமக்குள்ள இருக்குற பாகுபாட்ட உடைக்கனும். அதனால ஊர் மக்கள், காலனி மக்கள்ன்னு நமக்குள்ள பிரிவுகள் ஏற்படுத்திக்காம, இந்த கிராமத்து மக்கள் , இந்த கிராமத்து பிரச்சனைக்காக போராடப்போராங்கன்னு நினைக்கத்தொடங்கனும். முதல்ல நாம செய்ய வேண்டியது சர்வேயர போய் பார்த்து நம்ம ஊர் ஏரியையும் அந்த பாலகுளத்தையும் அளந்து அதோட எல்லைய கண்டுபுடிச்சு கல்லு போடச்சொல்லனும். அந்த எல்லைக்குள்ள யாரு, குடிசைபோட்டிருந்தாலும், வைக்கப்போரு வச்சிருந்தாலும் அல்லது ஏதாவது ஒரு வழியில அத அனுபவிச்சிட்டு இருந்தாலும் தகறாரு பண்ணாம காலி பண்ணி கொடுத்திடனும். இதுதான் முதல் கட்டமா நாம செய்யவேண்டிய வேலை”.

குப்புசாமி தன் பிரச்சனைக்கு வந்தார்.

“தம்பி, நீங்க சொல்லறதெல்லாம் சரிதான். ஆனா. . .ஊர் ஏரின்னு நீங்க குறிப்பிடற அந்த பெரும்பகுதிய எங்க அப்பார் காலத்திலிருந்தே நாங்கதான் ஆண்டுகிட்டு வர்றோம்.அதை தீடீர்;னு மொத்தமா விட்டுகொடுக்கணும்னா.. . அதான் யோசனையா இருக்கு.”

“ ஊருக்கு பொதுவான இடத்த இத்தனை காலம் ஆண்டு அனுபவிச்சதே தப்பு. பிரச்சனைன்னு வந்துட்ட பிறகும் விட்டுகொடுக்க மாட்டேங்கறது அடாவடித்தனம்தானே “ டேனியல் சற்று கடுகடுப்புடன் சொன்னதை கேட்ட வரதராசுவிற்குள் ~ஐயோ! காரியம் கெட்டுவிடுமோ| என்ற பயம் தோன்றி மறைந்தது. நிலமையை சரிபடுத்த அவனே பேசினான்.

“ அண்ணே. . . நாம இப்போ பேசிகிட்டு இருக்கிறது ஒட்டு மொத்த ஊர் மக்களோட உயிர் சம்மந்தப்பட்ட விஉயம். எல்லோரும் நல்லாயிருக்கணுங்கிறதுக்காக நாம வரையறுக்கிற இந்த திட்டத்துல நமக்கு சொந்தமான சொத்துபத்தையே நாம இழக்க தயாராயிடணும். அப்படி இருக்கிற பட்சத்துல அரசாங்க நிலத்தை விட்டுகொடுக்க மாட்டேன்னு அடம்புடிக்கிறது அவ்வளவா நல்லாயில்லை.”

பேச்சுவார்த்தையில் காலம் செலவாகிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் முடிவில் ஊருக்கு நல்ல காலம் உதயமானது. ஆம். குப்புசாமி சம்மதித்திருந்தார். அவரே இறங்கிவந்துவிட்ட பிறகு இனி ஒரு தடையும் இருக்கப்போவதில்லை என்று அனைவரும் திண்ணமாய் நம்பினர்.

நாட்கள் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. ஏரி,குளத்தின் எல்லைகள் கண்டறியும் பணி நடந்துகொண்டிருந்தது. வரதராசு தான் கண்ட கனவு மெய்ப்படப்போவதை எண்ணி எண்ணி சரிவர தூங்காமலிருந்தான். இந்த காலத்தில் இப்படியும் ஒரு மனிதன்-காலம் அதிசயப்பட்டது.

தலையை கவிழ்த்துக்கொண்டு திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்த வரதராசுவை பத்து பதினைந்து பேர் சூழ்ந்திருந்தார்கள்.

“ இப்போ என்ன ஆச்சுன்னு இப்படி கூனிகுறுகி உட்கார்ந்துட்டே. . .” பத்துபேர் கூட்டத்திலிருந்து வந்தது சுப்புராயனின் குரல்.

“ பின்ன என்னண்ணே. . . அந்த ஏரியையும் குளத்தையும் தூர்வார்றதுக்காக உங்ககிட்டலாம் கையெழுத்து வாங்கின அந்த லெட்டர, அதிகாரிகிட்ட கொண்டுபோய் கொடுத்ததுக்கு, இப்போதைக்கு அத தூர்வார முடியாது, அடுத்த வருஉம் வேணுமுன்னா பார்க்கலாமுன்னிட்டார்.” வரதராசுவின் மனச்சோர்வு வார்த்தைகளில் தெரிந்தது.

“ அண்ணே. . . நாங்கலாம் இருக்கோம்ண்ணே. வாங்கண்ணே ஊர் மக்க எல்லாம் ஒன்னா போயி அந்த ஆபிசர உண்டா இல்லையான்னு பார்த்துடலாம்.” துடிப்புடன் ஒரு இளைஞன் பேசினான்.

“ ம்ம்ச்ச். ஆத்திரப்படக்கூடாது. ஆரசாங்கத்து பக்கமும் நியாயம் இருக்கு. மழைநீர் சேகரிப்பு திட்டத்தின் கீழ் ஏரிகுளங்கள புனரமைக்க , ஒரு குறிப்பிட்ட தொகைய ஒதுக்கி, அசராம வேலை பார்த்துகிட்டுதான் இருக்காங்க. அவுங்க, எந்தெந்த கிராமத்துல எந்தெந்த ஏரிகுளங்கள முதல்ல வெட்டறதுன்னு ஒரு திட்டம் வரையறுத்து அதன்படிதான் செயல்படறாங்க. அவங்கள குத்தம் சொல்லி ஒன்னுமில்ல. நம்ம கிராமத்துல அந்த வேலைய உடனே தொடங்கணுங்கிறது என்னோட ஆசை. அது தற்சமயம் முடியாதுங்கிறது அவங்களோட முடிவு.”

வரதராசுவின் பதிலில் நியாயம் இருப்பதை உணர்ந்தவர்கள் அமைதியானார்கள். ஆனால் சுப்புராயன் மட்டும்; யோசித்து ஒரு கேள்வி கேட்டார்.

“ ராசு. . . வேற வழியே இல்லையா ? “

“இருக்குதுண்ணே. எல்லோரும், எல்லாத்துக்கும், எல்லாவேளையிலும் அரசாங்கத்தையே நம்பிகிட்டு இருக்கிறது முட்டாள்தனம். அரசாங்கத்துகிட்ட இருக்கிற பலத்தவிட, பலமடங்கு பலம் நம்மகிட்டயே இருக்கு. ஆனா,அதை நாம ஒழுங்கா பயன்படுத்தறதில்ல. கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி ~நாங்கலாம் இருக்கோம்|ன்னு இந்த கூட்டத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டுச்சு பாருங்க,அந்த குரலுக்கு உயிர் கொடுத்து அதை உண்மையாக்கணும். கிராமத்துல இருக்கிற ஒவ்வொரு வீட்டிலேர்ந்தும் யாராவது ஒருத்தரு முன்வந்து அந்த ஏரியையும் குளத்தையும் தூர்வார ஏதாவது ஒரு வகையில உதவணும். முட்பொதர்கள அழிக்கிறது, மண்வெட்டறது, அதை கொண்டுபோய் கொட்டி கரை அமைக்கிறது, இந்த மாதிரி வேல செய்ரவங்களுக்கு டீ காப்பி போட்டு கொண்டாந்து கொடுக்கிறது, சாப்பாடு போடறது, இல்லேன்னா முடிஞ்சளவு பண உதவி செய்யரதுன்னு.....ஏதாவது ஒரு வகையில உதவறதுக்கு , இந்த கிராமமே ஒன்னுகூடி வந்ததுன்னா… வர்ற மழைக்குள்ள இந்த வேலைகள முடிச்சு, அடுத்த வருஉம் தண்ணி பிரச்சனையே இல்லாம இருக்கலாம்.”

“ அவ்வளவுதானேண்ணே. .கவலையவிடுங்க. இளைஞர்கள் நாங்க இருக்கோம். இப்பவே வீடுவீடா போறோம்: விஉயத்தை சொல்றோம்:ஆள் சேர்க்கிறோம்:இரண்டொரு நாள்ல வேலைய தொடங்கறோம்.” இந்த வாலிபர்களின் வார்த்தைகள் வரதராசுவுக்குள் துவண்டு கிடந்த நம்பிக்கையை தூக்கிநிறுத்தியது. அவன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். ~கனவு மெய்ப்படும்| அவன் மனதில் தோன்றியது.

சூரியன் கோடையை சூடேற்றிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் மக்கள் யாவரும் நீர்நிலைகளின் புனரமைப்பு வேலையில் சூடேறியிருந்தார்கள். சாதி, வயது, வசதி, பாலினபேதமின்றி அனைவரும் களமிறங்கி வேலை செய்தார்கள். தங்கள் கிராமத்திற்கு ஏரி குளம் வேண்டு;மென்ற தாகம், அவைகளை அமைத்துமுடிக்கும்வரை அவர்களிடம் தீரவில்லை.

பிரமாண்டமாய் தெரிந்தது,ஏரி. பிரமிக்கவைத்தது,குளம். பார்க்க பார்க்க எல்லோரின் நெஞ்சிலும் ஆனந்தம் தாண்டவமாடியது. இனம் கண்டு கொள்ள முடியாத உணர்வுகள் , அத்தனைபேரின் இதயங்களிலும் பரவியது. வெளிப்படுத்த முடியாத வகையில் உள்ளத்து நிகழ்வுகள் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும். ஊருக்கு அழகு கூடியது. ஊர் மக்களுக்கும் அழகு கூடியது.

வரதராசு இன்னும் ஓய்ந்துவிடவில்லை.

“ ஏரிக்கும் பாலக்குளத்துக்கும் நீர்வரத்து வாய்க்கால், வடிகால் வாய்க்கால் சரிசெய்யணும். ஏதிர்காலத்துல இந்த ஏரியையும் குளத்தையும் ஆக்கிரமிப்புல இருந்து காப்பாத்தறதுக்காக கரைய சுத்தி பனங்கன்னு நடணும். . .” இன்னும் சில வேலைகள் சொன்னான்.

வேலைகள் யாவும் முடிந்தது. கொடாத்தூர்; கிராமம் விடிந்தது.

மழை! மழை! மழை!

மழைநீர் ஏரியையும் குளத்தையும் நிரப்பிக்கொண்டிருக்க, மக்களின் மனம் சந்தோஉத்தால் நிரம்பிக்கொண்டிருந்தது. சொட்டு தண்ணீருக்காக தவம் கிடந்த பூமியில் , வயிற்றை நிரப்பிக்கொண்டு , ஏரியும் - குளமும்.

ஊர் மக்கள் வரதராசுவை கொண்டாடினார்கள். வரதராசு தன்னடக்கத்தோடு பேசினான்.

“ தோ. . .பாருங்க. . .என்னை யாரும் பாராட்ட வேண்டாம். ஏன்னா. . இந்த வேலையில ஒவ்வொருத்தரோட உழைப்பும், வேர்வையும் ரத்தமும் இருக்கு. ஒட்டுமொத்த கிராமத்தோட ஒத்துமையே , இவ்வளோ பெரிய சாதனைய சாதரணமா படைக்கிறதுக்கு காரணம். இதையெல்லாம் அமைச்சு முடிக்கிறதோட நம்ம கடமை முடிஞ்சிடல. அதை பத்திரமா பராமரிக்கணும். பாதுகாக்கணும். விவசாயத்த திரும்ப தொடங்கிடுவோம். ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு தண்ணி, ஏரியில குறையர வரைக்கும் ஏரிப்பாசனம் செய்வோம்;.அதுக்குள்ள ஏரித்தண்ணி ஊறி மேல் ஊத்து எறைக்க ஆரம்பிச்சிடும். தயவு செய்து அதிக தண்ணி தேவைபடுற நெல்லை நடாம, தோட்டப்பயிரு, பழவகைச்செடிகள்,மூலிகை செடின்னு பயிர் செய்யலாம். வேணுமுன்னா அரசு மானியத்தில, தெளிப்பு நீர், சொட்டு நீர் போன்ற சிக்கன நீர் பாசன கருவிகளை வாங்கி பாசனம் செய்யலாம். அதைவிட ஒவ்வொரு கோடையிலும் -தவறாம தூர்வாரி, ஏரியோட நீர்பிடிப்பு திறன் கொறையாத பார்த்துக்கனும்”

கொடாத்தூர் கிராமத்தில் பசுமை படர்ந்தது. அதை பார்க்க பார்க்க பக்கத்து கிராமத்து மக்களுக்கும் ஆசை வந்தது. வரதராசுபோல் அங்கொரு துரைக்கண்ணு கனவு கண்டுகொண்டிருந்தான்.

காலம் அவனது காதில் சொன்னது... "கவலைவேண்டாம். கனவு மெய்ப்படும்' என்று.
-புதுவைப்பிரபா-

ரகசியம்

2011-11-01T18:32:00.001-07:00

நாள் தவறாமல்
ரகசியம் என்ற பெயரில்
ஏதோதோ
என் காதில் சொல்லிப்போகிறாய்
அது சரி.
எப்போது காதல் சொல்லப்போகிறாய்?

புதுவைப்பிரபா

தொற்றிக்கொண்டே...

2011-11-01T18:27:00.000-07:00

நிரம்பி வழிந்தாலும் கூட
ஓடிப்போய் தொற்றிக்கொண்டு
படியிலே பயணிக்கும் ஒர் பயணிபோல
வேலைச்சுமை பிதுங்கி வழிகிற
என் வாழ்க்கைப்பயணத்தில்
தொற்றிக்கொண்டே வருகிறது
உன் நினைவுகள்.

புதுவைப்பிரபா

கூடு

2011-11-01T18:23:00.000-07:00

குருவிகளும் குஞ்சுகளும்
கூட்டினுள் இருந்தபோதும்
'கீச்மூச்' என்ற சத்தம்
வெளிவருவதில்லை.
ஒருவேளை…
வாடகைக்கூடோ?

புதுவைப்பிரபா-

பள்ளிக்கூடம் - சிறுகதை

2011-11-01T12:04:00.000-07:00

வாகனங்களும் தொழிற்சாலைகளும் நச்சுப்புகையை நாலா புறத்திலும் உமிழ்ந்துகொண்டிருக்கும் நகரத்திலிருந்து தள்ளியே இருந்தது அந்த கிராமம். வெகுகாலமாக படிப்பு வாசனையே அறிந்திராத அந்த கிராமத்தில்; நிகழ்காலத் தலைமுறைக்கு வரமாய் வந்தமைந்தது அந்தப் பள்ளி.

அதில் ஒரு வகுப்பறை தற்போது நிசப்தத்தால் நிரப்பப்பட்டிருந்தது. மாணவ மாணவியர் தலை கவிழ்ந்த நிலையில் அமர்ந்திருந்தபோதிலும் அவ்வப்போது தலையை நிமிர்த்தியும் சாய்த்தும் மணிமாறனை பார்த்தபடி இருந்தனர். ஒரு சிலர் கமலா டீச்சரையும் இடையிடையே பார்த்துவிட்டு குனிந்து கொண்டனர். கோவம் கொப்பளிக்க உட்கார்ந்திருந்த கமலா டீச்சரின் கடந்த கால்மணிநேர பேச்சின் பாதிப்பில்தான் வகுப்பறை அவ்வாறு கிடந்தது. டீச்சர் மீண்டும் பேச்சைத்தொடங்கினார்.

“கழுத. . . . . . . என்னடா வயசு உனக்கு? இதுல காட்டுற ஆர்வத்த படிப்பில காட்னா எதிர்காலத்துல நல்லாயிருப்ப. இல்ல. . . இப்படியே தான் இருப்பேன்னா. . . அப்புறம் என் வாயால சொல்லகூடாது”.

மணிமாறன் மெல்ல எழுந்து நிற்க முற்பட்டான். “ஆமாம்! இந்த மரியாதைக்கெல்லாம் ஒன்னும் கொறச்சல்இல்ல. உட்கார்ந்து தொல!”

அவன் உட்காரவில்லை.

“இது ஒரு ரெண்டுங்கெட்டான் வயசு. மனசு ஒரு எடத்துல நிக்காம அலைபாயும். கண்டகண்டதையும் மேயும். நாம தான் அத நம்ம கட்டுப்பாட்டுல வச்சிக்கணும். படிக்கிறது பத்தாவது. இப்போதைக்கு படிப்பு. . . . . படிப்பு. . . . . படிப்பு. . . . .. . இதுதான் நம்ம முழு நேர சிந்தனையா இருக்கணுமுன்னு எத்தன தடவ உங்ககிட்ட சொல்லியிருக்கேன்? ஏன்டா நான் சொல்றத புரிஞ்சிக்கவே மாட்றீங்க”

இதே போன்ற தொரு போதனை போன வாரமும் இதே வகுப்பறையில் நடந்தது. அப்போது நடந்தது வேறு ஒரு பிரச்சனை. அன்று குற்றவாளியாய் நின்றது நிர்மல் . அவனை திட்டி தீர்த்துவிட்டு அதன்பின் அந்த பாடவகுப்பு முழுவதும் அறிவுரையிலேயே முடிந்துபோனது.

உணவு இடைவேளையின் போது நிர்மலை சுற்றி மாணவர்கள் கூடி நின்றுகொண்டு ரகசியமாக ஏதோ பார்க்கிறார்கள், சிரிக்கிறார்கள் என்று ஒரு மாணவி கமலா டீச்சரிடம் சொல்ல, அவள், அது, என்ன ஏதென்று விசாரிக்கத் தொடங்கிய நொடியில் அதிர்ந்துபோனாள். நிர்மல் ஒரு கேமரா செல்போன் வைத்திருந்தான். அதில் நடிகைகளின் கவர்ச்சிப்படம் ஏகப்பட்டது இருந்தது. அதுமட்டுமல்ல, அதில் அவள் படம் ஒன்றும் இருந்ததைக்கண்டு இடிதாக்கி அதிர்ந்தாள். பாடம் நடத்துகையில் புகைப்படம் எடுத்து வைத்திருந்தான்.

செய்வதொன்றும் அரியாது, கமலா கத்தினாள், திட்டினாள், அழுதாள், . . . . பின் அறிவுரைகள் சொல்லத் தொடங்கினாள். அந்தக் கோவமே இன்னும் அவளுக்குள் ஆராத நிலையில், இப்போது மணிமாறன் மாட்டியிருக்கிறான்.

இது வேறு ஒரு பிரச்சனை. மணிமாறன் கட்டுரை நோட்டில் இருந்து விழுந்த அந்த ஒற்றைத்தாளில், “ அன்புள்ள காதலிக்கு. . . “ என்று தொடங்கப்பட்டிருந்தது. பக்கத்து வகுப்பு மாணவி ஒருத்திக்கான கடிதம் அது.

கமலா மனம் உச்சவலியோடு உழன்றுக்கொண்டிருந்தது. நிர்மல் பிரச்சனையிலிருந்தே, பள்ளியைவிட்டு போய்விடலாமா வேண்டாமா என்று குழம்பிகொண்டிருந்த அவளுக்கு இந்த பிரச்சனை ஒரு தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தது.

“தோ பாருங்கடா. . . உங்களுக்கு எவ்வளவோ நல்ல விதமா எடுத்துச்சொல்லிட்டேன். காசு பணமெல்லாம் இன்னிக்கு வரும், நாளைக்கு போகும். சாதி, இனம், மதம், மொழி. . . இதெல்லாம் ஒருத்ததனோட வாழ்க்கைய பெருசா மாத்திடாது. ஆனா படிப்பு. . பலம் வாய்ந்தது. அது நாம வாழ்கிற வாழ்க்கை முறைய அப்படீயே புரட்டி போடுகிற வல்லமை வாய்ந்தது. இல்லேன்னா. . . ரிக்ஷா ஓட்டுற ஒரு குடிகார அப்பனுக்கு பொறந்து, பிளாட்பாரத்தில வளர்ந்த நான் இன்னிக்கு உங்க முன்னாடி கௌரவமா இப்படி நிக்க முடியாது. ஒங்க வயசுல எனக்கு ஏற்பட்ட எத்தனையோ பிரச்சனைகள உடைச்சு எறிஞ்சிட்டு, வெறும் படிப்புல மட்டுமே கவனம் செலுத்தனுதால என் வாழ்க்கை எப்படி மாறியிருக்கு தெரியுமா? இன்னிக்கு எனக்கு டவுன்ல சொந்த வீடு, கார்ன்னு சகலவசதிகள் இருந்தும் அங்க இருக்கிற பள்ளிகள்லாம் விட்டுட்டு, இந்த கிராமத்து பள்ளிக்கூடத்துக்கு நானே விருப்பப்பட்டு ஏன் வந்தேன் தெரியுமா? இந்த பகுதியில் தான் வறுமையில் சிக்கித்தவிக்கிற குடும்பங்கள் ஏராளமா இருக்கு .இங்க இருக்கிற எத்தனையோபேர், நான் படிக்கும்போது இருந்த அதே அவல நிலையில் இருக்கீங்க. உங்கள படிக்கவச்சு, உங்களையும் மாத்த முடியம்ன்னு தான் நம்பிக்கையோடு வந்தேன். ஆனா . . . . எம்பேச்ச யாரும் கேட்கறதா இல்லை. இனியும் நான் இங்கே இருந்தேன்னா நான் பைத்தியக்காரி. நான் முடிவு பண்ணிட்டேன். நான் இந்தப் பள்ளிக்கூடத்தவிட்டு போறேன்.” வகுப்பறையை விட்டு வெளியேறிய கமலா டீச்சர் அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் பள்ளி முதல்வர் முன், மாற்றல் விருப்ப கடிதத்தோடு நின்றாள்.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த நிலையிலிருந்த பள்ளிக்கல்வி வெகுவாக மாறியிருக்கிறது. அப்போது ஆசிரியர்கள் மீது மாணவர்களுக்கு இருந்த மதிப்பு, மரியாதை, குருபக்தி, பயம் எல்லாம் தற்போது அற்றுப்போய்விட்டது. மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் எதற்காகவும் தண்டிக்கக்கூடாது என்ற கல்வித்துறையின் சமீபத்திய சுற்றறிக்கைக்குப் பின், போக்கிரித்தனமான மாணவர்களின் கை ஓங்கியது. ஆனால் அதில் பெரும்பாலானோரின் வாழ்க்கை இருளில் மூழ்கத் தொங்கியது.

கமலா வீட்டிற்கு சென்ற பின்னும் நிம்மதி இழந்து இருந்தாள். இதுபோன்ற மனநிலையில் அவள் கண்முன் தோன்றுவதும் காதில் வந்து விழுவதும், அவளுடைய பள்ளி ஆசிரியர் பிரபுவின் பிம்பமும் குரலும் தான். அவரது அறிவுரைகளும் ஊக்குவிப்புகளும் மட்டும் இல்லாதிருந்தால், இன்று கமலாவும் ஏதோ ஒரு பிளாட்பாரத்தில் , யாரோ ஒரு குடிகாரனோடு குடித்தனம் நடத்திக்கொண்டிருந்திருப்பாள். ‘சமூகத்துல பிறப்பால இருக்கிற ஏற்ற தாழ்வுகள, ஏழை பணக்கார வரப்புகள, உடைததெறியக்கூடிய ஒரே வலிமைவாய்ந்த ஆயுதம் படிப்புத்தான். அது மந்திரசக்தி வாய்ந்தது. காலவெள்ளத்துல உங்க வாழ்க்கைப்படக, கறையேத்த உதவும் துடுப்பு படிப்புதான். சில பெற்றோர்கள் அப்போ ஒழுங்கா படிக்காததால இப்போ கஷ்டப்படுறாங்க. ஆனா இப்போ நீங்க ஒழுங்கா கஷ்டப்பட்டு படிச்சீங்கன்னா உங்க எதிர்காலத்துல ‘கஷ்டம் ‘ என்கிற வார்த்தையே உங்க வாழ்க்கை அகராதியிலிருந்து அகற்றப்பட்டிருக்கும்’ பிரபுவின் இத்தகைய வரிகளே அவளுக்குள் தன்னம்பிக்கையை உரத்தையும் ஊட்டச்சத்தையும் இட்டு வளர்த்தது.

அழைப்பு மணி ஒலித்து, கமலாவின் எண்ண ஓட்டத்தை இடைமறித்தது. கடிகாரத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அது தன் கணவன் கார்த்திக் வழக்கமாக வரும் நேரத்தை காட்டியது.

“என்ன கமலா? ஏன்ன டல்லா இருக்க. ஸ்கூல்ல ஏதாவது பிரச்சனையா?”

“ம்ம்”

“என்னாச்சு. . . . ? அந்த பையன் மறுபடியும் உன்ன செல்லுல போட்டா எடுத்துட்டானா?” புன்முறுவலோடு கேட்டான் கார்த்திக்.

“ அந்தப் பள்ளிகூடம் வேணாம்ன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்”

“ அது இருக்கட்டும். பிரச்சன என்னது ?”

“ மணிமாறன்னு ஒரு பையன். . .ஒரு பொண்ணுக்கு. . .” கமலா இழுத்தாள்.

“லவ் லெட்டர். . . அவ்வளவுதானே!” கார்த்திக் இயல்பாய் கேட்டான்.

“என்ன நீங்க. . . எல்லாத்தையுமே சாதாரணமா எடுத்துக்கறீங்க? எனக்கு எவ்வளவு கோவம் வருது தெரியுமா? எம்மேல யாராவது ஏதாவது நடவடிக்கை எடுத்தாலும் பரவாயில்லைன்னு சாத்து சாத்து சாத்திடலாம்ன்னு பார்த்தேன்.”

“அடி பைத்தியக்காரி. . . அந்த பையன் லெட்டர் எழுதுனதுக்கு நீ ஏண்டி மாறணும்? இதோ பாரு உன் லட்சியம்- கொள்கை- கோட்பாடு- கடமை உணர்வோட வீரியம் இவ்வளவுதானா? சர்வீஸ் முழுசையும் ஏழை மாணவர்களோட நலனுக்கு செலவழிக்கப்போறேன்னு நீ சொன்னதெல்லாம் வெறும் வாய் ஜாலம் தானா?

“ என்னங்க பசங்தான் என்ன புரிஞ்சுக்க மாட்றாங்கன்னா.. .. . நீங்களுமா? அவங்களுக்காக நான் உழைக்கத் தயார். ஆனா. . . எம்பேச்ச கேட்க அவங்க தயாரா இல்ல. நான் எவ்வளவு சொல்லியும் திரும்பத்திரும்ப தப்பு பண்றாங்க. அவங்க மத்தியில என் உழைப்பும் பேச்சும் விழலுக்கு இறைக்கிற நீருங்க. புண்ணியப்படாது.” கமலா கவலை கலந்த குரலுடன் சொன்னாள்.

“மொத்தம் எத்தன பேரு உங்கிளாஸ்ல?

“நாற்பத்தஞ்சு”

“ம்ம். இந்த நாற்பத்தஞ்சு பேருல, ரெண்டு பேரு உம்பேச்ச கேட்கல, மதிக்கலேன்னா. . . நீ ஸ்கூல் மாறிடுவியா? நீ புதுசா போற ஸ்கூல்ல ஒரு நிர்மலும் ஒரு மணிமாறனும் இருக்க மாட்டாங்கன்னு என்ன நிச்சயம்? நீ அடிக்கடி சொல்லுவியே உன்னுடைய கெய்ட் ஆன்ட் காட் ‘பிரபுசார்’ அவரும் உன்ன மாதிரியே யாரோ ரெண்டு பேருக்காக உங்க ஸ்கூல விட்டு அப்போ போயிருந்தார்னா.. . . உன் நிலம என்னவாகியிருக்கும்?”

கார்த்திக்கின் அந்த கடைசி வாக்கியம், அவள் சடாரென வழுக்கி, சாளகத்தில் விழுந்துவிட்டது போன்ற உணர்வை உள்ளத்துள் உண்டாக்கியது.

“பிரபுசார் இல்லாமல். . . . ஐய்யோ!” முன் மண்டையை வலது உள்ளங்கையால் தேய்துக் கொண்டாள்.

“கமலா முதல்ல உம் பேச்ச எல்லோரும் கேட்டு நடக்கணும்னு நெனைக்கறது மகாதப்பு. கேட்காத ரெண்டுபேருக்காக ஸ்கூல் மாறதவிட உம் பேச்ச கேட்டு நடக்கிற ரெண்டுபேருக்கா அங்கேயே இரு. அவங்கள படிக்கவை, முன்னேத்து, உனக்கு ஒரு பிரபு சார் மாதிரி அவங்களக்கு ஒரு ‘கமலா டீச்சர்’ கிடைக்கட்டும். எனக்கு மனசுல தோன்றதை நான் சொன்னேன், அப்புறம் உன் இஷ்டம்” முற்றுபுள்ளி வைத்தான் கார்த்திக்.

மறுநாள் காலை. பள்ளி வளாகத்தில் கமலா நுழைந்ததும் நுழையாததுமாய் நான்கைந்து மாணவர்களும் ஆறேழு மாணவிகளும் அவளை சூழ்ந்து கொண்டு, ‘டீச்சர். . . எங்கள விட்டு போகாதீங்க டீச்சர்’, ‘நீங்க எங்களுக்கு தெய்வம் மாதிரி டீச்சர்’ ‘ பல பிரச்சனைகளுக்கு நடுவுல நான் படிக்கிறேன்னா அதுக்கு காரணம் நீங்க தான் டீச்சர்’ ஒவ்வோரு குரலில் ஒவ்வொரு வாக்கியம் வந்து விழுந்தது. கமலாவிற்கு கண்களின் ஓரத்தில் கசிந்துகொண்டிருக்க , “நான் போவலடா செல்லங்களா” என்று அழுத்தமாக சொன்னாள்.

மாணவ மாணவியர்கள் ஒரு சேர ‘ஓ…’வென கோஷமிட்டு ஆர்ப்பரித்தார்கள்.

புதுவைப் பிரபா

அந்நியன் - சிறுகதை

2011-11-01T11:47:00.000-07:00

பெங்களுர், கலாசி பாளையத்தின் திப்பு சுல்தான் அரண்மனைச் சாலை, அதிகாலையிலேயே பரபரப்பாகிவிடும் . காரணம், அந்தச் சாலையில்தான் பெரும்பாலான தனியார் பேருந்து இயக்கும் அலுவலகங்கள் இருந்தன. அங்கு, மூன்று மணியிலிருந்து ஐந்து மணிக்குள் வந்து சேரும் பேருந்துகள் அதிகம். அவ்வேளையில், அந்தச் சாலையே பேருந்து நிலையம் போல் காட்சியளிக்கும்। இதன் பொருட்டுதான், தர்மசிவம் இங்கு இடம்பிடித்து, பெட்டிக்கடை வைத்துக் கொண்டார்.

கடலூர் மாவட்டத்தின் நெல்லிக்குப்பம் கிராமம் இவரது பூர்வீகம்.கடந்த ஏழு வருட பெங்களுர் வாசத்தால், கன்னட மொழியும் வசப்பட்டிருந்தது. கன்னடமென்ன பாதி தமிழ்தானே!பயண களைப்பு முகம் முழுக்க பரவிகிடந்த ஒருவர், தர்மசிவத்தின் கடையில் பொருள் வாங்க நின்றிருந்தவரிடம், ‘மும்பைக்கு இங்கிருந்து எந்த பஸ்ல போகலாம்?’ என்று ஆங்கிலத்தில் கேட்க, அந்த நபர் திருதிருவென விழித்தார்। ‘மும்பைக்கு போகணுமா? தோ…எதிர்த்தாப்பல இருக்கிற டிராவல்ஸ்க்கு போங்க। இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல ஏ।சி। வோல்வோ பஸ் இருக்குதுன்னு நினைக்கிறேன்” தர்மசிவம் வலிய மூக்கை நுழைத்து உதவினார். காரணம், அந்த ஆசாமியின் கையிலிருந்த ‘பாரதியார் கவிதைகள்’ காட்டிக்கொடுத்தது.இன்னும் சிலவற்றை தர்மசிவத்திடம் விசாரித்துக்கொண்டு அந்த நபர் நகர்ந்தபோது, ‘என்ன? உங்க ஊர்க்காரரா?’ என்று நக்கலாய் கன்னடத்தில் கேட்டான், சந்திரண்ணா.

சந்திரண்ணாவைப் பற்றி ஒரு சில விஷயங்கள் சொல்லியே ஆகவேண்டும். முப்பது வயது இளைஞன். நிரந்தரமான வேலை ஏதுமில்லாமல், வாரத்திற்கு ஒரு கடை: ஒருவிதமான வேலை என்று மாற்றிக்கொண்டே போவது அவனது வழக்கம். ஆனாலும், அவன் செய்யும் உருப்படியான ஒரே வேலை, அதிகாலை வேளையில், அந்த தெருவில் வந்திறங்கும் பயணிகளை கவர்ந்து, அவர்கள் தங்குவதற்கு விடுதிகளை கை காட்டிவிட்டு, கமிஷன் பெற்றுக்கொள்வதுதான். இவற்றையெல்லாம் விட, அவனுக்கு பிடித்த வேலை, வம்பு வளர்ப்பது.

ஒரு இளஞ்சோடி தர்மசிவத்தின் கடையில் வந்து நின்றது. அவன் செல்போனில் பேசியப்படி காலிடுக்கில் பெட்டியை திணித்துக்கொள்ள, அந்தப் பெண் இரண்டு கைகளையும் குறுக்கலாக்கிக் கட்டிக்கொண்டு நின்றாள். பெங்களுரின் அதிகாலை மென்குளிர் அனேகம்பேரை அப்படித்தான் நிற்க வைக்கும். ஒரு சில வினாடிகளில் செல்போனை துண்டித்துவிட்டு, தர்மசிவத்திடம் தண்ணீர் பாட்டில் கேட்டான். அப்படியே ‘இங்க…. பக்கத்துல ரூம் ஏதாவது கிடைக்குமா?’ என்று மலையாளம் கலந்த நெடியோடு விசாரித்தான்.“சந்திரா…” தர்மசிவம் குரல்கொடுத்தார். சந்திரண்ணா அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு நகர்ந்தான்.

சந்திரண்ணாவிற்கு இயன்றவரை உதவுவார், தர்மசிவம். வேலை விஷயத்தில் கூட அவனுக்காக அவர் எத்தனையோ முயற்சிகளை மேற்கொண்டார். ஆனால், அவன் அதையெல்லாம் வீணடித்துவிட்டு விதண்டாவாதம் பேசித்திரிந்தான்.அன்றும் வழக்கம்போல மூன்று மணிக்கெல்லாம் கடையை திறந்தார் தர்மசிவம். பேருந்துகளின் வருகை குறைவாக இருக்கக் கண்டதும் சந்தேகித்து, பக்கத்தில் விசாரித்தார்.‘ஒகேனக்கல் பிரச்சனையால, தமிழக பேருந்துகள் எல்லாம் ஓசூர்லேயே நிறுத்திட்டாங்க. எங்கப் பார்த்தாலும் ஒரே பிரச்சனையா இருக்குது. நீயும் பேசாம கடையை மூடிட்டு போயிடு’ – காரணத்தோடு அறிவுரையும் வந்தது.கர்நாடகாவில் உள்ள ஆறுகோடி பேரில், எழுவது லட்சத்திற்கும் அதிகமாக தமிழர்கள் வசித்து வருகிறார்கள். 29 மாவட்டங்களிலும் இவர்கள் பரவி இருந்த போதிலும், ஏதாவது ஒரு பிரச்சனை என்றால், ஒட்டு மொத்த தமிழர்களும் இன்னலுக்கு ஆட்படுவது இயல்பு.கடையை மூடிவிட்டுபோய்விடலாம் என்று முடிவெடுத்து முடிக்கும் நொடியில், நான்கைந்துபேர் ஒன்றாய் கூச்சலிட்டபடியே ஓடிவந்து தர்மசிவத்திடம் தகராறு செய்தனர். அந்தக் கூட்டத்தில் சந்திரண்ணாவும் இருந்தான். பேசிக் கொண்டிருந்த போதே ஒருவன் தர்மசிவத்தை நெட்டித் தள்ளினான். அவர் விழுந்து எழுந்து வருவதற்குள் கடையை அடித்து நொறுக்கினார் இருவர். சந்திரண்ணாவும் முழக்கமிட்டபடி ஒன்றிரண்டு பாட்டில்களைத் தூக்கிப்போட்டான்.தர்மசிவத்திற்கு சந்திரண்ணாவின் செய்கை அதிர்ச்சி தரவில்லை. ஏனெனில், அவனது கண்மூடித்தனமான இனவெறி அவருக்குத் தெரியும்.அந்தக் கூட்டம் அங்கிருந்து ஓடத்தொடங்கியபோது சந்திரண்ணாவும் கண்டுக்கொள்ளாமல் ஓடினான். இரண்டொரு அடியில் ஏதோ தடுத்தி கீழே விழுந்த சந்திரண்ணாவின் பின் மண்டையை சாலையோரம் கிடந்த சிமெண்ட் சிலாப் கிழித்தது. இரத்தம் கொடகொடவென கொட்டியது. கீழே விழுந்துவிட்ட இவனை கண்டுகொள்ளாமல், கூச்சலிட்டுக் கொண்டே அந்தக் கூட்டம் வேறொரு கடையை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதிலும், தூரத்தில் போய் திரும்பி பார்த்த ஒருவன், சந்திரண்ணாவை செய்கை காட்டி ‘வா! வா!’ என்று அழைத்துக் கொண்டிருந்தான்.தர்மசிவம் ஓடிப்போய் சந்திரண்ணாவை தூக்கிக் கொண்டார். அருகாமையில் இருந்த இன்னொருவரின் உதவியோடு ஆட்டோவில் தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டுபோய், அந்த தெரு முனையில் இருந்த பெங்களுர் மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனையில் சேர்த்த பொழுது முழு மயக்கத்திலிருந்தான் சந்திரண்ணா.

காலை ஆறு மணி. செய்தி அறிந்து மருத்துவமனைக்கு வந்த தர்மசிவத்தின் மகன் முகிலன், அந்த காட்சியைப்பார்த்து அதிர்ச்சியுற்று நின்றான். தர்மசிவம், சந்திரண்ணாவுக்காக இரத்தம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.“அப்பா… என்னப்பா இதெல்லாம்? இவனும்தான் உங்கள அடிக்க வந்தானாமே… மனசாட்சியே இல்லாம நம்ம கடைய உடைச்சியிருக்கிறான். இந்த நன்றிக் கெட்ட நாயிக்குப்போய்… ச்சே!” முகிலன் நெற்றியை பிடித்துக் கொண்டான்.“முகிலா… அப்படியெல்லாம் பேசாத. நல்ல பலமான அடி. அதிக இரத்தபோக்கு. உடனே இரத்தம் ஏத்தனுமுன்னாங்க. பி. பாஸிட்டிவ் குருப் இன்னாங்க. நானே குடுத்திட்டேன். எனக்குள்ளும் அவனுக்குள்ளும் ஓடுறது ஒரே இரத்தம்ன்னு கண் விழிச்ச பின்னே அவன் புரிஞ்சுகிட்டா சரி.ஏதோ பேச வந்த முகிலனை, பேசவிடாமல் தடுத்து தர்மசிவமே தொடர்ந்தார்.“டேய் முகிலா… தமிழர்களோட இரத்தம் கர்நாடகாவுல ஓடணும்ன்னு அவன் நினைக்கிறான். கன்னடனுக்குள்ளேயும் தமிழன் இரத்தம் ஓடட்டுமேன்னு நான் நினைக்கிறேன். அவ்வளவுதான். விடு, இதுக்குப்போய்….”கண்மூடிக்கிடந்த நிலையிலும், நீர்த்திவலைகள் கன்னங்களில் கோடுகிழித்தபடி உருண்டுக் கொண்டிருக்க, சந்திரண்ணா ஏதோ முனகினான்.“முகிலா… அவன், “யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்ன்னு’ சொல்றாப்பல இல்ல” தர்மசிவம் கேட்டார்.

-புதுவைப்பிரபா-

திமிறி எழு! - சிறுகதை

2011-11-01T11:08:00.000-07:00

அந்த குக்கிராமத்தின் குடிசை வீட்டிலிருந்து வந்த அந்த முணகலைத் தொடர்ந்து-
“யப்பா. . . . .யம்மா. . . . .” சித்ரா எழுந்திருக்க முயற்சி செய்து முடியாமல் படுத்துக்கொண்டாள். தோள்பட்டையில் பலத்த வலி. நடு முதுகில்கூட அதே அளவிற்கு வலியை உணர முடிந்தது, அவளால். இடது கைவிரல்களால் முன் நெற்றியை தடவிப்பார்த்தபோது, இரண்டு இடங்களில் வீங்கியிருந்தது.
“படுபாவி! ஒருநாளப்போல. . . . . சம்பாத்யத்த எல்லாம் குடிச்சு குடிச்சி அழிக்கிறதுமில்லாம, ஈவு இரக்கமே இல்லாம அடிச்சு பாடா படுத்துறானே. . . . . இவன் நல்ல கதிக்கு போவானா?” சித்ராவால் இந்த வாக்கியத்தை நான்கைந்து இடங்களில் நிறுத்தி நிறுத்தித்தான் சொல்ல முடிந்தது.
சித்ரா- பத்தாம் வகுப்பு வரை படித்தவள். வறுமையின் பற்களில் அவளது வாழ்க்கை சிக்கிக்கொண்ட காராணத்தினால், மேற்கொண்டு படிக்க முடியாமல் கூலி வேலைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தாள். பக்கத்து கிராமத்திலிருந்த தீப்பெட்டி தொழிற்சாலை தொடங்கி, இன்று பணிபுரிந்துகொண்டிருக்கும் மிக்சர் கம்பெனி வரையிலான பணிக்கு இடையில் எத்தனை வித வேலைகளை அவள் செய்து நற்பேர் பெற்றிருக்கிறாள். படுதிறமைசாலி என்று மற்றவர்கள் அவளைப் புகழ்ந்தாலும், கணவன் கணேசனுக்கு மட்டும் அவள் 'தெண்டத்தீவிட்டி' தான்.
ஒரு வழியாக சிரமத்தோடு எழுந்து அமர்ந்த நொடியில் - “ சித்தி. . . சித்தி. . . என்ன சித்தி மணி ஏழாயிட்டது, இப்போதுதான் எழுந்திருக்கீங்க? கம்பெனிக்கு போகலியா? “ சித்ராவின் அக்கா மகள் சங்கீதா, குரல் கொடுத்துக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தாள்.
“ம்கூம் , போவனும்தாம்புள்ள. ராத்திரி இந்த மனுசன் நடத்துன கூத்து. உடம்பெல்லாம் ஒரே வலி. எழுந்திருக்கவே முடியல. நீ காலேஜுக்கு கிளம்பிட்டியாபுள்ள?” நடுநடுவே முணகலோடு பேசினாள்.
“ஐயையோ! சித்தி! இப்படி வீங்கியிருக்குது. . .. .ம்ம்ச்ச்” நெற்றியை தடவிப்பார்த்து “உச்ச்ச்” கொட்டிவிட்டு, இப்போ எங்க அவரு” என்றாள் ஆவேசமாக.
“விடியுதோ விடியலையோ, தெளிஞ்சதும் எழுந்துபோயிடவேண்டியதுதான் அவரோட வேலை. இப்போ எங்க இருப்பாரு அவரு?”
“சித்தி! நான் எத்தனையோ தடவ சொல்லிட்டேன். நீங்க கேட்கவே மாட்றீங்க உங்க அவஸ்தைக்கெல்லாம் காரணம், நீங்க கொடுக்குற எடந்தான். கொஞ்சமாவது எதிர்த்து பேசுங்க. மாடா ஒழப்பெடுத்துட்டு, அடி ஒத படறதுக்கு நீங்க என்ன அவரு வளர்க்கிற நாயா?
“ஏ.. புள்ள . . . . இன்னாதான் இருந்தாலும் ஆம்பளையாச்சே! நாம பொம்பள. அடங்கிதான் போவணும். விடு ! என்னைக்காவது அந்த ஆளுக்கு நல்லபுத்தி வராமலா போயிடும்.”
“ இதான். இப்படித்தான்,மத்தமத்த பொம்பளைங்கப்போலவே புருசன், புருசன். . ஆம்பள, ஆம்பளன்னே பேசி, கெட்டு குட்டிச்சுவரா நிக்கறீங்க. நான் கேக்கறேன். . . அடிக்கறதுக்கும் அடிவாங்கறதுக்கும் ஆம்பள இன்னா? பொம்பள இன்னா? நீயும் சம்பாரிக்கற, அவரும் சம்பாரிக்கறாரு. நீயாவது நாலுகாசு சேர்த்துவச்சு, இந்த ரெண்டு வருசத்துல, சாமான் சட்டின்னு வாங்கிப்போட்டிருக்கிற. அவரு இன்னாடான்னா. . . எல்லாத்தையும் குடிச்சி குடிச்சி அழிச்சிட்டாரு. முறைப்படிபார்த்தா, நீதான் அவர அடிச்சி திருத்தி ஒழுங்குபடுத்தணும்”
“ஐயையோ! என்னபுள்ள. . .என்னென்னமோ பேசற!. சரி விடு. நீ வந்த விசயத்த சொல்லு!”
“ என் விசயம் இருக்கட்டும். தோ பாரு சித்தி! கல்லானாலும் கணவன், புல்லானாலும் புருசங்கிற காலம்லாம் மலையேறிடுச்சு. இப்போலாம், கல்லுன்னா கல்லுதான். புல்லுன்னா புல்லுதான். புருசன்னா மட்டும்தான் புருசன். எனக்கு மட்டும் இதுமாதிரி ஒருத்தன் வாய்ச்சான்னு வச்சிக்கோயேன். . .போலீசுல புடிச்சுகுடுத்து, முட்டிக்கு முட்டி தட்ட வச்சிடுவேன். சரி. ஊங்கிட்ட சொல்லறதும், அதோ அங்க கெடக்குதே அந்த அம்மிக்கல்லு அதுகிட்ட சொல்றதும் ஒன்னுதான். நான் கௌம்பறேன். எட்டுமணி பஸ்ஸ உட்டா, டவுனுக்கு போயி சேர்றதுக்குள்ள எங்கத கந்தலாயிடும். சாந்துப்பொட்டு எடுக்கத்தான் வந்தேன். எடுத்துக்கறேன் சித்தி. நீ ஒடம்புக்கு வெந்நீர் வச்சி ஊத்து”
அக்கா மகள் என்றாலும், வயது வித்தியாசம் என்னவோ ஆறு ஏழுதான் இருக்கும் இவ்விருவருக்கும். சங்கீதா, சித்ராவின் முதன்மைத்தோழி. சங்கீதா போன பின்னும், அவள் உதிர்த்துவிட்டுப்போன வாக்கியங்கள் அந்த வீட்டின் மண்சுவற்றில் பட்டுபட்டு எதிரொலிப்பதுபோலவே இருந்தது, சித்ராவிற்கு.
அன்று இரவும் கச்சேரியைத் தொடங்கினான், கணேசன்.
“ஏய். . . . சித். . . .ரா. .. . இங்க வாடி” அவள் பின்னந்தலை முடியை கொத்தாய் பிடித்து இழுத்தான்.
“யோவ்! நேத்து சாப்பாட்ல உப்புஇல்ல, காரமில்லன்னு அடிச்ச. இன்னிக்கு என்னய்யா பிரச்சன?” பிடியிலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டாள்.
“ காலையி;ல ஆறுமணிக்குமேல ஒரு பொம்பளைக்கு என்ன தூக்கம் வேண்டிகெடக்குது. . . . நா. . . போறவரைக்கும் நீ எழுந்திருக்கல. .யில்ல? .” நா குழறிப்பேசினான்.
“தோ பாரு! சும்மா கண்டதுக்கொல்லாம் அடிக்கிற வேல வச்சுக்காத. நிறுத்திக்கோ இல்லன்னா. . . .” அவள் முடிப்பதற்குள்-
“இன்னாடி பண்ணுவ? என்ன அடிக்கப்போறீயா? அடி இந்தா அடி. . . . “நெஞ்சை நிமிர்த்திக்காட்டிக்கொண்டுபோய் அவளை நெட்டித்தள்ளினான். அவள் வழக்கம்போல் குப்புறப்படுத்துக்கொண்டு அழத்தொடங்கினாள்.
பீடி பற்ற வைத்துக்கொண்டே, "மெரட்டுறீயா? இரு நாளைக்கு, கூட கொஞ்சம் ஊத்திக்கினுவந்து. . . சங்சகறுத்துடறேன்” என்றான்.
விடிந்தது-
வாசல்தெளிக்கவந்த சித்ரா, சங்கீதாவை அழைத்து, அவள் காதில் ஏதோ கிசுகிசுத்தாள். முகமலர்ச்சியுடன் இரண்டடி நகர்ந்துபோன சங்கீதா திரும்பவந்து, சித்ராவின் கன்னத்தைகிள்ளி முத்தமிட்டுவிட்டுச் சென்றாள்.
மாலை-
அந்த குக்கிராமத்தின் அனேகம் பேருக்கும் அதிர்ச்சியில் முகம் இறுகிப் போயிருந்தது. கற்பனையிலும் நினைத்திராத காட்சி அவர்கள் கண்முன்.காவல்துறை வண்டியில் கணேசனை குண்டுக்கட்டாக தூக்கிப் போட்டார்கள்;, காவலர் இருவர்.
“நான் இன்னா பண்ணேன். என்னை ஏன் புடிச்சுட்டுப்போறீங்க?” முரண்டுபிடித்த அவனிடம், “ஆங். . . தெனமும் பொண்டாடிய குடிச்சிட்டு வந்து அடிச்சு சித்ரவத படுத்தின இல்ல. . .. அவங்க மகளீர் காவல் நிலையத்துல உம்பேர்ல புகார் குடுத்திருக்காங்க . . . விசாரணைக்கு ஏட்டம்மா கூட்டிட்டு வரச்சொன்னாங்க. தொரைக்கு வெளக்கம் போதுமா இன்னும் வேணுமா?” காவலர் ஒருவர் சொன்னார். கணேசன் சித்ராவை முரைத்து பார்த்தான். தன் தோள் மீது கைப்போட்டு நின்றிருந்த சங்கீதாவை விட்டு சற்று விலகி நின்று, “ இன்னாய்யா மொறைக்கிற? ஒழுங்கா, புருசனா லட்சணமா எங்கூட குடித்தனம் நடத்தியிருந்தா நான் ஏன்யா அங்கலாம் போறேன். பொம்பளங்கிறவ எல்லாத்தையும் பொறுத்துக்கிட்டு பொத்திக்கிட்டே போவணும்ங்கிற அவசியம் கெடையாது. யோவ். . . இப்பமட்டும் எதுவும் கெட்டுப்போவலைய்யா. நீ திருந்தி. . . என்னை மனைவியாக்கூட வேணாம், ஒரு மனுசியாவாவது மதிச்சி குடும்பம் நடத்துற எண்ணமிருந்தா ஏட்டம்மாக்கிட்ட சத்தியம் பண்ணிக்குடுத்துட்டு வா! இல்லன்னா. . . போயிக்கிட்டே இரு” என்றாள்.
வண்டி நகர்ந்ததும் ஆண்களும் பெண்களுமாய் கூடியிருந்த கூட்டம் கலைந்தது. ஆதில் ஆண்கள் பலர், இனி அந்த குக்கிராமத்திற்குள், இந்த காவல்துறை வண்டி அடிக்கடி வரவாய்ப்பிருப்பதாக கருதினர். பெண்களில் பலர், முன்பைவிட சற்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி நடந்தனர்.
புதுவைப் பிரபா

ஏழையின் செல்வம் - சிறுகதை

2011-11-01T10:50:00.000-07:00

வழக்கம்போல் அதிகாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் தன் குடிசையைவிட்டு வெளியேறினான், தேசிங்கு। தற்செயலாய் தூக்கம் கலைந்ததும், தன் தந்தை புறப்படும் காட்சி கனகசபையின் விழித்திரையில் விழுந்தது. அடுத்தநொடி, அடித்து பிடித்து எழுந்து, "நைனா. . . . நைனா. . . . காசு கொடுத்துட்டு போ. . . நான்தான் நேத்து ராத்திரியே கேட்டேனே. . . . . கொடுத்துட்டுப்போ. . . "என்றான்.
பதில் ஏதும் பேசாமல், தேசிங்கு , வயல் சேலையில் ஜரிகையாய் ஓடும் ஒற்றையடிப்பாதையில் இறங்கி, விரைந்தான்.
"நைனா . . .. நான் இன்னா வாங்கித்துன்னவா கேக்கிறேன்? பொஸ்தகம் வாங்கனும்ன்னு தானே . . . இன்னிக்கும் நான் காசு கொண்டுபோய் கணக்கு வாத்தியாருகிட்ட குடுக்கலீன்னா. . . . பெறவு.. . . . பள்ளிக்கூடத்தில சேர்க்கமாட்டாரு.நைனா. . . . நைனா.. . . குடூ" தலையை சொறிந்துகொண்டே பின் தொடர்ந்தான், கனகசபை.
"அடிங்க . . . ஏதாவது கேட்க போறேன்டா. . . நான் தான் நேத்தே சொன்னேனில்ல . . . . என்னால காசு கீசு குடுக்க முடியாது. நீயும் இஸ்கூலுக்கு போக வேணாம். நானே அஞ்சாவது வரைக்கும்தானே படிச்சேன். அப்பால . . . நீ மட்டும் நெறைய படிக்கனும்ன்னு அடம் புடிச்சா? ஏழாவது வரைக்கும் படிச்சல்ல: அதுபோதும். இப்ப எட்டாங்கிளாசுக்கு நீ போறதாலதான அந்த வாத்தியான் காச கொடு, பணத்த குடுங்கிறான். நீ ஒன்னும் போகத்தேவையில்ல . . . . பெசாம, நாளையிலேர்ந்து என்கூட நீயும் ஓட்டலுக்கு வந்துடு, மொதாளிகிட்ட சொல்லி உனக்கு ஏதாவது எடுபுடி வேலைக்கு ஏற்பாடு பண்றேன். மாசம் நூறோ எறநூறோ . . . கிடைக்கும்"
சாதாரணமான வார்த்தைகளால் கனகசபையை சமாதானப்படுத்த முயற்சித்தான், தேசிங்கு. ஆனால் கனகசபையின் காதுகளில் அந்த வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் அமிலமாய் விழுந்தது. அதில் அவனது கனவுக்கு மூச்சிதிணரல் ஏற்பட்டது.
"நைனா . . . ஒன்னால காசு தரமுடியாதுன்னு வேணா சொல்லு அதுக்காக . . . பள்ளிக்கூடத்தவிட்டு நிக்க சொல்லாதே. நான் படிப்பேன் . . . பெரிய படிப்பெல்லாம் படிப்பேன் . . . நீ ஒன்னும் தரவேணாம், பாஞ்சிருவாதானே பிச்ச எடுத்தாவது அந்த புஸ்தக காச நான் வாத்தியார்கிட்ட கொடுத்துட்டு. . . படிக்கிறேனா இல்லையான்னு பாரு. . . " துக்கம் அடைக்க தழுதழுத்து வந்து விழுந்தது வார்த்தைகள். தன் தந்தையிடம் எந்த பதிலையும் எதிர்பார்க்காமல், திரும்பி நடக்க தொடங்கினான். தந்தையும் பிள்ளையும் தற்போது எதிர்எதிர்திசையில். நடையிலும் , எண்ணத்திலும்.
தேசிங்கு, 'ஆளைவிட்டால் போதும்' என்கிற போக்கில் எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாம் நடந்து பேருந்து நிறுத்தத்தை அடைந்தான். தன் கிராமத்தின் வழியாக நகரத்திற்கு செல்லும் முதல் பேருந்து சரியான நேரத்திற்கு வந்ததும் அதில் ஏறி அமர்ந்து பயணித்தான்;.
தேசிங்கு - நகரத்தில் இருக்கும் ஒரு பிரபல ஓட்டலில் சர்வர். காலை ஆறு மணியிலிருந்;து இரவு பதினோருமணிவரை வேலை. ஆயிர ரூபா சம்பளம். வயல்வேலைக்கு சென்று பொருளாதாரத்தை ஈடுகட்ட உதவும் தாரம். ஒரு மகள் , ஒரு மகன்; மகன் கனகசபை மூத்தவன்.

மாலை ஆறு மணி
டிபன் நேரம் என்பதால் ஓட்டலில் கூட்டம் வழிந்தது. வழக்கமான வேலைகளில் இருந்தான் தேசிங்கு. அந்த டேபிளில் தண்ணி டம்ளர் கொண்டுபோய் வைத்துவிட்டு, "சார் . . . . உங்களுக்கு என்ன வேணும்"என்றான். அவனை ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு, "சூடா என்னப்பா இருக்கு"என்றார் அந்த பேண்ட் சர்ட் மனிதர்.
தேசிங்கின் சமவயதுகாரர் அப்படி பார்த்தது அவனுக்குள் எந்த கேள்விகளையும் எழுப்பவில்லை. ஏனெனில் அவனுக்கும் அவரை அப்படி பார்க்கத்தோன்றியது.
"சூடா । . போண்டா. . .ஆனியன் பஜ்ஜி. . . மசால்வடை . . . ரோஸ்ட். . "நீட்டிக்கொண்டேபோனான்.
"ஒரு செட் போண்டாவும் . . . ஸ்ட்ராங்கா ஒரு காப்பியும் . . . "அந்த மனிதர் ஆர்டர் கொடுத்தார்.
தேசிங்கிற்கு சாடாரென ஒரு கேள்வி எழுந்து மறைந்தது. பரிமாறும்போது அந்த நபரிடம் அதை கேட்டுவிடும் முடிவொடு இருந்தான், போண்டாவோடு அந்த டேபிளுக்கு அருகில் தேசிங்கு சென்றதும் , அவர் கேட்டார்
"உங்க பேரு . . . . தேசிங்குதானே?"
"நீங்க . . . ரவிதானே.. . . "பதிலுக்கு தேசிங்கு
தேசிங்கும் ரவியும் ஐந்தாவது வரை ஒன்றாக படித்தவர்கள் ரவியின் அப்பா ஒரு கட்டிடக் கூலித் தொழிலாளி. வேறொரு ஊரில் பாலங்கட்டும் வேலைக்காக போகையில் அந்த கிராமத்தை விட்டே காலி செய்து கொண்டு போனவர்கள்தான். அதோடு இப்பொழுதான் ரவியை பார்க்கிறான்.
"என்ன ரவி? இப்போ எப்படி இருக்கிங்க? என்ன வேல பார்க்கிறீங்க?" அடக்கமான குரலில் கேட்டான் தேசிங்கு. ரவி என்று பெயர்சொல்வதற்கே ஒருமாதிரி கூச்சமாக இருந்தது அவனுக்கு.
"என்ன தேசிங்கு வாங்க போங்கன்னு . வாடா போடானே பேசலாம் நீ ""ம்ம் பரவாயில்லை இருக்கட்டும்" இந்த முறை 'ங்க'வை மட்டும் விட்டுவிட்டான்.

"நைனா ஒரு கூலித் தொழிலாளி அதான் உனக்கே தெரியுமே. . . . அவர் படற கஸ்டத்தை பார்த்து எப்படியாவது படிச்சு வாழ்க்கையில முன்னேறனுமுங்கற வெறி எனக்குள்ள வந்துடுச்சு. நைனா, அவரோட தொழில்ல என்ன இழுத்துபோட்டுக்கறதுக்கு எப்படி எப்படியோ முயற்சி பண்னார் ஆனா நான் அதுக்கெல்லாம் போகாம வைராக்கியத்தோட படிச்சு, நம்பள மாதிரி கிராமத்து மக்களுக்கு கொடுக்கிற இட ஒதுக்கீட்டுல இன்ஜினியரிங் கல்லூரியில சேர்ந்து, பட்டம் வாங்கி, இப்போ அசிஸ்டன்ட் இன்ஜினியரா இருக்கேன். காசு இல்லாம ஒரு வேளை கஞ்சிக்கும் கூழுக்கும் கையேந்திகிட்டு இருந்த நான் இந்த நெலமைக்கு வந்திருக்கேன்னா . . . அதுக்கு படிப்பு மட்டும் தான்டா காரணம். படிப்புதான் ஏழைகளின் செல்வம் அதுமட்டும் இல்லைனா நானும் எங்க நைனா மாதிரியே சித்தாளவோ. . . மேஸ்திரியாவோ இருந்து. . . என் தலைமுறையும் வறுமையிலே போயிருக்கும் . "
'என்னடா சோறு இது?'என்று கஸ்டமர் யாரோ சோற்றை வாரி அவன் முகத்தில் அடித்தாற்போன்று உணர்வினை தேசிங்கிற்குள் பரப்பியது ரவியின் வார்த்தைகள்.
"ஆமா ரவி இந்த புத்தியில்லாமதான் நான் படிப்ப ஐஞ்சாவதோட நிறுத்திட்டு எங்க நைனாவோட இந்த ஓட்டலுக்கு வேலைக்கு வந்துடேன் . . . இப்ப பாரு இன்னமும்.. . . நான் "அதற்கு மேல் தேசிங்கால் பேச முடியாமல் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தான்.
பணி முடிந்ததும் கடைசி பஸ் பிடித்து வீடுவரும்வரை நிலைகொள்ளவில்லை தேசிங்கின் மனது। ஒரு தலைமுறையின் நிலையை தலைகீழாய் புரட்டிப் போட்ட வலிமைமிகுந்த படிப்பையா நிறுத்திவிடச்சொன்னேன் ? நம் கஸ்டகாலம் நம்மோட போகட்டும் கனகசபையின் எதிர்காலம் ஆரோக்கியமானதாக இருக்கட்டும் . படிப்பறிவு இல்லாமல் படுகிற பாடு . . . நாய் பாடாத பாடு. . . அது எம் பையனுக்கும் வேணாம்' என்று தோனிற்று.

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் தூங்கிகொண்டிருந்த கனகசபையை எழுப்பி, 'ஐ யா ..... இந்தா நீ கேட்ட பொஸ்தக காசு . .. . நீ போய் படிய்யா. . 'என்று சொல்லிக்கொண்டே அவன் தலையை கோதிவிட்டான்.
விடிந்தது . வழக்கம் போல தேசிங்கு வேலைக்கு புறப்பட்டான். "நைனா. . . நீ . கொடுத்த காசு நெசமாவே பொஸ்தகம் வாங்கத்தானா? "கனகசபை கேட்டான்.
"ஆமாங்கண்ணு"தெளிவும் நம்பிக்கையும் இன்று தேசிங்கிற்குள் புதிதாய் துளிர்விட்டிருந்தது எப்படியோ ஒரு தலைமுறையை அறியாமை இருட்டில் சிக்கிக் கொள்ளாமல் தப்பித்தது. - புதுவைப்பிரபா-

பொய் சொல்லக்கூடாது அப்பா - சிறுகதை

2011-10-31T23:28:00.000-07:00

"வளர்ந்துட்டேயில்ல . .தர்ட் ஸ்டாண்டர்ட் வேற போயிட்ட. . .இனிமே, நீயே, தானா குளிக்க கத்துக்கணும்॥ . சரியா. . ." அம்மா சொன்ன வார்த்தைகளுக்கு முதன்முறையாக உயிர் கொடுக்க, குளியலறைக்குள் நுழைந்தான், ராகுல்.

முதலில் அவன் கண்ணில் பட்ட சோப்பு டப்பாவை எடுத்து, சோப்பை இரண்டு மூன்று முறை திருப்பித்திருப்பி பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவன் மனது ,அதிகாலையில், அப்பாவும் எதிர்வீட்டு டேனியல் மாமாவும் பேசிக்கொண்டிருந்த நொடிகளுக்கு பின்நோக்கிச் சென்றது।

" ஏன் சார். . .நீங்க எப்பத்தான் உங்க கம்பனியில சீனியர் மேனேஜரா ஆவறது?"
"டேனியல் சார்। . . நான் நெனச்சிருந்தா, ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே ஆகியிருக்கலாம். என்ன. . .சோப்பு போட்டிருக்கணும்.மத்தவங்க மாதிரி நானும் சோப்பு போட்டிருந்தேன்னா. . . இந்நேரம் சீனியர் மேனேஜரா என்ன , ரீஜனல்; மேனேஜராகவே ஆகியிருப்பேன். ஏன்ன பண்ணறது? எனக்குன்னு இல்லீங்க. . .எங்க பரம்பரைக்கே சோப்பு போடற பழக்கமே கிடையாது."

மீண்டும் சோப்பை இரண்டுடொருமுறை திருப்பித்திருப்பி பார்த்துவிட்டு, " ச்சே! நம்மல பொய் சொல்லக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டு, இப்போ அப்பாவே இப்படி அப்பட்டமா பொய் சொல்றாரே!" ராகுல் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டான்.
விஷயம் விளங்கும்வரையோ,அல்லது யாராவது விளக்கும்வரையோ, அப்பாவை பற்றிய நினைப்பு அவனுக்குள் மாறப்போதவதேயில்லை।

-புதுவைப் பிரபா-

மாற்ற முடியும்

2011-10-31T23:08:00.000-07:00

சமைக்கவும் கழுவவும்
பெருக்கவுமே பெண்கள் எனும்
நிலை களைய ஒன்றாய் கூடி

ஊருக்கும் சேரிக்கும் இடையே ஓடும்
சாதி சாளகத்தை
சமத்துவ மண்கொட்டி மூடி

துப்பாக்கித் தோட்டாவும்
வெட்டறுவா வெடிகுண்டும்
நிரந்திரமாய் செயலிழக்கச் செய்து

பொய்- பகட்டு- சூது
வன்கொடுமை இல்லாத
நன்சமூகம் ஒன்று நாம் நெய்து

மாற்றிக்காட்டுவோம்
புவியை மாற்றிக்காட்டுவோம்

மனிதர்களே!
பிரபஞ்சம் தோன்றிய நொடியிலிருந்து
இந்த நொடிவரை
மண்ணில்

மாறாமலே இருப்பது
மாற்றம் மட்டும்தான்

நம்புங்கள். . .
நம்மால் நல்லதாய் உலகை
மாற்றிக்காட்டமுடியும்
இது சத்தியம்
நாம் ஒன்றுகூடி
ஒரே அணியில் நின்றால்
நாளைக்கேகூட இது சாத்தியம்.

-புதுவைப்பிரபா-
(அக்டோபர் மாத இலக்கியபீடம் இதழில் வெளிவந்த கவிதை)

ஈகரைப் பற்றிய கட்டுரை

2011-07-03T18:37:00.000-07:00

கடவுள்!

2011-03-19T17:49:00.000-07:00

நாற்பத்தெட்டு நாள் விரதமிருந்து
முடி வளர்த்து மொட்டையடித்து
பயபக்தியோடு பொங்கல் வைத்து
நூத்தியெட்டு தேங்காய் உடைத்து
ஆயிரத்தெட்டு முறை மந்திரம் சொல்லி
வடைமாலைச் சாத்தி

நெய்விளக்கு ஏத்தி
காத்துக்கிடக்கிறது

ஒரு பெருங்கூட்டம்-

கடவுளை காண்பதற்காய்!

கண்களை மூடிக்கொண்டு

கடவுளை தேடிக்கொண்டிருக்கும் மனிதா!

ஒரு நிமிடம் காது கொடுத்துக் கேள்!

தன்னை உருக்கி

உன்னை செய்த தாய்
உன்னை செதுக்க

தன்னை சிதைத்துக்கொண்ட தந்தை
மனக்கசூடத்திலிருக்கும்போது

ஊக்க வார்த்தைகளால் உயிர் பாய்ச்சும்

உற்ற துணைவி
பணக்கசூடத்திலிருக்கும்போது

கொடுத்து உதவும்பக்கத்து வீட்டுக்காரன்
உரிய நேரத்தில் ஓடிவந்து உதவி செய்யும்

உறவினன்
தோல்வி தடுக்கி விழும்போது

தோள் கொடுக்கும் தோழன்
பேருந்து பயணத்தில்தவறி விழுந்த பணப்பையை

பத்திரமாய் திருப்பித்தந்தபின் சீட்டுப் பெண்
அவசரவேலையாய்நடந்து சென்று கொண்டிருக்கும்போது

~லிப்ட் கொடுத்தமுகம் தெரியா மனிதன்
இப்படி எண்ணற்றோர்

உருவில்தான்உலவிக்கொண்டிருக்கிறார்।

। ।கடவுள் !

உணர்வாயா மனிதா ?

"சவால்" - சவால் சிறுகதை

2010-10-15T02:06:00.000-07:00

சிவா கரையில் பைக்கோடு நின்றுகொண்டிருந்தான். காமினி கடல் அலைக்குள் விழுந்து அவளை முழுவதுமாக நனைத்துக்கொண்டிருந்தாள். ஈர வாட்ச்சை துடைத்து அவள் மணி பார்க்க முயன்றபோது இரண்டு முள்ளும் ஒரே நேர்கோட்டிலிருந்தது. அந்த நொடியில் திடீரென்று அவள் கண் முன் தோன்றிய மீனவக்கிழவனொருவன், அவளது கையில் மணிப்பர்ஸ் ஒன்றை திணித்துவிட்டு, ஒரு திசையில் ஓடி மறைந்தான்.
மணிப்பர்ஸை அழுத்திப் பார்த்து, புன்னகைத்த காமினி, அதை தன் பேன்ட்டிலிருந்த சீக்ரெட் பாக்கெட்டுக்குள் நுழைத்துக்கொள்ள முயன்றாள். அது 'மினி'பர்ஸாக இருந்த காரணத்தினால் கச்சிதமாய் உள்ளே போய் ஒளிந்துக்கொண்டது. நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டு, எகிறி எகிறி குதித்து சிவாவை நோக்கி கையசைத்தாள், காமினி.

சிவா தலையில் அடித்துக்கொண்டு பைக்கை கிளப்பி ' கடலோர காவல்படை' என்ற ஸ்ட்டிக்கரோடு சற்று தொலைவில் நின்றுக்கொண்டிருந்த ஜிப்சியை நெருங்கி, " சார்!. . . . சார்!. . . "என்று குரல் கொடுத்தான்.
கான்ஸ்டெபில் ஒருவர் திமிர்முறித்துக்கொண்டே எட்டிப்பார்த்து, "யாரு? ஏன்ன சார் வேணும்? "என்றார்.
"அந்த பாறை மேல ஒரு வயசுப்பொண்ணோட உடல்கிடக்கற மாதிரி தெரியுது. கொஞ்சம் என்னன்னு பாருங்களேன்". சிவா சொல்லிவிட்டு நகர்ந்து, ஒரு மரத்தடியில் பைக்கை ஆப் செய்துவிட்டு நின்றுகொண்டான்.
"அடச்சே! என்ன பொண்ணு இவ? இந்த டிராமாவெல்லாம் ஏன் எதுக்குன்னே சொல்லாம, கல்யாணத்துக்கும் இதுக்கும் ஒரு முடிச்சபோட்டுட்டு, நம்மல பேசவுடாம பண்ணிட்டாளே! எனக்கு ஒன்னுமே புரியலயே! ஏன்று புலம்பிவிட்டு, 'இப்போ இவள போலீஸ் எந்த ஆஸ்பிட்டலுக்கு அழைச்சிட்டு போறாங்களோ, அந்த ஆஸ்பிட்டலோட பின்புற கேட்ல நாம வெயிட் பண்ணனும் ' என்று அடுத்து அவன் செய்யவேண்டியதாக காமினி சொல்லியிருந்ததை ஒருமுறை நினைத்து முடித்தான்.
இரண்டு நிமிடத்தில் ஆம்புலேன்ஸ் அங்கு வந்து காமினியை தூக்கிக்கொண்டு பறந்தது. சிவா பின்தொடர்ந்தான்.

ஐசியு-வில் நான்கைந்துபேரோடு காமினியும் கிடத்தப்பட்டிருந்தாள். காமினி லேசாக கண்திறந்து பார்த்தாள். அங்கிருந்த நர்ஸ் இருவர், ஏதோ ஒரு இயந்திரத்தை தூக்கிக்கொண்டு அந்த அறையைவிட்டு வெளியேறினார்கள். அடுத்த நொடி அந்த அறையில் எஞ்சியிருந்த டூட்டி டாக்டரின் செல்போன் அலறியது. "எஸ். . ஸ்பீக்கிங்" என்று சொல்லிக்கொண்டே வார்ட்டைவிட்டு அந்த டாக்டர் அகன்றதும், காமினி எழுந்து தன் முகத்தில் இருந்த மாஸ்க்கை அகற்றிவிட்டு, வயர்களையெல்லாம் பிடுங்கிவிட்டு, அருகிலிருந்த கண்ணாடி ஜன்னலை திறந்து வெளியே குதித்தாள்.

மருத்துவமனையின் பின்புற வாசலை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்த காமினி, ஒருமுறை அந்த 'மினி'பர்ஸ் பத்திரமாக இருக்கிறதா என்பதை உறுதிபடுத்திக்கொண்டு ஓடினாள்.
"என்ன காமினி இது? ஒரு மணி நேரமா நிக்கறேன். எதுக்கு இந்த விளையாட்டெல்லாம்? "பைக்கோடு நின்றிருந்த சிவா, எரிச்சலின் உச்சத்தில் கேட்டான்.
"அப்புறம் சொல்றேன். நீ முதல்ல வண்டிய எடு. "அவசரப்படுத்தினாள், காமினி.
பைக்கை வேகமாக ஓட்டத்தொடங்கியவன் அந்த தெருமுனையின் குறுக்குச் சந்தில் போய் நிறுத்தி, பைக்கின் டேங்க் கவரில் கையைவிட்டு வெளியே இழுத்தபோது, துப்பாக்கி ஒன்று அவன் கையோடு வந்தது.

"ஸாரி. . .எனக்கு வேற வழி தெரியல" என்று காமினியின் நெற்றிப்பொட்டில் துப்பாக்கியை வைத்தான், சிவா. "சொல்லு..! "என்று சொல்லிக்கொண்டே துப்பாக்கியை சற்று அழுத்தினான்.
" ச்சீ! காமெடி பண்ணாத சிவா..ஏது இது. உங்கப்பாகிட்டேர்ந்து 'சுட்டு'ட்டியா?. "
"அது இருக்கட்டும். காலையிலேர்ந்து என்ன நடந்துக்கிட்டிருக்கு? எதுக்கு அதிகாலையில போன்பண்ணி பீச்சுக்கு கூட்டிட்டு போகச்சொன்ன? அந்த தாத்தா உங்கிட்ட என்ன குடுத்தாரு? அத வாங்கிக்கிட்டு நீ ஏன் செத்த மாதிரி நடிச்ச? என்னை எதுக்கு போலீஸ்கிட்ட அப்படி சொல்லச்சொன்ன? இப்போ ஆஸ்பிட்டலேர்ந்து தப்பிச்சு எங்கபோற? சொல்லு காமினி. . .எனக்கு தலையே வெடிச்சுப்போகிறமாதிரி இருக்கு. "
"உங்க வீட்டுக்குத்தான் போகணும்." காமினி சொல்லி கண் சிமிட்டினாள். "விளையாடாத காமினி…"
"உண்மையாகவேதான். இந்த டிராமாவ உங்கப்பாத்தான் முடிச்சுவைக்கணும்"
"அப்பாவா? "
"அலறாத சிவா! "
"ஐயோ! உனக்கு கணவனாவறதுக்கு முன்னாடி மற கழன்டு பைத்தியமாயிடுவேன்போல இருக்கே! "
"பரவாயில்ல. அப்பவும் உன்னத்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்குவேன். ஏன்னா. . நான் ஒம்பைத்தியம். "

காமினியை 'கேட்'டிலேயே விட்டுவிட்டு, "நான் முதல்ல போறேன். கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு நீ வா. எனக்கு பயமா இருக்குது. "என்ற சிவா, குழப்பத்தோடு வீட்டினுள் நுழைய முற்பட்டபோது அந்த வாக்கியங்கள் வந்து அவன் காதில் விழுந்தது.
"மரகதம். . .சிட்டிய ஒட்டிய கடல் பகுதியில கள்ள கடத்தல் நடக்கிறதா புலனாய்வுத் துறை தகவல் அனுப்பியிருக்கு. எங்காளுங்க விழிப்போட செயல்படறாங்கன்னு நான் நம்பறேன். அத நிரூபிக்கத்தான் இன்னைக்கி ஒரு டெஸ்ட். நம்ம சிட்டி கோஸ்ட்டோட நாலு ஸ்ப்பாட்லேர்ந்து நானே நாலு ஆளுங்கள செட்பண்ணி கடத்தல்ல ஈடுபடுத்தியிருந்தேன். அவுங்க, கடலோரத்துல இருந்து டைமண்ஸ்ச எங்கிட்ட கொண்டுவந்து சேர்க்கறதுதான் டாஸ்க். ஆனா பாரு. இதுவரைக்கும் மூணுபேர வழியிலேயே எங்காளுங்க பிடிச்சுட்டாங்க. இன்னும். . . "பரந்தாமன் முடிப்பதற்குள்,

" இன்னும் ஒரு ஆளுதான. . .நிச்சயம் உங்காளுங்க பிடிச்சுடுவாங்க." மரகதம் அழுத்தமாக சொல்லவும், "முடியாது" என்று சொல்லிக்கொண்டே, வழியில் நின்றுக்கொண்டிருந்த சிவாவை தள்ளிக்கொண்டு காமினி உள்ளே நுழையவும் சரியாக இருந்தது.
"டி.எஸ்.பி சார். .. இந்தாங்க, நீங்க 'முடிஞ்சா' கொண்டுவந்து சேர்க்கச்சொன்னது"
"வாவ்! காமினி…வெல்டன். எப்படியோ போலீஸ் கண்ணுல மண்ண தூவிட்டு இந்த டைமண்ட கொண்டுவந்துட்டியே! என்று பாராட்டினார், பரந்தாமன்.
"அப்பா என்னப்பா இதெல்லாம்..? "சிவா முகத்தை சுளிக்க,
"மை டியர் சன்…கோஸ்ட்ல எங்காளுங்க எவ்வளவு விழிப்போட இருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சிக்கனும். . .அதே சமயத்துல எனக்கு மருமகளா வரப்போறவ சாமார்த்தியசாலியான்னும் தெரிஞ்சிக்கனும். ஸோ… .டூ இன் ஒன் டெஸ்ட். எப்படி என் ஐடியா? "
மரகதம் அவரை ஒரு பார்வை பார்க்க, அதன் அர்த்தம் விளங்காதவராய்,"என்ன மரகதம் பார்க்குற? அடுத்தது என்ன பண்ணப்போறேன்னுதானே. . பர்ஸ்ட். .. எங்காளுங்கள இன்னும் டைட்டா முடுக்கனும். நெக்ஸ்ட.. .நம்ம சிவா-காமினி கல்யாணத்த முடிக்கனும். " என்றார்.
சிவாவும் காமினியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொள்ள,"ஆனா மரகதம். . .காமினிகிட்ட நாம ஜாக்கிரதையா இருக்கனும். நம்மகிட்டயிருந்து பையன கடத்திட்டு போனாலும் போயிடுவா" பரந்தாமன் சொல்ல, "அங்க்கிள். . . "என்று சிணுங்கினாள், காமினி.

தொலைதூரக் காதல்

2010-08-08T11:12:00.000-07:00

எல்லையிலே துப்பாக்கி
ஏந்தி நிக்கும் எம் மாமா
இந்த கொல்லைபுரத்தழகி
ஒன பார்க்க வரலாமா?

ஆண்டுக்கு ஒரு முறைதான்
கிராமத்துக்கு நீ வருவ
அந்த இருபது நாளுலதான்
எங்கண்ணில் நீ படுவ

சொற்ப நாட்கள் அது
சத்தியமா போதல
தவணை முறையிலெல்லாம்
சொல்லலாமா காதல?

எனக்காக ஏங்கறையோ - இல்ல
குறட்டைவிட்டு தூங்கறியோ
உன்னோட நெனப்பால – நான்
படும்பாட்ட கேட்கறீயா?

மலைக்கோயில் போனாக்கா
பாறையில நீ தெரிவ
கண்மூடி படுத்தாக்கா
எம் மனசெல்லாம் நீ நெறைவ

உன் கடுதாசி தலைக்கு வச்சி
படுத்தாக்கா நீ வருவ
உன் போட்டோவ வச்சிக்கிட்டா
கனவில்வந்து எனை தொடுவ

கண்ணாடி பார்க்கையில
எம் பின்னாடி நிக்கறியே
தலைவாரும்போதெல்லாம்
நீ சீப்பில் வந்து சிக்கறியே

என்னோட தலையணைக்கு
உன் தலை வந்து முளைக்குது
அது அப்பப்போ கீழிறங்கி
என் தூக்கத்த கலைக்குது

நீ முரட்டு முத்தமிட
நான் துடிச்சு சத்தமிட
ஆசையா இருக்குதைய்யா
உன்னோடு யுத்தமிட

அருகிலிருந்தாலும்
ஆயிரம் மைல் தள்ளிஅப்பால இருந்தாலும்
உன் நெனப்பு அச்சில்தான்
என்னுலகம் சுத்துது

நமக்கு நடுவால
இருக்கிற தூரத்தால
ஏக்கம் பெருக்கெடுத்து
அழறேன் பிரிவு பாரத்தால

தனிமை கொல்லுதென்ன
புரிஞ்சிக்கோ என் தலைவா!
பிரிஞ்சிருக்க முடியலையே
நீ வர்றீயா நான் வரவா?

-புதுவைப்பிரபா-

இணையதள கவிதைப் போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு

2010-08-01T12:02:00.000-07:00

ஈகரைத் தமிழ் களஞ்சியம் என்னும் இணையதளம் நடத்திய கவிதைப் போட்டியில் தொலைதூரக் காதல் என்னும் தலைப்பிலான எனது கவிதைக்கு இரண்டாம் பரிசு. . . . மேலும் விவரங்களுக்கு. . .கீழே காணும் சுட்டியை சொடுக்கவும்
http://www.eegarai.net/-f48/3--t35942.htm

கவிதைப் போட்டியில் பரிசு

2010-06-23T19:02:00.001-07:00

கண்மணி கிரியேன்ஸ் நாடக மன்றம் நடத்திய ``தமிழும் தமிழரும் `` தலைப்பிலான 16 வரி கவிதைப் போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு. . .

செத்து மிதக்கும் வார்த்தை

2010-05-31T18:56:00.001-07:00

ஏற்றிவிட்ட ஏணியை
எட்டி உதைக்கும் கால்களுண்டு

சுமக்கும் தோள்களில்
தோல் பிய்க்கும் நகங்களுண்டு

கரையேற்றும் படகின் மீது
காரிகாரித் துப்புவொருண்டு

உதவிக்குவரும் வாகனங்களில்
பாகங்களை கழற்றிக்கொண்டு
இறங்கிச்செல்வோருண்டு

துயர நேரங்களில்
துணைக்குவரும் கைகளில்
விரல் பிடுங்கிச்செல்கின்ற
விபரீத மனிதருண்டு

தினம்தினம் இதுபோன்ற
நபர்களைக் கொண்டே
நகர்த்தப்படுகிறது பெரும்பாலானோரின்
வாழ்க்கை.
இனி இவர்களின் எதிர்பார்ப்புகள்
ஏமாற்றங்களையே பிரசவிக்கும்
ஏனெனில்-
நிகழ்காலக்கடலில்
செத்து மிதக்கின்றது
நன்றி என்னும் வார்த்தை.

நானும் நீயும்

2010-05-31T18:45:00.000-07:00

கொட்டும் மழையில்-நான்
குடை விரிப்பதில்லை

கொளுத்தும் வெய்யிலில்-நான்
நிழல் தேடுவதில்லை

நடுங்கும் குளிரில்-நான்
ஸ்வெட்டர் அணிவதில்லை

புழுங்கும் அறையில்-நான்
விசிறி கேட்பதில்லை

குடையாய் நிழலாய்
ஸ்வெட்டராய் விசிறியாய்
என் தேவைக்கேற்றபடி
மாற்றம் கொண்டியங்குகிறாய்
நீ!

ஏழ்மையின் ஏகாதிபத்தியம்

2010-05-31T18:27:00.000-07:00

இருநூறு பிள்ளைகள்கொண்ட
தொடக்கப்பள்ளியில்-
ஆயா வேலை

உணவு ஊட்டுதல்
தூங்க வைத்தல்
கால் கழுவி விடல்
வாந்தி வாரி கொட்டுதல்
எல்லா வேலைகளுமே
சுகமாக தோன்ற-

பெருங்சுமையாய்
எனக்குள்ளே
கனக்கின்ற கேள்வியொன்று-
ஏழ்மையின் ஏகாதிபத்தியம்
என்னை
முதிர்கன்னியாக்கி
அம்மாவாக்கமலேயே
ஆயாவாக்கிவிட்டது எதனால்?

மே தினம் அன்று.. ஒரு தொலைக்காட்சியில்..

2010-05-31T17:51:00.000-07:00

மகளீர் மசோதா

2010-05-02T18:22:00.000-07:00

பெண்ணே!
நாடு - நதி
மண் - மலை
ஏன்?
உலகே உன் பெயரால்தான்
குறிக்கப்பெருகிறது.

மென்தென்றல்
வன்புயல்
மல்லிகை
மலைத்தேன்
பால்நிலவு
பனிப்பொழிவு
மொழியின் மொத்த வார்த்தைகளில்
எத்தனை விழுக்காடு
உனக்கு உவமையாய். . .
உருவகமாய்…

பெண்ணே!
பெருமைப்படு
உலகமா உன்னை பெற்றெடுத்தது?
இல்லையில்லை. ..
நீதானே உலகத்தை பெற்றெடுத்தாய்?

அடுப்படிதாண்டிய
ஐம்பதாவது ஆண்டு விழாவை
கொண்டாடி முடித்துவிட்டார்கள்
நம் இந்தியச் சகோதிரிகள்
ஆனாலும் இவர்களுக்கு
இன்னுமும் இருக்கிறார்கள்
அரசியல் எதிரிகள்

புரிந்துகொள்ளுங்கள் எதிரிகளே!
இன்று பெண்கள் புகாததுறையேயில்லை!
ஆண்களுக்கு சரிநிகராய்
ஆற்றுகிறார்கள் பணியை
குறையேயில்லை!

பாராளுமன்றத்தை
நல்வழியில் நடத்துகிறாள்
பால்வழிப்பாதையில்
கோள்களைக் கடத்துகிறாள்
உலகவிளையாட்டரங்கில்
முதல் பரிசு பெறுகிறாள்
உயிர் பயம் துளியுமற்று
இராணுவத்திற்கு வருகிறாள்....
ஓவியம் தீட்டுகிறாள்….
தொடர்வண்டி ஓட்டுகிறாள்…
பேனா பிடிக்கிறாள்…
பிணத்தை எறிக்கிறாள்….

புரிந்துகொள்ளுங்கள் எதிரிகளே!
இன்று பெண்கள் புகாததுறையேயில்லை!
ஆண்களுக்கு சரிநிகராய்
ஆற்றுகிறார்கள் பணியை
குறையேயில்லை!

வெற்றிபெற்ற ஆண்களின் பின்னால்
பெண்கள் இருந்த காலம்மலையேறிற்று.
தற்போது-
பெண்களே வெற்றிமலையேறும்காலம் வந்திற்று.

இதையெல்லாம் உணராமல்
உளறித்திரியும் ஒருசிலரை
திருத்தவே முடியாது
இவர்களின் வெற்றுப்புலம்பலால்
பெண்களின் முன்னேற்றத்தை
நிறுத்தவே முடியாது

அவர்கள் கிடக்கிறார்கள்
ஆறாம் அறிவை அடகுவைத்தவர்கள்!

கவலையைவிடுங்கள்!
காற்றிடம் கொஞ்சம் காதுகொடுங்கள்!
ரகசியம் ஏதோ சொல்கிறது.
நான்வேண்டுமானால் கேட்டுச்சொல்லவா?

பெண்ணடிமைவாதிகளைப்பற்றி
தற்போதைக்கு கேள்வியில்லையாம்
மசோதாவே தோற்றாலும்
எம் மகளீர்க்கு தோல்வியில்லையாம்.

புதுவைப்பிரபா

எனது சிறுகதைக்கு ஆறுதல் பரிசு

2010-02-18T10:05:00.000-08:00

இலங்கை- கொழும்புவில் இருந்து வெளிவரும் "ஞானம்" கலை இலக்கிய சஞ்சீகை கடந்த ஆண்டு அக்டோபர் திங்கள் அறிவித்து நடத்திய "கலாபூஷணம் புலோலியூர் க.சதாசிவம் ஞாபகார்த்தச் சிறுகதைப்போட்டி-2009" ல் எனது சிறுகதை ஆறுதல் பரிசு பெற்றிருக்கிறது. விபரம். . . ஜனவரி-2010 ஞானம் இதழில். . . .

கவிதை நூல் அறிமுக விழா

2010-02-03T16:13:00.000-08:00

உரையாடல் கவிதைப் போட்டிக்கான கவிதை

2010-01-08T17:03:00.000-08:00

அர்த்தம் கெட்ட அகராதி

வழக்கமான நேரத்திற்கு
நீ படுக்கையைவிட்டு எழாதபோது
கழுத்திடுக்கில் கை வைத்துப் பார்க்கிறேன்
"காச் மூச்சென்று " கத்துகிறாய்

குளியலறையில் நீ இருக்கும்போது
எத்திசையில் இருந்து பெரும் சப்தம்
எழுந்தாலும்
"என்னங்க ஆச்சு" என்று
துடித்துப்போய் கேட்கிறேன்.
காதில் விழாததுபோல் மௌனம் காக்கிறாய்.

வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டுபோய்
மணிநேரம் ஆனதும்
கைப்பேசயில் அழைத்து
"பத்திரமாக ஆபீஸ் போய்ட்டீங்களா?"என்று
கேட்டு முடிப்பதற்குள்
"ம்ம்" என்று முடிக்கிறாய்.

மதிய உணவில்
உப்பு புளி காரம்
சரியாக இருந்ததாயென்று
கேட்கபதற்கான என் அழைப்பிற்கு தவறாமல்
"ஸ்விட்ச் ஆ ப் " என்று
பதில் வந்து விழச்செய்கிறாய்.

வீடு திரும்பியதும்
உன் விரல் நுனியில் பட்டிருக்கும்
மையைக் காயமென எண்ணி
"ஐயையோ! " ஏன்று எட்டித்தொடுகையில்
கொதிகலனை தொட்டது போல்
விருட்டென்று விரல் இழுத்து
முகம் சுளிக்கிறாய்

இந்த ஓரிரு செய்கைகள் போல்
ஓராயிரம் செய்கைகள்
நடந்தேறியிருக்கிறது
இவைகளை நான்
"அக்கறை"
என்று அர்த்தப் படுத்திகொள்கிறேன்

ஆனால்
உன் அர்த்தங்கெட்ட அகராதியில்
இதற்கெல்லாம் பெயர்
"தொந்தரவு"

விடியுமா ?

2010-01-07T16:32:00.000-08:00

நாயான போதும் அதை நடுவீட்டில் வச்சுகிட்டு
கட்டி புடிச்சு முத்தமெல்லாம் கொடுக்கிறான் - ஆனா
சேரி மனுசன் அவன் வீட்டு வாசப்படி தாண்டாம
எட்டி ஒதச்சு நுழையறத தடுக்கிறான்

பட்டணத்தில் பொறந்துபுட்டு கஷ்டம் நஷ்டம் தெரியாம
அயல் நாட்டு பணத்துமேல நடக்குறான் - இவன்
மூணுவேள மூக்குமுட்ட திண்ண வேண்டி நம்மபய
வயக்காட்டு சேத்துலேயே கெடக்கிறான்

கொளுத்துகிற கோடையிலும் மேட்டுக்குடி தோரணைக்காய்
கோட்டு சூட்டு போட்டுக்கிட்டே நிக்கிறான் - அங்க
குருதி உறையும் குளிரிலிருந்து காத்துக்கொள்ள நம்மபய
கிழிஞ்சு போன கோவணத்த தைக்கிறான்

கோடி கோடி பணத்த கொட்டி அஞ்சடுக்கு மாடி கட்டி
அதுக்குள்ள ரெண்டு பேரு தங்கறான் - அங்க
அவர கொடி பந்தலுக்கு அடியிலேயே அஞ்சாறு
புள்ளபெத்து அதுங்களோட தூங்கறான்

ஏற்றம் எறக்கம் இருக்குது; சேரி ஒதுங்கி கெடக்குது
சமத்துவத்த அடைஞ்சிட்டதா சொல்லுறான் - கூட
எல்லாரும் இந்நாட்டு மன்னன்தான்னு சொல்லிக்கிட்டே
எங்க மக்க கழுத்த நெறுச்சு கொல்லுறான்

ஏழைபணக்காரனென்றும் சாதியிலே தாழ்வு என்றும்
பாகுபாடு பார்க்கும் காலம் முடியுமா ? - இனி
நாட்டிலுள்ள மனிதரெல்லாம் சரி சமான மானத்தோடு
வாழும் நாளும் காலத்தோடு விடியுமா ?

- புதுவை பிரபா -

வேண்டுகோள்

2009-12-27T17:45:00.000-08:00

மரணப்படுக்கையிலே மல்லாந்து படுத்துக்கொண்டு
மூச்சுவிட திணறுதிங்கே உலகம் - காரணம்
சாதிமத பேதமென்னும் கலகம்

கருவிழிகள் நீர்சொரிய காண்கின்றேன் சகமனிதன்
மனிதனையே வெடிவைத்து வெடிக்க - இதயம்
உடல்விட்டு வெளிவந்து துடிக்க

ஊர்போகும் பேருந்தின் உள்ளிருந்து திடுமென்று
தலை ஆறாய் உடல்நூறாய் சிதறும் - குழந்தை
கைபிய்ந்து கால்பிய்ந்து கதறும்

பழிவாங்கும் நோக்கோடு பைத்தியம்போல் அலைகின்றார்
அப்பாவிகளை வெறிகொண்டு தாக்க - இங்கு
யாருமில்லை மனிதநேயம் காக்க

ஒப்பாரிக்கு ஓய்வு தர உறுதிகொள் மனிதா
வெடிவைக்கும் மனப்போக்கை அழிக்க - இனி
அமைதிகொள் புவிப்பந்து செழிக்க

முயன்றால் முடியாதது ஏதுமில்லை தெரியாதா
மனது வை மனிதா அஃது முடியும் - நாளை
வன்முறையற்ற உலகம் விடியும்

மாந்த சமதளத்தில் வகுப்பின வரப்புகளை
அமைத்தபடி பிரிவினைகள் எதுக்கு - தகர்த்து
ஒற்றுமை சமபரப்பை செதுக்கு

பாபரோ ராமரோ பெயர் பிரித்து பார்க்காமல்
நட்பு கொண்டு நெஞ்சோடு இறுக்கு - உலகம்;
உய்த்தலில் உன் பங்கும் இருக்கு.

-புதுவைப் பிரபா -

நன்றி-புதுவை பாரதி இதழில் 2009ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த படைப்புகளில் சிறந்த படைப்பென பரிசுக்கும் பாராட்டிற்கும் தேர்வு பெற்ற கவிதை

ஒற்றுமை

2009-12-26T15:17:00.000-08:00

பகிர்ந்துண்ணும் பழக்கம்
காணாமல் போயிருந்ததால்
வைத்த ஒரு தட்டு சோற்றையும்
ஒண்டியாய் உண்ண நினைத்தது
ஒரு காகம்

உண்ண எத்தனித்தபோது
எதிர்பாராமல்;
இன்னும் சில காகங்கள்
வந்தமர்ந்தது

உண்ணுவதை விட்டுவிட்டு
வந்த காகங்களை
விரட்டுவதிலேயே
குறியாய் இருக்க. . .

இடைப்பட்ட நேரத்தில்
அங்கு வந்த பூனையொன்று
பசியாறிப்போயிற்று

எந்த காகத்திற்கும்
பருக்கைச் சோறுக்கூட
கிடைக்காமல்போனது

ஆனாலும்-
"அப்பாடா. . .யாருக்கும் கிடைக்கலை"
வருத்தமற்று, நிம்மதியாய்
பறந்துபோயின காகங்கள்
தமிழ் எழுத்தாளர்கள் குடியிருப்பு
மாடி ஒன்றிலிருந்து.

இப்படியுமிருக்கலாம். . .

2009-12-14T09:51:00.000-08:00

தலைவரைப் போல
தானும் தோற்றமளிக்கவேண்டும்
என்ற எண்ணம் கொண்ட
தொண்டனாக இருக்கலாம்

சாத்திர சம்பிரதாய சிறையில்
சிக்குண்டுவிட்ட
சாமானியனாக இருக்கலாம்

காணிக்கையாக்கிவிட்டால்
கடவுள் கண்டிப்பாக கண் திறப்பார்
என்று கனவு காண்பவனாக இருக்கலாம்

அஞ்சுக்கும் பத்துக்கும்
சிங்கியடித்துக்கொண்டு
வாழ்க்கை வண்டி ஓட்டும்
வறுமையாளனாக இருக்கலாம்

தன் முகத்தில் இருக்கும்
சிற்சில குறைகளை
மூடிமறைக்கும்
முயற்சியாக கூட இருக்கலாம்

எது எப்படியிருந்தாலும்
தாடியோடு திரிபவர்களையெல்லாம்
தயவு செய்து
காதலில் தோல்வியடைந்தவர்களின்
கணக்கில் சேர்த்துவிடாதீர்கள்!

வாழ்க்கை வட்டம்- -ஒரு குறும்பட முயற்சி

2009-12-06T10:10:00.000-08:00

http://youthful.vikatan.com/youth/Nyouth/pudhuvai28112009.asp

ஈழ தமிழருக்கான பாடல்

2009-10-12T16:30:00.000-07:00

ஈழ தமிழருக்காக மே மாதம் எழுதிய பாடல்

இப்பாடல் மதிப்பிற்குரிய அய்யா பழ.நெடுமாறன் அவர்களால்

வெளியிடப்பட்டது .

நான் வரிகளில் கொட்டிய உணர்வை உணர . . .

http://www.youtube.com/watch?v=d6HXirexb2U

காதல் 420 ஆல்பத்தில் எனது பாடல் வரிகள்

2009-09-15T15:57:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=_ic5NmJeNM4&feature=player_embedded

Vaarpu

2009-07-27T03:58:00.000-07:00

2009-06-29T10:15:00.000-07:00

சின்னஞ்சிறுகதை

2009-06-19T10:52:00.000-07:00

பொய் சொல்லக்கூடாது அப்பா

~~வளர்ந்துட்டேயில்ல. . .தர்ட் ஸ்டாண்டர்ட் வேற போயிட்ட. . .இனிமேää நீயேää தானா குளிக்க கத்துக்கணும்.. . சரியா. . . அம்மா சொன்ன வார்த்தைகளுக்கு முதன்முறையாக உயிர் கொடுக்கää குளியலறைக்குள் நுழைந்தான்ääராகுல்.
முதலில் அவன் கண்ணில் பட்ட சோப்பு டப்பாவை எடுத்துää சோப்பை இரண்டு மூன்று முறை திருப்பித்திருப்பி பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதேää அவன் மனது ääஅதிகாலையில்ää அப்பாவும் எதிர்வீட்டு டேனியல் மாமாவும் பேசிக்கொண்டிருந்த நொடிகளுக்கு பின்நோக்கிச் சென்றது.
~~ ஏன் சார். . .நீங்க எப்பத்தான் உங்க கம்பனியில சீனியர் மேனேஜரா ஆவறது?
~~டேனியல் சார். . . நான் நெனச்சிருந்தாää ரெண்டு வருசத்துக்கு முன்னாடியே ஆகியிருக்கலாம். என்ன. . .சோப்பு போட்டிருக்கணும்.மத்தவங்க மாதிரி நானும் சோப்பு போட்டிருந்தேன்னா. . . இந்நேரம் சீனியர் மேனேஜரா என்ன ääரீஜனல்; மேனேஜராகவே ஆகியிருப்பேன். ஏன்ன பண்ணறது? ஏனக்குன்னு இல்லீங்க. . .எங்க பரம்பரைக்கே சோப்பு போடற பழக்கமே கிடையாது.
மீண்டும் சோப்பை இரண்டுடொருமுறை திருப்பித்திருப்பி பார்த்துவிட்டுää ~ ச்சே! நம்மல பொய் சொல்லக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டுääஇப்போ அப்பாவே இப்படி அப்பட்டமா பொய் சொல்றாரே! ராகுல் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டான்.
விசயம் வினங்கும்வரையோääஅல்லது யாராவது விளக்கும்வரையோää அப்பாவை பற்றிய நினைப்பு அவனுக்குள் மாறப்போதவதேயில்லை.
-புதுவை பிரபா-

சிறுகதை-2

2009-06-19T10:23:00.000-07:00

காலை பத்து மணி.
~~அடுத்தது நாமதான். தயாராயிரு சந்திரன்ää தன் மனைவி தேவகியிடம் சொன்னான்.
~~ என்னங்க. . . என்னால முடியிலீங்க. எட்டு மணிக்கு இந்த எழவெடுத்த அஸ்பித்திரிக்குள்ள நுழைஞ்சோம். இன்னும் டாக்டர பார்த்தபாடுயில்ல.. சுவற்றில் தன் தலையை சாய்த்துக்கொண்டிருந்தபடியே தேவகி முணுமுணுத்தாள்
~~தோ. . . . . தோ. . . . . அடுத்தது நாமதான்
அரசு மருத்துவமனையின்; புற நோயாளிகள் சிகிச்சைப்பிரிவில் கூடும் கூட்டத்திற்கு அளவேது? நோய்கள் நிரம்பிய இவ்வுலகில் மருத்துவருக்காக நோயாளிகள் காத்துக்கொண்டிருப்பதுää நாட்கள் கணக்கில் கூட நீள்வதுண்டு.
~~தேவகி. . . . தேவகி. . . அட்டன்டரின் குரலில் தேவகிக்கு நோய் தீர்ந்துவிட்டது போன்ற சந்தோஉம். சந்திரனும் தேவகியும் உள்ளே நுழைந்தார்கள். ~~ பேரு சொல்லுமா
~~தேவகி
~~என்ன பிரச்சனை உனக்கு?
~~ஒருவாரமா பயங்கரமா தலைய வலிக்குது டாக்டர். மண்டைக்குள்ள மெஉpன் வைச்சு ஓட்டுராப்ல இருக்கு.
~~அப்படியா!
ஸ்டெதஸ்கோப் வைத்து பார்த்துக்கொண்டிருங்கும்போதேää
~~தேவையில்லாத வேலைகளையெல்லாம் இவளே இழுத்துபோட்டுகிட்டு செய்யறா. அதுக்கூட இவ தலைவலிக்கு காரணமா இருக்கலாமில்ல டாக்டர். . . அப்பாவித்தனமாக சந்திரன் கேட்டான்.
டாக்டர் அதை பொருட்படுத்தவேயில்லை. ஆமாம். இதுபோன்ற கேள்விகெல்லாம் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தால் அவர் ஸ்டேடஸ் என்னாவது?
ஒரு சீட்டில் கிறுக்கிகொண்டேää ~~ பாரும்மா.... ரத்தம் டெஸ்ட்டுக்கு எழுதிகொடுக்கிறேன். பதினெட்ல போய் ரத்தம் கொடுத்துட்டு வெயிட் பண்ணு. . . ஒரு மணிநேரத்துல ப்ளட் டெஸ்ட் ரிப்போர்ட் வந்திடும். அத வாங்கிட்டு வந்து என்ன பாரு. .. . .
~~திரும்பவும் லைன்ல நிக்கனுமா டாக்டர் தேவகி பரிதாபத்துடன் கேட்டாள்.
~~நோ. . . . நோ. . . . தேவையில்ல. ரிசல்ட் கொண்டு வந்திங்கனா . . . நேரா உள்;ளே வரலாம். . .
வெளியே வந்ததும்ää அட்டன்டரை கேட்டான்;ää சந்திரன். ~~பதினெட்டு எங்கண்ணே இருக்கு. . . ?
~~கீழ்தளத்துல . . . படிக்கட்டுல இறங்கின உடனே . . . பீச்சாங்கை பக்கதுல பாரு போர்டு தெரியும் கடுகடுப்பான குரலில் பதில் வந்தது. என்ன செய்வது? ஆண்டுகள் ஆயிரம் போனாலும் அரசு மருத்துவமனை அட்டன்டர்கள் மட்டும் கனிவாகப்பேச கற்றுக்கொள்ளப்போவதே கிடையாது. அவர்களை மாற்றவும் முடியாது. அவர்களால் மாறவும் முடியாது.
பதினொரு மணி.
சைலண்ட் மோடில் இருந்த செல்போன்ää வாசுவின் பாக்கெட்டுக்குள் அதிர்ந்தது.
~~ஹாய் . . . . மாலா. . . ? லோ டெசிபலில் பேசினான்.
~~ லேப்ல தான் இருக்கேன். அப்படியில்ல . . . டூட்டி டைம்லää அனாவசியமா போன்ல பேசிகிட்டு இருக்கக்கூடாதுன்னு நேத்துதான் சீப் டாக்டர் சொன்னார் அதான். . . .
~~வேணாம் வேணாம். கட் பண்ணிடாத. இப்பநான் பேசிகிட்டு இருக்கிற மாதிரியே யாருக்கும் தெரியாது. வேலையை பார்த்துகிட்டேதான் பேசறேன்.
ஒரு மாதம் முன்பு வரை மாலாவும் வாசுவும் தனியார் மருத்துவமனை ஒன்றில்ää ஒன்றாக தான் வேலைபார்த்து வந்தார்;கள். அரசாங்க மருத்துவமனையில் அப்பாயின்மென்ட் கிடைத்தவுடனே வாசு இங்கு வந்து சேர்ந்துவிட்டான். ஒன்றாக இருக்குவரை அவர்களுக்குள் நட்;பாக இருந்த உறவுää பிரிவில் காதலாக உருமாறியது.
காதலுக்கு கண் மட்டும்தான் கிடையாது. ஆனால் காதலர்களுக்கு எதுவுமே கிடையாது. நேரம்காலம் பார்க்காமல் போன் செய்துää கண்டதையும் பேசி நேரத்தையும் பணத்தையும் வீண்ணடிப்பவர்கள் அவர்கள்.
பனிரெண்டு மணி
ஆட்டோவில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டதும்ää ~~என்னங்க டாக்டர் இப்படி சொல்லிட்டாரு? தேவகிää விரக்தியாய் கேட்டாள்.
~~ நான் அப்பவே சொன்னேன் பார்த்தியாää ஒனக்கு ஒன்னுமில்லையின்னு. சாதா தலைவலிதானாம். அவருதான் மாத்திரை கொடுத்து இருக்காருல்ல அத தவறாமல் சாப்பிடு. தலைவலி நிக்கலேன்னா அடுத்தவாரம் இதே கிழமையில வரசொல்லியிருக்காருல்ல. . . அப்போ வந்து பார்ப்போம்.
~~எதுக்கும் மாலா சொன்னமாதிரி அவ வேளை செய்யற ஆஸ்பிட்டல்லேயே செக் பண்ணிப்பார்ப்போமா?
அதிர்ச்சியாய் திரும்பிபார்த்த சந்திரன்ää
~~அடிப்பைத்தியக்காரி. . . அங்க போனா எல்லாத்துக்கும் காச கொண்டாää பணத்த கொண்டான்னுää பேய் புடுங்கிறமாதிரி புடுங்கிடுவாங்கää அதுவும் இல்லாம அதுக்கு இதுக்குன்னு சொல்லிää மாலாவோட சம்பளத்துலேயே முழுசா கை வச்சிடுவாங்கான்ன. அதனாலதான் நாம ஜி.எச்யிலேயே மாலாவுக்கு தெரியாம காட்டிடலாம்ன்னு நீ சொன்னதால தானே மைலத்துக்கு போவறதா அவகிட்ட பொய் சொல்லிட்டு இங்க வந்தோம். . . .இப்போ நீயே இ;ப்படி பேசற. . .
மாற்றி மாற்றி பேசுவது பெண்களுக்கு ஒன்றும் புதுசு அல்லவே.
ஒரு மணி
வாசுவை கன்னாபின்னாவென்று திட்டிக்கொண்டிருந்தார் ääடாக்டர்.
~~ நீ செய்தது எவ்வளவு பெரிய தப்பு தெரியுமா?. தேவிங்கற பேஉன்ட்;டோட பிளட் ரிப்போர்ட்டையும் தேவகிங்கிற பேஉன்ட்டோட பிளட் ரிப்போர்ட்டையும் மாத்தி மாத்தி எண்டிரி பண்ணியிருக்க. தேவிங்கற பொண்ணுக்கு சின்ன கம்ப்ளெய்ன்ட் .அவங்க பிளட்ல இப்படிப்பட்ட பிரச்சனை இருக்க வாய்ப்பில்லையேன்னு சந்தேகப்பட்டு அவங்கள ரிப்பீட் பிளட்டெஸ்ட் பண்ண சொன்னேன். அந்த ரிசஸ்ட்ட வச்சிதான் என்ன தப்பு நடந்திருக்குன்னு என்னால ஒரு முடிவுக்கு வர முடிஞ்சுது.
தேவி - ஓ.கே. ஆனா தேவகி. . . ? அவங்களுக்கு டபிள்யு. பி. சி. கவுண்ட்ஸ் சுத்தமா டவுணா இருக்கு. அந்த கவுண்ட்ஸ் வேல்யுவ பார்;க்கும்போதாவது நீ முழிச்சிகிட்டு இருக்க வேணாமா?. லிக்யுமியாவா இருக்கலாம். அப்படியிருந்தா அந்த கேஸ் ரெண்டு மூணு நாளைக்கு தாக்குபிடிக்கிறதே கஉ;டம்.
தேவிää தேவகி . . . வேற வேற பேருää வேற வேற ஹாஸ்பிட்டல் நெம்பர். இருந்தும் உன்னோட கேர்லெஸ்னெஸ்னால ஒரு உயிரு போகப்போகுது. பை சான்ஸ்ääஅவுங்க வேற ஒரு ஹாஸ்பிட்டலுக்கு போயிட்டா பரவாயில்ல.அப்படி இல்லேன்னா. . .நோ . .நோ. . நீ என்ன பண்ணுவியோ ஏது பண்ணுவியோ தெரியாது. தேவகியோட கேஸ்உpட்ல இருக்கிற அட்ரச கண்டுபிடுச்சு அவங்ள உடனே கூட்டிட்டு வரவேண்டியது உன்னோடபொறுப்பு. அவங்களுக்கு உடனே போன்மேரோ பண்ணிட்டு ääகிமோதெரபி ஆரம்பிக்கனும்.
பிரச்சனையின் ஆழத்தை உணர முடிந்ததால் வாசுவிற்கு ~சாரி சொல்லக்கூட கூச்சமாயிருந்தது.
~மாலாவிடம் பேசிக்கொண்டே... ச்சே! அவனுக்குள் காலம் கடந்த ஞானம் .
ஓரிரு நிமிடங்களில் விலாசத்துடன் புறப்பட்டான்.
இரண்டு மணி. ~~என்னங்க நீங்களும் போய் குளிச்சிட்டுவந்து சாப்பிடுங்க. உங்க மேல வர்ற ஹாஸ்பிட்டல் வாசனைய வச்சு மாலா கண்டுபிடிச்சுடப்போறா. அவளுக்கு சந்தேகம் வந்துட்டுதுன்னு வச்சிக்கோங்கää யாருக்காவுது போன் கீன் பண்ணி எப்படியும் தெரிஞ்சுக்குவாää அவள பத்தி உங்களுக்கு தெரியாது. தேவகி எச்சரித்தாள்.
~~ அடிப்போடி. .. அவள பத்தி எனக்கு தெரியாதா? தெரிஞ்சதனாலதானää கேஸ்உட் பதியும்போதுää பேர மட்டும் தேவகின்னு எழுதிட்டுää அட்ரஸ்கிட்ரசலாம் தாருமாரா மாத்தி மாத்தி எழுதி கொடுத்துட்டேன். உண்மையிலேயே அப்படி ஒரு அட்ரஸ் இருக்குமான்னே சந்தேகம்தான். அதனாலää நம்ம பொண்ணால மட்டுமில்ல வேற யாராலேயும் நம்மல கண்டேபிடிக்க முடியாது. சந்திரன் பெருமைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே வலியில் துடித்த தேவகி குரல் கொடுத்தாள்.
~~ என்னங்க. . . தலைய திரும்பவும் வலிக்குதுங்க. உயிர்போவற மாதிரி வலிக்குதுங்க. . . .
-புதுவை பிரபா-

சிறுகதை-1

2009-06-18T21:32:00.000-07:00

பரிசு
வீட்டிலிருந்தவர்கள் ஆளுக்கோர்; யோசனை சொன்னார்கள். ~ஏம்பா. . .இந்த சட்டை வேணாம்பா. . . அந்த கதர் சட்டைபோல ஒன்னு சந்தன கலர்ல வச்சியிருக்கியே. . . அத போட்டுட்டுப்போ. . என்றார் அப்பா.
~என்னங்க . . . இன்னிக்கி நான்தான் உங்களுக்கு தலை வாரிவிடுவேன். அப்பதான் போட்டுவுல நல்லாயிருக்கும் மனைவி சொன்னாள்.
~அண்ணே! பஸ்டாண்டுக்கு ஆட்டோவுல போகாத. . . நான் வண்டியில கொண்டுபோய் விடுறேன் என்று தம்பி கூறினான்.
ஒரு தொலைக்காட்சி நடத்திய தனித்திறன் போட்டியில் எனக்கு முதல் பரிசு.
இன்று மாலை சென்னையில்ää ஒரு திருமணமண்டபத்தில் அந்த தொலைக்காட்சியின் ஆண்டு விழாவும்ää சினிமா நட்சத்திரங்களின் கலைநிகழ்ச்சிகளும் அதற்கிடையில் பரிசளிப்பு விழாவும் நடக்க இருக்கிறது.போட்டி முடிவுகள் வந்த நாளிலிருந்தே வீட்டிலிருக்கும் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி. இன்று என்னை விழாவிற்கு வழியனுப்பும் அத்தனை பேருக்கும் ஆர்வமும் சந்தோசமும் இரட்டிப்பாய் இருப்பதை உணர முடிந்தது.
கலைபண்பாட்டுதுறை அமைச்சர் கமலகேசவன்;; கரங்களால் பரிசுபெறுவது என்பது சாதரண விசயமாக இருந்தாலும் எனக்கு அது சாகித்திய அகடமி விருது பெறுவதுபோல சந்தோசமாக இருந்தது.
புதுவையிலிருந்து மூன்றரை மணிநேரம் பயணம் சென்னைக்கு.பேருந்து புறப்பட்டதும் என் மனப்பறவை சிறகை அகலமாய் விரித்தது.
ஆயிரம்பேர் கொண்ட கூட்டத்தில்ää மேடையேறி முதன்முதலாக பரிசுபெறப்போகும் காட்சியை பல்வேறு விதமாக யூகித்துக்கொண்டிருந்ததுääமனசு. மேலும்ää பரிசு தந்ததும் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் பேசச்சொல்வார்கள் அல்லவா. . . அதற்கு முன் ஏற்பாடாய் ஆறுவாக்கியங்கள் கொண்ட ஓர் உரையை நூறு முறை பேசி ஒத்திக்கை பார்த்தது. முன்றுமணிநேர நிகழ்ச்சியில் ää என் அல்லது நான் சம்பந்தப்பட்டதென்னவோ அதிகபட்சமாய் மூன்று நிமிடம்தான். ஆனால் அதற்குபோய். . . மூன்று நாட்கள் தூங்காமல். . . .
மேடையேறியவுடன் மக்கள் கூட்டத்தைப்பார்த்து கைகூப்பிஉயர்த்தி வணங்குவார்களே அதுபோல் செய்ய வருமா? அல்லது நம் செய்கையில் செயற்கைத்தனம் மேலோங்கி நின்று ää கூட்டத்தில் சலசலப்பை ஏற்படுத்துமா? அமைச்சரின் அருகில் சென்றதும் கைகுலுக்கிக்கொள்வதா? அல்லது கும்பிடு போடுவதா? எறும்பு போன்று வரிசையாய் யோசனைகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அணிவகுத்துக்கொண்டிருந்தன.
விழா அரங்கம்.
முதல்வரிசையில் எனக்கு இருக்கை ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. இருக்கையில் கம்பீரமாய் அமர்ந்துகொண்டிருந்த போதிலும் உண்மையில் நான் சந்தோசம்ääஆர்வம்ää லேசான பயம் கொண்ட ஊடகத்திற்கிடையில் மிதந்து கொண்டிருந்தேன்.
அரசியல்வாதிகள் பங்கேற்கும் நிகழ்ச்சிகள் ஏதும் குறிக்கப்பட்ட காலத்தில் தொடங்குவது சாத்தியமில்லாதது. ஒரு மணிநேரம் தாமதமாக நிகழ்ச்சித்தொடங்கியது.
முதலில் விழாவிற்கு வருகை தந்திருந்த தொலைக்காட்சி பங்குதாரர்கள்ää நிகழ்ச்சிஅமைப்பாளர்கள்; பேசினார்கள். தொடர்ந்து சினிமாத் துறையை சார்ந்தவர்கள் கதைத்தார்கள்.
நிமிடங்கள் தேய்ந்துகொண்டிருந்தது. கலை நிகழ்ச்சியின் ஒரு பங்கை அமைச்சர் கமலகேசவன் பேசுவதற்;கு முன்பே அரங்கேற்றினார்கள். எனக்கு டென்சன் தாங்க முடியவில்லை. யார் யாரோ பேசினார்கள். நிகழ்ச்சிக்கு மைக்செட் ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தவன்கூட காலநேரம் பார்க்காமல் கத்திபோட்டுக்கொண்டிருந்தான். இதற்கிடையில் ää அமைச்சர் எழுந்து கையசைத்துவிட்டு மேடையைவிட்டு இறங்கிக்கொண்டிருந்தார்.
எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. ஆனாலும் பொறுமையாய் காத்திருந்தேன். நிகழ்ச்சி முடிய கால்மணி நேரம் இருக்கும்போதுää ஒரு ஆசாமி ää நிகழ்ச்சி எற்பாடு செய்த தொலைக்காட்சியின் அடையாள அட்டை பொருத்தியிருந்தார் ää ~சார். . .நீங்கதான பாண்டிச்சேரி. . .பாரதிகுமார்.? ஒரு நிமிடம் என்று சொல்லியபடியே பவ்யமாய் குனிந்து காதருகே வந்;துää ~சார் . . . . கோவிச்சுக்காதீங்க . . . நேரம் இல்லாமபோச்சு. அமைச்சருக்கு ஏதோ அர்ஜென்ட் வேலையாம்ää அவரும் போயிட்டார். அதனால . .. . என்றபடி. . . தன் கையிருந்த பரிசுப்பொட்டலம்ää மலர்க்கொத்துää எனக்கு மேடையில் அணிவிக்கவிருந்த சால்வை இவற்றை என் மடியில் வைத்துவிட்டு சென்றார்.
நடுரோட்டில் நிற்கவைத்து ~நச்சென்று நடுமண்டையில் யாரோ செருப்பால் அடித்தது போன்று இருந்தது ää எனக்கு .
என் கரங்களில் திணிக்கப்பட்டவை பரிசுகள் போல தோன்றாமல் ää மாறாக ஏதோ அவமானச்சின்னங்கள் என்மீது கிடப்பதாக தோன்றவேääவிருட்டென்று எழுந்து அவைகளை அந்த இருக்கையிலேயே விட்டுவிட்டு வீடு நோக்கி புறப்பட்டேன்.
- புதுவைப் பிரபா-

எனது படைப்புகள்

2009-06-18T10:24:00.000-07:00

கவிதை

2009-06-17T03:17:00.000-07:00

வேண்டுகோள்

மரணப்படுக்கையிலே மல்லாந்து படுத்துக்கொண்டு

மூச்சுவிட திணறுதிங்கே உலகம் - காரணம்

சாதிமத பேதமென்னும் கலகம்

கருவிழிகள் நீர்சொரிய காண்கின்றேன் சகமனிதன்

மனிதனையே வெடிவைத்து வெடிக்க - இதயம்

உடல்விட்டு வெளிவந்து துடிக்க

ஊர்போகும் பேருந்தின் உள்ளிருந்து திடுமென்று

தலை ஆறாய் உடல்நூறாய் சிதறும் - குழந்தை

கைபிய்ந்து கால்பிய்ந்து கதறும்

பழிவாங்கும் நோக்கோடு பைத்தியம்போல் அலைகின்றார்

அப்பாவிகளை வெறிகொண்டு தாக்க - இங்கு

யாருமில்லைமனிதநேயம் காக்க

ஒப்பாரிக்கு ஓய்வு தர உறுதிகொள் மனிதா

வெடிவைக்கும் மனப்போக்கை அழிக்க - இனி

அமைதிகொள் புவிப்பந்து செழிக்க

முயன்றால் முடியாதது ஏதுமில்லை தெரியாதா

மனது வை மனிதா அஃது முடியும் - நாளை

வன்முறையற்ற உலகம் விடியும்

மாந்த சமதளத்தில் வகுப்பின வரப்புகளை

அமைத்தபடி பிரிவினைகள் எதுக்கு - தகர்த்து

ஒற்றுமை சமபரப்பை செதுக்கு

பாபரோ ராமரோ பெயர் பிரித்து பார்க்காமல்

நட்பு கொண்டு நெஞ்சோடு இறுக்கு - உலகம்;

உய்த்தலில் உன் பங்கும் இருக்கு.

-புதுவைப் பிரபா -

கவிதையெனப்படுவது. . .

எழுத்துகளுக்கிடையில் எண்ணங்கள்

வார்த்தைகளுக்கிடையில் உணர்வுகள்

வரிகளுக்கிடையில் எதார்த்தங்கள்

நிறைத்து நிற்பது

நிதர்சன கவிதை

முதுகலை மாணவனோ

முறுக்குவிற்கும் மன்னாதனோ

யார் படித்தாலும் புரிவது கவிதை

விடுத்து-

புரியாத ஒன்று

கவிதை வேடம் கொண்டு வருமாயின்-

அதை தூக்கி எறியுங்கள்

தின்னட்டும் கழுதை

கவிதை-

ஒரு பெருங்கதை பேசும்செய்தியைக்கூட

இரண்டே அடிகளில்அடக்கிவிடும்

படிப்பவன் படித்துமுடிப்பதற்குள்ளே

மாற்றங்கள் நிகழ்த்ததொடக்கிவிடும்

கவிதை தேவை-

காதல் அணுக்களை உற்பத்தி செய்ய

மொழிக்கு அழகு செய் ஆடைகள் நெய்ய

மனிதனுக்குள்ளே மனிதம் வடிக்க

அவன் ஆறாவது அறிவை

சாணை பிடிக்க

கவிதை-

காதலர் கைகளில்

முத்தமாய் மாறும்

எதிரிக்கு எழுதும்போது

யுத்தமாய் மாறும்

இரங்கல் பாடுகையில்

கண்ணீராய் மாறும்

புரட்சி பாடுகையில்

செந்நீராய் மாறும்

நம்பிக்கை பாடும்போது

ஏணிவேடம் ஏற்கும்

நண்பருக்கு எழுதும்போது

நட்பு பூ பூக்கும்

பாடுபொருளின் தன்மையை பொறுத்து

கவிதை-

உளியாய் மாறும்

சில சமயம் உலகம் செதுக்க!

சில சமயம் பேரண்டம் பிளக்க!

-புதுவைப் பிரபா -