உயிர்மூச்சு

உன் விழி தாளை
விரித்து வைத்து
என் விழிகளால்
கடிதம் தீட்டி
புன்னகையின் கைகளில்
கொடுத்தனுப்பிவைக்கிறேன்

நீயும் -
புன்னகை கைகளாலே
அதை வாங்கிக்கொள்கிறாய்

மறைவாய் கிடக்கும்
மனசு மேசைக்குச் சென்று
மௌன புத்தகத்துள்
மறைத்துவைத்து
படிக்கத்தொடங்குகிறாய்

சத்தமின்றி
உன் பின்னால் வந்து நின்று
தோளைத் தொட்டு –
"ஏய். . .திருடி" என்று
கண்சிமிட்டி சிரிக்கிறது
காதல்

புதுவைப்பிரபா

இப்படியும் இருக்கலாம். . . .

அவள் பார்க்கும்போதெல்லாம்
நான் பார்க்காமல் இருக்கிறேன் என்று
கவலைப்படுகிறாள் அவள்

அவள் பார்க்கும்போது மட்டும்
பார்க்காததுபோல் இருக்க வேண்டும் என்று
கவனமாய் இருக்கிறேன் நான்.

அவளது கவலைக்கும்
எனது கவனத்திற்கும்
காரணமாய் இருப்பது
காதலாகக்கூட இருக்கலாம்.

புதுவைப்பிரபா