கூடு

குருவிகளும் குஞ்சுகளும்
கூட்டினுள் இருந்தபோதும்
'கீச்மூச்' என்ற சத்தம்
வெளிவருவதில்லை.
ஒருவேளை…
வாடகைக்கூடோ?

புதுவைப்பிரபா-

பள்ளிக்கூடம் - சிறுகதை

வாகனங்களும் தொழிற்சாலைகளும் நச்சுப்புகையை நாலா புறத்திலும் உமிழ்ந்துகொண்டிருக்கும் நகரத்திலிருந்து தள்ளியே இருந்தது அந்த கிராமம். வெகுகாலமாக படிப்பு வாசனையே அறிந்திராத அந்த கிராமத்தில்; நிகழ்காலத் தலைமுறைக்கு வரமாய் வந்தமைந்தது அந்தப் பள்ளி.

அதில் ஒரு வகுப்பறை தற்போது நிசப்தத்தால் நிரப்பப்பட்டிருந்தது. மாணவ மாணவியர் தலை கவிழ்ந்த நிலையில் அமர்ந்திருந்தபோதிலும் அவ்வப்போது தலையை நிமிர்த்தியும் சாய்த்தும் மணிமாறனை பார்த்தபடி இருந்தனர். ஒரு சிலர் கமலா டீச்சரையும் இடையிடையே பார்த்துவிட்டு குனிந்து கொண்டனர். கோவம் கொப்பளிக்க உட்கார்ந்திருந்த கமலா டீச்சரின் கடந்த கால்மணிநேர பேச்சின் பாதிப்பில்தான் வகுப்பறை அவ்வாறு கிடந்தது. டீச்சர் மீண்டும் பேச்சைத்தொடங்கினார்.

“கழுத. . . . . . . என்னடா வயசு உனக்கு? இதுல காட்டுற ஆர்வத்த படிப்பில காட்னா எதிர்காலத்துல நல்லாயிருப்ப. இல்ல. . . இப்படியே தான் இருப்பேன்னா. . . அப்புறம் என் வாயால சொல்லகூடாது”.

மணிமாறன் மெல்ல எழுந்து நிற்க முற்பட்டான். “ஆமாம்! இந்த மரியாதைக்கெல்லாம் ஒன்னும் கொறச்சல்இல்ல. உட்கார்ந்து தொல!”

அவன் உட்காரவில்லை.

“இது ஒரு ரெண்டுங்கெட்டான் வயசு. மனசு ஒரு எடத்துல நிக்காம அலைபாயும். கண்டகண்டதையும் மேயும். நாம தான் அத நம்ம கட்டுப்பாட்டுல வச்சிக்கணும். படிக்கிறது பத்தாவது. இப்போதைக்கு படிப்பு. . . . . படிப்பு. . . . . படிப்பு. . . . .. . இதுதான் நம்ம முழு நேர சிந்தனையா இருக்கணுமுன்னு எத்தன தடவ உங்ககிட்ட சொல்லியிருக்கேன்? ஏன்டா நான் சொல்றத புரிஞ்சிக்கவே மாட்றீங்க”

இதே போன்ற தொரு போதனை போன வாரமும் இதே வகுப்பறையில் நடந்தது. அப்போது நடந்தது வேறு ஒரு பிரச்சனை. அன்று குற்றவாளியாய் நின்றது நிர்மல் . அவனை திட்டி தீர்த்துவிட்டு அதன்பின் அந்த பாடவகுப்பு முழுவதும் அறிவுரையிலேயே முடிந்துபோனது.

உணவு இடைவேளையின் போது நிர்மலை சுற்றி மாணவர்கள் கூடி நின்றுகொண்டு ரகசியமாக ஏதோ பார்க்கிறார்கள், சிரிக்கிறார்கள் என்று ஒரு மாணவி கமலா டீச்சரிடம் சொல்ல, அவள், அது, என்ன ஏதென்று விசாரிக்கத் தொடங்கிய நொடியில் அதிர்ந்துபோனாள். நிர்மல் ஒரு கேமரா செல்போன் வைத்திருந்தான். அதில் நடிகைகளின் கவர்ச்சிப்படம் ஏகப்பட்டது இருந்தது. அதுமட்டுமல்ல, அதில் அவள் படம் ஒன்றும் இருந்ததைக்கண்டு இடிதாக்கி அதிர்ந்தாள். பாடம் நடத்துகையில் புகைப்படம் எடுத்து வைத்திருந்தான்.

செய்வதொன்றும் அரியாது, கமலா கத்தினாள், திட்டினாள், அழுதாள், . . . . பின் அறிவுரைகள் சொல்லத் தொடங்கினாள். அந்தக் கோவமே இன்னும் அவளுக்குள் ஆராத நிலையில், இப்போது மணிமாறன் மாட்டியிருக்கிறான்.

இது வேறு ஒரு பிரச்சனை. மணிமாறன் கட்டுரை நோட்டில் இருந்து விழுந்த அந்த ஒற்றைத்தாளில், “ அன்புள்ள காதலிக்கு. . . “ என்று தொடங்கப்பட்டிருந்தது. பக்கத்து வகுப்பு மாணவி ஒருத்திக்கான கடிதம் அது.

கமலா மனம் உச்சவலியோடு உழன்றுக்கொண்டிருந்தது. நிர்மல் பிரச்சனையிலிருந்தே, பள்ளியைவிட்டு போய்விடலாமா வேண்டாமா என்று குழம்பிகொண்டிருந்த அவளுக்கு இந்த பிரச்சனை ஒரு தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தது.

“தோ பாருங்கடா. . . உங்களுக்கு எவ்வளவோ நல்ல விதமா எடுத்துச்சொல்லிட்டேன். காசு பணமெல்லாம் இன்னிக்கு வரும், நாளைக்கு போகும். சாதி, இனம், மதம், மொழி. . . இதெல்லாம் ஒருத்ததனோட வாழ்க்கைய பெருசா மாத்திடாது. ஆனா படிப்பு. . பலம் வாய்ந்தது. அது நாம வாழ்கிற வாழ்க்கை முறைய அப்படீயே புரட்டி போடுகிற வல்லமை வாய்ந்தது. இல்லேன்னா. . . ரிக்ஷா ஓட்டுற ஒரு குடிகார அப்பனுக்கு பொறந்து, பிளாட்பாரத்தில வளர்ந்த நான் இன்னிக்கு உங்க முன்னாடி கௌரவமா இப்படி நிக்க முடியாது. ஒங்க வயசுல எனக்கு ஏற்பட்ட எத்தனையோ பிரச்சனைகள உடைச்சு எறிஞ்சிட்டு, வெறும் படிப்புல மட்டுமே கவனம் செலுத்தனுதால என் வாழ்க்கை எப்படி மாறியிருக்கு தெரியுமா? இன்னிக்கு எனக்கு டவுன்ல சொந்த வீடு, கார்ன்னு சகலவசதிகள் இருந்தும் அங்க இருக்கிற பள்ளிகள்லாம் விட்டுட்டு, இந்த கிராமத்து பள்ளிக்கூடத்துக்கு நானே விருப்பப்பட்டு ஏன் வந்தேன் தெரியுமா? இந்த பகுதியில் தான் வறுமையில் சிக்கித்தவிக்கிற குடும்பங்கள் ஏராளமா இருக்கு .இங்க இருக்கிற எத்தனையோபேர், நான் படிக்கும்போது இருந்த அதே அவல நிலையில் இருக்கீங்க. உங்கள படிக்கவச்சு, உங்களையும் மாத்த முடியம்ன்னு தான் நம்பிக்கையோடு வந்தேன். ஆனா . . . . எம்பேச்ச யாரும் கேட்கறதா இல்லை. இனியும் நான் இங்கே இருந்தேன்னா நான் பைத்தியக்காரி. நான் முடிவு பண்ணிட்டேன். நான் இந்தப் பள்ளிக்கூடத்தவிட்டு போறேன்.” வகுப்பறையை விட்டு வெளியேறிய கமலா டீச்சர் அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் பள்ளி முதல்வர் முன், மாற்றல் விருப்ப கடிதத்தோடு நின்றாள்.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த நிலையிலிருந்த பள்ளிக்கல்வி வெகுவாக மாறியிருக்கிறது. அப்போது ஆசிரியர்கள் மீது மாணவர்களுக்கு இருந்த மதிப்பு, மரியாதை, குருபக்தி, பயம் எல்லாம் தற்போது அற்றுப்போய்விட்டது. மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் எதற்காகவும் தண்டிக்கக்கூடாது என்ற கல்வித்துறையின் சமீபத்திய சுற்றறிக்கைக்குப் பின், போக்கிரித்தனமான மாணவர்களின் கை ஓங்கியது. ஆனால் அதில் பெரும்பாலானோரின் வாழ்க்கை இருளில் மூழ்கத் தொங்கியது.

கமலா வீட்டிற்கு சென்ற பின்னும் நிம்மதி இழந்து இருந்தாள். இதுபோன்ற மனநிலையில் அவள் கண்முன் தோன்றுவதும் காதில் வந்து விழுவதும், அவளுடைய பள்ளி ஆசிரியர் பிரபுவின் பிம்பமும் குரலும் தான். அவரது அறிவுரைகளும் ஊக்குவிப்புகளும் மட்டும் இல்லாதிருந்தால், இன்று கமலாவும் ஏதோ ஒரு பிளாட்பாரத்தில் , யாரோ ஒரு குடிகாரனோடு குடித்தனம் நடத்திக்கொண்டிருந்திருப்பாள். ‘சமூகத்துல பிறப்பால இருக்கிற ஏற்ற தாழ்வுகள, ஏழை பணக்கார வரப்புகள, உடைததெறியக்கூடிய ஒரே வலிமைவாய்ந்த ஆயுதம் படிப்புத்தான். அது மந்திரசக்தி வாய்ந்தது. காலவெள்ளத்துல உங்க வாழ்க்கைப்படக, கறையேத்த உதவும் துடுப்பு படிப்புதான். சில பெற்றோர்கள் அப்போ ஒழுங்கா படிக்காததால இப்போ கஷ்டப்படுறாங்க. ஆனா இப்போ நீங்க ஒழுங்கா கஷ்டப்பட்டு படிச்சீங்கன்னா உங்க எதிர்காலத்துல ‘கஷ்டம் ‘ என்கிற வார்த்தையே உங்க வாழ்க்கை அகராதியிலிருந்து அகற்றப்பட்டிருக்கும்’ பிரபுவின் இத்தகைய வரிகளே அவளுக்குள் தன்னம்பிக்கையை உரத்தையும் ஊட்டச்சத்தையும் இட்டு வளர்த்தது.

அழைப்பு மணி ஒலித்து, கமலாவின் எண்ண ஓட்டத்தை இடைமறித்தது. கடிகாரத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அது தன் கணவன் கார்த்திக் வழக்கமாக வரும் நேரத்தை காட்டியது.

“என்ன கமலா? ஏன்ன டல்லா இருக்க. ஸ்கூல்ல ஏதாவது பிரச்சனையா?”

“ம்ம்”

“என்னாச்சு. . . . ? அந்த பையன் மறுபடியும் உன்ன செல்லுல போட்டா எடுத்துட்டானா?” புன்முறுவலோடு கேட்டான் கார்த்திக்.

“ அந்தப் பள்ளிகூடம் வேணாம்ன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்”

“ அது இருக்கட்டும். பிரச்சன என்னது ?”

“ மணிமாறன்னு ஒரு பையன். . .ஒரு பொண்ணுக்கு. . .” கமலா இழுத்தாள்.

“லவ் லெட்டர். . . அவ்வளவுதானே!” கார்த்திக் இயல்பாய் கேட்டான்.

“என்ன நீங்க. . . எல்லாத்தையுமே சாதாரணமா எடுத்துக்கறீங்க? எனக்கு எவ்வளவு கோவம் வருது தெரியுமா? எம்மேல யாராவது ஏதாவது நடவடிக்கை எடுத்தாலும் பரவாயில்லைன்னு சாத்து சாத்து சாத்திடலாம்ன்னு பார்த்தேன்.”

“அடி பைத்தியக்காரி. . . அந்த பையன் லெட்டர் எழுதுனதுக்கு நீ ஏண்டி மாறணும்? இதோ பாரு உன் லட்சியம்- கொள்கை- கோட்பாடு- கடமை உணர்வோட வீரியம் இவ்வளவுதானா? சர்வீஸ் முழுசையும் ஏழை மாணவர்களோட நலனுக்கு செலவழிக்கப்போறேன்னு நீ சொன்னதெல்லாம் வெறும் வாய் ஜாலம் தானா?

“ என்னங்க பசங்தான் என்ன புரிஞ்சுக்க மாட்றாங்கன்னா.. .. . நீங்களுமா? அவங்களுக்காக நான் உழைக்கத் தயார். ஆனா. . . எம்பேச்ச கேட்க அவங்க தயாரா இல்ல. நான் எவ்வளவு சொல்லியும் திரும்பத்திரும்ப தப்பு பண்றாங்க. அவங்க மத்தியில என் உழைப்பும் பேச்சும் விழலுக்கு இறைக்கிற நீருங்க. புண்ணியப்படாது.” கமலா கவலை கலந்த குரலுடன் சொன்னாள்.

“மொத்தம் எத்தன பேரு உங்கிளாஸ்ல?

“நாற்பத்தஞ்சு”

“ம்ம். இந்த நாற்பத்தஞ்சு பேருல, ரெண்டு பேரு உம்பேச்ச கேட்கல, மதிக்கலேன்னா. . . நீ ஸ்கூல் மாறிடுவியா? நீ புதுசா போற ஸ்கூல்ல ஒரு நிர்மலும் ஒரு மணிமாறனும் இருக்க மாட்டாங்கன்னு என்ன நிச்சயம்? நீ அடிக்கடி சொல்லுவியே உன்னுடைய கெய்ட் ஆன்ட் காட் ‘பிரபுசார்’ அவரும் உன்ன மாதிரியே யாரோ ரெண்டு பேருக்காக உங்க ஸ்கூல விட்டு அப்போ போயிருந்தார்னா.. . . உன் நிலம என்னவாகியிருக்கும்?”

கார்த்திக்கின் அந்த கடைசி வாக்கியம், அவள் சடாரென வழுக்கி, சாளகத்தில் விழுந்துவிட்டது போன்ற உணர்வை உள்ளத்துள் உண்டாக்கியது.

“பிரபுசார் இல்லாமல். . . . ஐய்யோ!” முன் மண்டையை வலது உள்ளங்கையால் தேய்துக் கொண்டாள்.

“கமலா முதல்ல உம் பேச்ச எல்லோரும் கேட்டு நடக்கணும்னு நெனைக்கறது மகாதப்பு. கேட்காத ரெண்டுபேருக்காக ஸ்கூல் மாறதவிட உம் பேச்ச கேட்டு நடக்கிற ரெண்டுபேருக்கா அங்கேயே இரு. அவங்கள படிக்கவை, முன்னேத்து, உனக்கு ஒரு பிரபு சார் மாதிரி அவங்களக்கு ஒரு ‘கமலா டீச்சர்’ கிடைக்கட்டும். எனக்கு மனசுல தோன்றதை நான் சொன்னேன், அப்புறம் உன் இஷ்டம்” முற்றுபுள்ளி வைத்தான் கார்த்திக்.

மறுநாள் காலை. பள்ளி வளாகத்தில் கமலா நுழைந்ததும் நுழையாததுமாய் நான்கைந்து மாணவர்களும் ஆறேழு மாணவிகளும் அவளை சூழ்ந்து கொண்டு, ‘டீச்சர். . . எங்கள விட்டு போகாதீங்க டீச்சர்’, ‘நீங்க எங்களுக்கு தெய்வம் மாதிரி டீச்சர்’ ‘ பல பிரச்சனைகளுக்கு நடுவுல நான் படிக்கிறேன்னா அதுக்கு காரணம் நீங்க தான் டீச்சர்’ ஒவ்வோரு குரலில் ஒவ்வொரு வாக்கியம் வந்து விழுந்தது. கமலாவிற்கு கண்களின் ஓரத்தில் கசிந்துகொண்டிருக்க , “நான் போவலடா செல்லங்களா” என்று அழுத்தமாக சொன்னாள்.

மாணவ மாணவியர்கள் ஒரு சேர ‘ஓ…’வென கோஷமிட்டு ஆர்ப்பரித்தார்கள்.

புதுவைப் பிரபா

அந்நியன் - சிறுகதை

பெங்களுர், கலாசி பாளையத்தின் திப்பு சுல்தான் அரண்மனைச் சாலை, அதிகாலையிலேயே பரபரப்பாகிவிடும் . காரணம், அந்தச் சாலையில்தான் பெரும்பாலான தனியார் பேருந்து இயக்கும் அலுவலகங்கள் இருந்தன. அங்கு, மூன்று மணியிலிருந்து ஐந்து மணிக்குள் வந்து சேரும் பேருந்துகள் அதிகம். அவ்வேளையில், அந்தச் சாலையே பேருந்து நிலையம் போல் காட்சியளிக்கும்। இதன் பொருட்டுதான், தர்மசிவம் இங்கு இடம்பிடித்து, பெட்டிக்கடை வைத்துக் கொண்டார்.

கடலூர் மாவட்டத்தின் நெல்லிக்குப்பம் கிராமம் இவரது பூர்வீகம்.கடந்த ஏழு வருட பெங்களுர் வாசத்தால், கன்னட மொழியும் வசப்பட்டிருந்தது. கன்னடமென்ன பாதி தமிழ்தானே!பயண களைப்பு முகம் முழுக்க பரவிகிடந்த ஒருவர், தர்மசிவத்தின் கடையில் பொருள் வாங்க நின்றிருந்தவரிடம், ‘மும்பைக்கு இங்கிருந்து எந்த பஸ்ல போகலாம்?’ என்று ஆங்கிலத்தில் கேட்க, அந்த நபர் திருதிருவென விழித்தார்। ‘மும்பைக்கு போகணுமா? தோ…எதிர்த்தாப்பல இருக்கிற டிராவல்ஸ்க்கு போங்க। இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல ஏ।சி। வோல்வோ பஸ் இருக்குதுன்னு நினைக்கிறேன்” தர்மசிவம் வலிய மூக்கை நுழைத்து உதவினார். காரணம், அந்த ஆசாமியின் கையிலிருந்த ‘பாரதியார் கவிதைகள்’ காட்டிக்கொடுத்தது.இன்னும் சிலவற்றை தர்மசிவத்திடம் விசாரித்துக்கொண்டு அந்த நபர் நகர்ந்தபோது, ‘என்ன? உங்க ஊர்க்காரரா?’ என்று நக்கலாய் கன்னடத்தில் கேட்டான், சந்திரண்ணா.

சந்திரண்ணாவைப் பற்றி ஒரு சில விஷயங்கள் சொல்லியே ஆகவேண்டும். முப்பது வயது இளைஞன். நிரந்தரமான வேலை ஏதுமில்லாமல், வாரத்திற்கு ஒரு கடை: ஒருவிதமான வேலை என்று மாற்றிக்கொண்டே போவது அவனது வழக்கம். ஆனாலும், அவன் செய்யும் உருப்படியான ஒரே வேலை, அதிகாலை வேளையில், அந்த தெருவில் வந்திறங்கும் பயணிகளை கவர்ந்து, அவர்கள் தங்குவதற்கு விடுதிகளை கை காட்டிவிட்டு, கமிஷன் பெற்றுக்கொள்வதுதான். இவற்றையெல்லாம் விட, அவனுக்கு பிடித்த வேலை, வம்பு வளர்ப்பது.

ஒரு இளஞ்சோடி தர்மசிவத்தின் கடையில் வந்து நின்றது. அவன் செல்போனில் பேசியப்படி காலிடுக்கில் பெட்டியை திணித்துக்கொள்ள, அந்தப் பெண் இரண்டு கைகளையும் குறுக்கலாக்கிக் கட்டிக்கொண்டு நின்றாள். பெங்களுரின் அதிகாலை மென்குளிர் அனேகம்பேரை அப்படித்தான் நிற்க வைக்கும். ஒரு சில வினாடிகளில் செல்போனை துண்டித்துவிட்டு, தர்மசிவத்திடம் தண்ணீர் பாட்டில் கேட்டான். அப்படியே ‘இங்க…. பக்கத்துல ரூம் ஏதாவது கிடைக்குமா?’ என்று மலையாளம் கலந்த நெடியோடு விசாரித்தான்.“சந்திரா…” தர்மசிவம் குரல்கொடுத்தார். சந்திரண்ணா அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு நகர்ந்தான்.

சந்திரண்ணாவிற்கு இயன்றவரை உதவுவார், தர்மசிவம். வேலை விஷயத்தில் கூட அவனுக்காக அவர் எத்தனையோ முயற்சிகளை மேற்கொண்டார். ஆனால், அவன் அதையெல்லாம் வீணடித்துவிட்டு விதண்டாவாதம் பேசித்திரிந்தான்.அன்றும் வழக்கம்போல மூன்று மணிக்கெல்லாம் கடையை திறந்தார் தர்மசிவம். பேருந்துகளின் வருகை குறைவாக இருக்கக் கண்டதும் சந்தேகித்து, பக்கத்தில் விசாரித்தார்.‘ஒகேனக்கல் பிரச்சனையால, தமிழக பேருந்துகள் எல்லாம் ஓசூர்லேயே நிறுத்திட்டாங்க. எங்கப் பார்த்தாலும் ஒரே பிரச்சனையா இருக்குது. நீயும் பேசாம கடையை மூடிட்டு போயிடு’ – காரணத்தோடு அறிவுரையும் வந்தது.கர்நாடகாவில் உள்ள ஆறுகோடி பேரில், எழுவது லட்சத்திற்கும் அதிகமாக தமிழர்கள் வசித்து வருகிறார்கள். 29 மாவட்டங்களிலும் இவர்கள் பரவி இருந்த போதிலும், ஏதாவது ஒரு பிரச்சனை என்றால், ஒட்டு மொத்த தமிழர்களும் இன்னலுக்கு ஆட்படுவது இயல்பு.கடையை மூடிவிட்டுபோய்விடலாம் என்று முடிவெடுத்து முடிக்கும் நொடியில், நான்கைந்துபேர் ஒன்றாய் கூச்சலிட்டபடியே ஓடிவந்து தர்மசிவத்திடம் தகராறு செய்தனர். அந்தக் கூட்டத்தில் சந்திரண்ணாவும் இருந்தான். பேசிக் கொண்டிருந்த போதே ஒருவன் தர்மசிவத்தை நெட்டித் தள்ளினான். அவர் விழுந்து எழுந்து வருவதற்குள் கடையை அடித்து நொறுக்கினார் இருவர். சந்திரண்ணாவும் முழக்கமிட்டபடி ஒன்றிரண்டு பாட்டில்களைத் தூக்கிப்போட்டான்.தர்மசிவத்திற்கு சந்திரண்ணாவின் செய்கை அதிர்ச்சி தரவில்லை. ஏனெனில், அவனது கண்மூடித்தனமான இனவெறி அவருக்குத் தெரியும்.அந்தக் கூட்டம் அங்கிருந்து ஓடத்தொடங்கியபோது சந்திரண்ணாவும் கண்டுக்கொள்ளாமல் ஓடினான். இரண்டொரு அடியில் ஏதோ தடுத்தி கீழே விழுந்த சந்திரண்ணாவின் பின் மண்டையை சாலையோரம் கிடந்த சிமெண்ட் சிலாப் கிழித்தது. இரத்தம் கொடகொடவென கொட்டியது. கீழே விழுந்துவிட்ட இவனை கண்டுகொள்ளாமல், கூச்சலிட்டுக் கொண்டே அந்தக் கூட்டம் வேறொரு கடையை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதிலும், தூரத்தில் போய் திரும்பி பார்த்த ஒருவன், சந்திரண்ணாவை செய்கை காட்டி ‘வா! வா!’ என்று அழைத்துக் கொண்டிருந்தான்.தர்மசிவம் ஓடிப்போய் சந்திரண்ணாவை தூக்கிக் கொண்டார். அருகாமையில் இருந்த இன்னொருவரின் உதவியோடு ஆட்டோவில் தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டுபோய், அந்த தெரு முனையில் இருந்த பெங்களுர் மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனையில் சேர்த்த பொழுது முழு மயக்கத்திலிருந்தான் சந்திரண்ணா.

காலை ஆறு மணி. செய்தி அறிந்து மருத்துவமனைக்கு வந்த தர்மசிவத்தின் மகன் முகிலன், அந்த காட்சியைப்பார்த்து அதிர்ச்சியுற்று நின்றான். தர்மசிவம், சந்திரண்ணாவுக்காக இரத்தம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.“அப்பா… என்னப்பா இதெல்லாம்? இவனும்தான் உங்கள அடிக்க வந்தானாமே… மனசாட்சியே இல்லாம நம்ம கடைய உடைச்சியிருக்கிறான். இந்த நன்றிக் கெட்ட நாயிக்குப்போய்… ச்சே!” முகிலன் நெற்றியை பிடித்துக் கொண்டான்.“முகிலா… அப்படியெல்லாம் பேசாத. நல்ல பலமான அடி. அதிக இரத்தபோக்கு. உடனே இரத்தம் ஏத்தனுமுன்னாங்க. பி. பாஸிட்டிவ் குருப் இன்னாங்க. நானே குடுத்திட்டேன். எனக்குள்ளும் அவனுக்குள்ளும் ஓடுறது ஒரே இரத்தம்ன்னு கண் விழிச்ச பின்னே அவன் புரிஞ்சுகிட்டா சரி.ஏதோ பேச வந்த முகிலனை, பேசவிடாமல் தடுத்து தர்மசிவமே தொடர்ந்தார்.“டேய் முகிலா… தமிழர்களோட இரத்தம் கர்நாடகாவுல ஓடணும்ன்னு அவன் நினைக்கிறான். கன்னடனுக்குள்ளேயும் தமிழன் இரத்தம் ஓடட்டுமேன்னு நான் நினைக்கிறேன். அவ்வளவுதான். விடு, இதுக்குப்போய்….”கண்மூடிக்கிடந்த நிலையிலும், நீர்த்திவலைகள் கன்னங்களில் கோடுகிழித்தபடி உருண்டுக் கொண்டிருக்க, சந்திரண்ணா ஏதோ முனகினான்.“முகிலா… அவன், “யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்ன்னு’ சொல்றாப்பல இல்ல” தர்மசிவம் கேட்டார்.

-புதுவைப்பிரபா-

திமிறி எழு! - சிறுகதை

அந்த குக்கிராமத்தின் குடிசை வீட்டிலிருந்து வந்த அந்த முணகலைத் தொடர்ந்து-
“யப்பா. . . . .யம்மா. . . . .” சித்ரா எழுந்திருக்க முயற்சி செய்து முடியாமல் படுத்துக்கொண்டாள். தோள்பட்டையில் பலத்த வலி. நடு முதுகில்கூட அதே அளவிற்கு வலியை உணர முடிந்தது, அவளால். இடது கைவிரல்களால் முன் நெற்றியை தடவிப்பார்த்தபோது, இரண்டு இடங்களில் வீங்கியிருந்தது.
“படுபாவி! ஒருநாளப்போல. . . . . சம்பாத்யத்த எல்லாம் குடிச்சு குடிச்சி அழிக்கிறதுமில்லாம, ஈவு இரக்கமே இல்லாம அடிச்சு பாடா படுத்துறானே. . . . . இவன் நல்ல கதிக்கு போவானா?” சித்ராவால் இந்த வாக்கியத்தை நான்கைந்து இடங்களில் நிறுத்தி நிறுத்தித்தான் சொல்ல முடிந்தது.
சித்ரா- பத்தாம் வகுப்பு வரை படித்தவள். வறுமையின் பற்களில் அவளது வாழ்க்கை சிக்கிக்கொண்ட காராணத்தினால், மேற்கொண்டு படிக்க முடியாமல் கூலி வேலைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தாள். பக்கத்து கிராமத்திலிருந்த தீப்பெட்டி தொழிற்சாலை தொடங்கி, இன்று பணிபுரிந்துகொண்டிருக்கும் மிக்சர் கம்பெனி வரையிலான பணிக்கு இடையில் எத்தனை வித வேலைகளை அவள் செய்து நற்பேர் பெற்றிருக்கிறாள். படுதிறமைசாலி என்று மற்றவர்கள் அவளைப் புகழ்ந்தாலும், கணவன் கணேசனுக்கு மட்டும் அவள் 'தெண்டத்தீவிட்டி' தான்.
ஒரு வழியாக சிரமத்தோடு எழுந்து அமர்ந்த நொடியில் - “ சித்தி. . . சித்தி. . . என்ன சித்தி மணி ஏழாயிட்டது, இப்போதுதான் எழுந்திருக்கீங்க? கம்பெனிக்கு போகலியா? “ சித்ராவின் அக்கா மகள் சங்கீதா, குரல் கொடுத்துக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தாள்.
“ம்கூம் , போவனும்தாம்புள்ள. ராத்திரி இந்த மனுசன் நடத்துன கூத்து. உடம்பெல்லாம் ஒரே வலி. எழுந்திருக்கவே முடியல. நீ காலேஜுக்கு கிளம்பிட்டியாபுள்ள?” நடுநடுவே முணகலோடு பேசினாள்.
“ஐயையோ! சித்தி! இப்படி வீங்கியிருக்குது. . .. .ம்ம்ச்ச்” நெற்றியை தடவிப்பார்த்து “உச்ச்ச்” கொட்டிவிட்டு, இப்போ எங்க அவரு” என்றாள் ஆவேசமாக.
“விடியுதோ விடியலையோ, தெளிஞ்சதும் எழுந்துபோயிடவேண்டியதுதான் அவரோட வேலை. இப்போ எங்க இருப்பாரு அவரு?”
“சித்தி! நான் எத்தனையோ தடவ சொல்லிட்டேன். நீங்க கேட்கவே மாட்றீங்க உங்க அவஸ்தைக்கெல்லாம் காரணம், நீங்க கொடுக்குற எடந்தான். கொஞ்சமாவது எதிர்த்து பேசுங்க. மாடா ஒழப்பெடுத்துட்டு, அடி ஒத படறதுக்கு நீங்க என்ன அவரு வளர்க்கிற நாயா?
“ஏ.. புள்ள . . . . இன்னாதான் இருந்தாலும் ஆம்பளையாச்சே! நாம பொம்பள. அடங்கிதான் போவணும். விடு ! என்னைக்காவது அந்த ஆளுக்கு நல்லபுத்தி வராமலா போயிடும்.”
“ இதான். இப்படித்தான்,மத்தமத்த பொம்பளைங்கப்போலவே புருசன், புருசன். . ஆம்பள, ஆம்பளன்னே பேசி, கெட்டு குட்டிச்சுவரா நிக்கறீங்க. நான் கேக்கறேன். . . அடிக்கறதுக்கும் அடிவாங்கறதுக்கும் ஆம்பள இன்னா? பொம்பள இன்னா? நீயும் சம்பாரிக்கற, அவரும் சம்பாரிக்கறாரு. நீயாவது நாலுகாசு சேர்த்துவச்சு, இந்த ரெண்டு வருசத்துல, சாமான் சட்டின்னு வாங்கிப்போட்டிருக்கிற. அவரு இன்னாடான்னா. . . எல்லாத்தையும் குடிச்சி குடிச்சி அழிச்சிட்டாரு. முறைப்படிபார்த்தா, நீதான் அவர அடிச்சி திருத்தி ஒழுங்குபடுத்தணும்”
“ஐயையோ! என்னபுள்ள. . .என்னென்னமோ பேசற!. சரி விடு. நீ வந்த விசயத்த சொல்லு!”
“ என் விசயம் இருக்கட்டும். தோ பாரு சித்தி! கல்லானாலும் கணவன், புல்லானாலும் புருசங்கிற காலம்லாம் மலையேறிடுச்சு. இப்போலாம், கல்லுன்னா கல்லுதான். புல்லுன்னா புல்லுதான். புருசன்னா மட்டும்தான் புருசன். எனக்கு மட்டும் இதுமாதிரி ஒருத்தன் வாய்ச்சான்னு வச்சிக்கோயேன். . .போலீசுல புடிச்சுகுடுத்து, முட்டிக்கு முட்டி தட்ட வச்சிடுவேன். சரி. ஊங்கிட்ட சொல்லறதும், அதோ அங்க கெடக்குதே அந்த அம்மிக்கல்லு அதுகிட்ட சொல்றதும் ஒன்னுதான். நான் கௌம்பறேன். எட்டுமணி பஸ்ஸ உட்டா, டவுனுக்கு போயி சேர்றதுக்குள்ள எங்கத கந்தலாயிடும். சாந்துப்பொட்டு எடுக்கத்தான் வந்தேன். எடுத்துக்கறேன் சித்தி. நீ ஒடம்புக்கு வெந்நீர் வச்சி ஊத்து”
அக்கா மகள் என்றாலும், வயது வித்தியாசம் என்னவோ ஆறு ஏழுதான் இருக்கும் இவ்விருவருக்கும். சங்கீதா, சித்ராவின் முதன்மைத்தோழி. சங்கீதா போன பின்னும், அவள் உதிர்த்துவிட்டுப்போன வாக்கியங்கள் அந்த வீட்டின் மண்சுவற்றில் பட்டுபட்டு எதிரொலிப்பதுபோலவே இருந்தது, சித்ராவிற்கு.
அன்று இரவும் கச்சேரியைத் தொடங்கினான், கணேசன்.
“ஏய். . . . சித். . . .ரா. .. . இங்க வாடி” அவள் பின்னந்தலை முடியை கொத்தாய் பிடித்து இழுத்தான்.
“யோவ்! நேத்து சாப்பாட்ல உப்புஇல்ல, காரமில்லன்னு அடிச்ச. இன்னிக்கு என்னய்யா பிரச்சன?” பிடியிலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டாள்.
“ காலையி;ல ஆறுமணிக்குமேல ஒரு பொம்பளைக்கு என்ன தூக்கம் வேண்டிகெடக்குது. . . . நா. . . போறவரைக்கும் நீ எழுந்திருக்கல. .யில்ல? .” நா குழறிப்பேசினான்.
“தோ பாரு! சும்மா கண்டதுக்கொல்லாம் அடிக்கிற வேல வச்சுக்காத. நிறுத்திக்கோ இல்லன்னா. . . .” அவள் முடிப்பதற்குள்-
“இன்னாடி பண்ணுவ? என்ன அடிக்கப்போறீயா? அடி இந்தா அடி. . . . “நெஞ்சை நிமிர்த்திக்காட்டிக்கொண்டுபோய் அவளை நெட்டித்தள்ளினான். அவள் வழக்கம்போல் குப்புறப்படுத்துக்கொண்டு அழத்தொடங்கினாள்.
பீடி பற்ற வைத்துக்கொண்டே, "மெரட்டுறீயா? இரு நாளைக்கு, கூட கொஞ்சம் ஊத்திக்கினுவந்து. . . சங்சகறுத்துடறேன்” என்றான்.
விடிந்தது-
வாசல்தெளிக்கவந்த சித்ரா, சங்கீதாவை அழைத்து, அவள் காதில் ஏதோ கிசுகிசுத்தாள். முகமலர்ச்சியுடன் இரண்டடி நகர்ந்துபோன சங்கீதா திரும்பவந்து, சித்ராவின் கன்னத்தைகிள்ளி முத்தமிட்டுவிட்டுச் சென்றாள்.
மாலை-
அந்த குக்கிராமத்தின் அனேகம் பேருக்கும் அதிர்ச்சியில் முகம் இறுகிப் போயிருந்தது. கற்பனையிலும் நினைத்திராத காட்சி அவர்கள் கண்முன்.காவல்துறை வண்டியில் கணேசனை குண்டுக்கட்டாக தூக்கிப் போட்டார்கள்;, காவலர் இருவர்.
“நான் இன்னா பண்ணேன். என்னை ஏன் புடிச்சுட்டுப்போறீங்க?” முரண்டுபிடித்த அவனிடம், “ஆங். . . தெனமும் பொண்டாடிய குடிச்சிட்டு வந்து அடிச்சு சித்ரவத படுத்தின இல்ல. . .. அவங்க மகளீர் காவல் நிலையத்துல உம்பேர்ல புகார் குடுத்திருக்காங்க . . . விசாரணைக்கு ஏட்டம்மா கூட்டிட்டு வரச்சொன்னாங்க. தொரைக்கு வெளக்கம் போதுமா இன்னும் வேணுமா?” காவலர் ஒருவர் சொன்னார். கணேசன் சித்ராவை முரைத்து பார்த்தான். தன் தோள் மீது கைப்போட்டு நின்றிருந்த சங்கீதாவை விட்டு சற்று விலகி நின்று, “ இன்னாய்யா மொறைக்கிற? ஒழுங்கா, புருசனா லட்சணமா எங்கூட குடித்தனம் நடத்தியிருந்தா நான் ஏன்யா அங்கலாம் போறேன். பொம்பளங்கிறவ எல்லாத்தையும் பொறுத்துக்கிட்டு பொத்திக்கிட்டே போவணும்ங்கிற அவசியம் கெடையாது. யோவ். . . இப்பமட்டும் எதுவும் கெட்டுப்போவலைய்யா. நீ திருந்தி. . . என்னை மனைவியாக்கூட வேணாம், ஒரு மனுசியாவாவது மதிச்சி குடும்பம் நடத்துற எண்ணமிருந்தா ஏட்டம்மாக்கிட்ட சத்தியம் பண்ணிக்குடுத்துட்டு வா! இல்லன்னா. . . போயிக்கிட்டே இரு” என்றாள்.
வண்டி நகர்ந்ததும் ஆண்களும் பெண்களுமாய் கூடியிருந்த கூட்டம் கலைந்தது. ஆதில் ஆண்கள் பலர், இனி அந்த குக்கிராமத்திற்குள், இந்த காவல்துறை வண்டி அடிக்கடி வரவாய்ப்பிருப்பதாக கருதினர். பெண்களில் பலர், முன்பைவிட சற்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி நடந்தனர்.
புதுவைப் பிரபா

ஏழையின் செல்வம் - சிறுகதை

வழக்கம்போல் அதிகாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் தன் குடிசையைவிட்டு வெளியேறினான், தேசிங்கு। தற்செயலாய் தூக்கம் கலைந்ததும், தன் தந்தை புறப்படும் காட்சி கனகசபையின் விழித்திரையில் விழுந்தது. அடுத்தநொடி, அடித்து பிடித்து எழுந்து, "நைனா. . . . நைனா. . . . காசு கொடுத்துட்டு போ. . . நான்தான் நேத்து ராத்திரியே கேட்டேனே. . . . . கொடுத்துட்டுப்போ. . . "என்றான்.
பதில் ஏதும் பேசாமல், தேசிங்கு , வயல் சேலையில் ஜரிகையாய் ஓடும் ஒற்றையடிப்பாதையில் இறங்கி, விரைந்தான்.
"நைனா . . .. நான் இன்னா வாங்கித்துன்னவா கேக்கிறேன்? பொஸ்தகம் வாங்கனும்ன்னு தானே . . . இன்னிக்கும் நான் காசு கொண்டுபோய் கணக்கு வாத்தியாருகிட்ட குடுக்கலீன்னா. . . . பெறவு.. . . . பள்ளிக்கூடத்தில சேர்க்கமாட்டாரு.நைனா. . . . நைனா.. . . குடூ" தலையை சொறிந்துகொண்டே பின் தொடர்ந்தான், கனகசபை.
"அடிங்க . . . ஏதாவது கேட்க போறேன்டா. . . நான் தான் நேத்தே சொன்னேனில்ல . . . . என்னால காசு கீசு குடுக்க முடியாது. நீயும் இஸ்கூலுக்கு போக வேணாம். நானே அஞ்சாவது வரைக்கும்தானே படிச்சேன். அப்பால . . . நீ மட்டும் நெறைய படிக்கனும்ன்னு அடம் புடிச்சா? ஏழாவது வரைக்கும் படிச்சல்ல: அதுபோதும். இப்ப எட்டாங்கிளாசுக்கு நீ போறதாலதான அந்த வாத்தியான் காச கொடு, பணத்த குடுங்கிறான். நீ ஒன்னும் போகத்தேவையில்ல . . . . பெசாம, நாளையிலேர்ந்து என்கூட நீயும் ஓட்டலுக்கு வந்துடு, மொதாளிகிட்ட சொல்லி உனக்கு ஏதாவது எடுபுடி வேலைக்கு ஏற்பாடு பண்றேன். மாசம் நூறோ எறநூறோ . . . கிடைக்கும்"
சாதாரணமான வார்த்தைகளால் கனகசபையை சமாதானப்படுத்த முயற்சித்தான், தேசிங்கு. ஆனால் கனகசபையின் காதுகளில் அந்த வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் அமிலமாய் விழுந்தது. அதில் அவனது கனவுக்கு மூச்சிதிணரல் ஏற்பட்டது.
"நைனா . . . ஒன்னால காசு தரமுடியாதுன்னு வேணா சொல்லு அதுக்காக . . . பள்ளிக்கூடத்தவிட்டு நிக்க சொல்லாதே. நான் படிப்பேன் . . . பெரிய படிப்பெல்லாம் படிப்பேன் . . . நீ ஒன்னும் தரவேணாம், பாஞ்சிருவாதானே பிச்ச எடுத்தாவது அந்த புஸ்தக காச நான் வாத்தியார்கிட்ட கொடுத்துட்டு. . . படிக்கிறேனா இல்லையான்னு பாரு. . . " துக்கம் அடைக்க தழுதழுத்து வந்து விழுந்தது வார்த்தைகள். தன் தந்தையிடம் எந்த பதிலையும் எதிர்பார்க்காமல், திரும்பி நடக்க தொடங்கினான். தந்தையும் பிள்ளையும் தற்போது எதிர்எதிர்திசையில். நடையிலும் , எண்ணத்திலும்.
தேசிங்கு, 'ஆளைவிட்டால் போதும்' என்கிற போக்கில் எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாம் நடந்து பேருந்து நிறுத்தத்தை அடைந்தான். தன் கிராமத்தின் வழியாக நகரத்திற்கு செல்லும் முதல் பேருந்து சரியான நேரத்திற்கு வந்ததும் அதில் ஏறி அமர்ந்து பயணித்தான்;.
தேசிங்கு - நகரத்தில் இருக்கும் ஒரு பிரபல ஓட்டலில் சர்வர். காலை ஆறு மணியிலிருந்;து இரவு பதினோருமணிவரை வேலை. ஆயிர ரூபா சம்பளம். வயல்வேலைக்கு சென்று பொருளாதாரத்தை ஈடுகட்ட உதவும் தாரம். ஒரு மகள் , ஒரு மகன்; மகன் கனகசபை மூத்தவன்.

மாலை ஆறு மணி
டிபன் நேரம் என்பதால் ஓட்டலில் கூட்டம் வழிந்தது. வழக்கமான வேலைகளில் இருந்தான் தேசிங்கு. அந்த டேபிளில் தண்ணி டம்ளர் கொண்டுபோய் வைத்துவிட்டு, "சார் . . . . உங்களுக்கு என்ன வேணும்"என்றான். அவனை ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு, "சூடா என்னப்பா இருக்கு"என்றார் அந்த பேண்ட் சர்ட் மனிதர்.
தேசிங்கின் சமவயதுகாரர் அப்படி பார்த்தது அவனுக்குள் எந்த கேள்விகளையும் எழுப்பவில்லை. ஏனெனில் அவனுக்கும் அவரை அப்படி பார்க்கத்தோன்றியது.
"சூடா । . போண்டா. . .ஆனியன் பஜ்ஜி. . . மசால்வடை . . . ரோஸ்ட். . "நீட்டிக்கொண்டேபோனான்.
"ஒரு செட் போண்டாவும் . . . ஸ்ட்ராங்கா ஒரு காப்பியும் . . . "அந்த மனிதர் ஆர்டர் கொடுத்தார்.
தேசிங்கிற்கு சாடாரென ஒரு கேள்வி எழுந்து மறைந்தது. பரிமாறும்போது அந்த நபரிடம் அதை கேட்டுவிடும் முடிவொடு இருந்தான், போண்டாவோடு அந்த டேபிளுக்கு அருகில் தேசிங்கு சென்றதும் , அவர் கேட்டார்
"உங்க பேரு . . . . தேசிங்குதானே?"
"நீங்க . . . ரவிதானே.. . . "பதிலுக்கு தேசிங்கு
தேசிங்கும் ரவியும் ஐந்தாவது வரை ஒன்றாக படித்தவர்கள் ரவியின் அப்பா ஒரு கட்டிடக் கூலித் தொழிலாளி. வேறொரு ஊரில் பாலங்கட்டும் வேலைக்காக போகையில் அந்த கிராமத்தை விட்டே காலி செய்து கொண்டு போனவர்கள்தான். அதோடு இப்பொழுதான் ரவியை பார்க்கிறான்.
"என்ன ரவி? இப்போ எப்படி இருக்கிங்க? என்ன வேல பார்க்கிறீங்க?" அடக்கமான குரலில் கேட்டான் தேசிங்கு. ரவி என்று பெயர்சொல்வதற்கே ஒருமாதிரி கூச்சமாக இருந்தது அவனுக்கு.
"என்ன தேசிங்கு வாங்க போங்கன்னு . வாடா போடானே பேசலாம் நீ ""ம்ம் பரவாயில்லை இருக்கட்டும்" இந்த முறை 'ங்க'வை மட்டும் விட்டுவிட்டான்.

"நைனா ஒரு கூலித் தொழிலாளி அதான் உனக்கே தெரியுமே. . . . அவர் படற கஸ்டத்தை பார்த்து எப்படியாவது படிச்சு வாழ்க்கையில முன்னேறனுமுங்கற வெறி எனக்குள்ள வந்துடுச்சு. நைனா, அவரோட தொழில்ல என்ன இழுத்துபோட்டுக்கறதுக்கு எப்படி எப்படியோ முயற்சி பண்னார் ஆனா நான் அதுக்கெல்லாம் போகாம வைராக்கியத்தோட படிச்சு, நம்பள மாதிரி கிராமத்து மக்களுக்கு கொடுக்கிற இட ஒதுக்கீட்டுல இன்ஜினியரிங் கல்லூரியில சேர்ந்து, பட்டம் வாங்கி, இப்போ அசிஸ்டன்ட் இன்ஜினியரா இருக்கேன். காசு இல்லாம ஒரு வேளை கஞ்சிக்கும் கூழுக்கும் கையேந்திகிட்டு இருந்த நான் இந்த நெலமைக்கு வந்திருக்கேன்னா . . . அதுக்கு படிப்பு மட்டும் தான்டா காரணம். படிப்புதான் ஏழைகளின் செல்வம் அதுமட்டும் இல்லைனா நானும் எங்க நைனா மாதிரியே சித்தாளவோ. . . மேஸ்திரியாவோ இருந்து. . . என் தலைமுறையும் வறுமையிலே போயிருக்கும் . "
'என்னடா சோறு இது?'என்று கஸ்டமர் யாரோ சோற்றை வாரி அவன் முகத்தில் அடித்தாற்போன்று உணர்வினை தேசிங்கிற்குள் பரப்பியது ரவியின் வார்த்தைகள்.
"ஆமா ரவி இந்த புத்தியில்லாமதான் நான் படிப்ப ஐஞ்சாவதோட நிறுத்திட்டு எங்க நைனாவோட இந்த ஓட்டலுக்கு வேலைக்கு வந்துடேன் . . . இப்ப பாரு இன்னமும்.. . . நான் "அதற்கு மேல் தேசிங்கால் பேச முடியாமல் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தான்.
பணி முடிந்ததும் கடைசி பஸ் பிடித்து வீடுவரும்வரை நிலைகொள்ளவில்லை தேசிங்கின் மனது। ஒரு தலைமுறையின் நிலையை தலைகீழாய் புரட்டிப் போட்ட வலிமைமிகுந்த படிப்பையா நிறுத்திவிடச்சொன்னேன் ? நம் கஸ்டகாலம் நம்மோட போகட்டும் கனகசபையின் எதிர்காலம் ஆரோக்கியமானதாக இருக்கட்டும் . படிப்பறிவு இல்லாமல் படுகிற பாடு . . . நாய் பாடாத பாடு. . . அது எம் பையனுக்கும் வேணாம்' என்று தோனிற்று.

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் தூங்கிகொண்டிருந்த கனகசபையை எழுப்பி, 'ஐ யா ..... இந்தா நீ கேட்ட பொஸ்தக காசு . .. . நீ போய் படிய்யா. . 'என்று சொல்லிக்கொண்டே அவன் தலையை கோதிவிட்டான்.
விடிந்தது . வழக்கம் போல தேசிங்கு வேலைக்கு புறப்பட்டான். "நைனா. . . நீ . கொடுத்த காசு நெசமாவே பொஸ்தகம் வாங்கத்தானா? "கனகசபை கேட்டான்.
"ஆமாங்கண்ணு"தெளிவும் நம்பிக்கையும் இன்று தேசிங்கிற்குள் புதிதாய் துளிர்விட்டிருந்தது எப்படியோ ஒரு தலைமுறையை அறியாமை இருட்டில் சிக்கிக் கொள்ளாமல் தப்பித்தது. - புதுவைப்பிரபா-

பொய் சொல்லக்கூடாது அப்பா - சிறுகதை

"வளர்ந்துட்டேயில்ல . .தர்ட் ஸ்டாண்டர்ட் வேற போயிட்ட. . .இனிமே, நீயே, தானா குளிக்க கத்துக்கணும்॥ . சரியா. . ." அம்மா சொன்ன வார்த்தைகளுக்கு முதன்முறையாக உயிர் கொடுக்க, குளியலறைக்குள் நுழைந்தான், ராகுல்.

முதலில் அவன் கண்ணில் பட்ட சோப்பு டப்பாவை எடுத்து, சோப்பை இரண்டு மூன்று முறை திருப்பித்திருப்பி பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவன் மனது ,அதிகாலையில், அப்பாவும் எதிர்வீட்டு டேனியல் மாமாவும் பேசிக்கொண்டிருந்த நொடிகளுக்கு பின்நோக்கிச் சென்றது।

" ஏன் சார். . .நீங்க எப்பத்தான் உங்க கம்பனியில சீனியர் மேனேஜரா ஆவறது?"
"டேனியல் சார்। . . நான் நெனச்சிருந்தா, ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே ஆகியிருக்கலாம். என்ன. . .சோப்பு போட்டிருக்கணும்.மத்தவங்க மாதிரி நானும் சோப்பு போட்டிருந்தேன்னா. . . இந்நேரம் சீனியர் மேனேஜரா என்ன , ரீஜனல்; மேனேஜராகவே ஆகியிருப்பேன். ஏன்ன பண்ணறது? எனக்குன்னு இல்லீங்க. . .எங்க பரம்பரைக்கே சோப்பு போடற பழக்கமே கிடையாது."

மீண்டும் சோப்பை இரண்டுடொருமுறை திருப்பித்திருப்பி பார்த்துவிட்டு, " ச்சே! நம்மல பொய் சொல்லக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டு, இப்போ அப்பாவே இப்படி அப்பட்டமா பொய் சொல்றாரே!" ராகுல் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டான்.
விஷயம் விளங்கும்வரையோ,அல்லது யாராவது விளக்கும்வரையோ, அப்பாவை பற்றிய நினைப்பு அவனுக்குள் மாறப்போதவதேயில்லை।

-புதுவைப் பிரபா-

மாற்ற முடியும்

சமைக்கவும் கழுவவும்
பெருக்கவுமே பெண்கள் எனும்
நிலை களைய ஒன்றாய் கூடி

ஊருக்கும் சேரிக்கும் இடையே ஓடும்
சாதி சாளகத்தை
சமத்துவ மண்கொட்டி மூடி

துப்பாக்கித் தோட்டாவும்
வெட்டறுவா வெடிகுண்டும்
நிரந்திரமாய் செயலிழக்கச் செய்து

பொய்- பகட்டு- சூது
வன்கொடுமை இல்லாத
நன்சமூகம் ஒன்று நாம் நெய்து

மாற்றிக்காட்டுவோம்
புவியை மாற்றிக்காட்டுவோம்

மனிதர்களே!
பிரபஞ்சம் தோன்றிய நொடியிலிருந்து
இந்த நொடிவரை
மண்ணில்

மாறாமலே இருப்பது
மாற்றம் மட்டும்தான்

நம்புங்கள். . .
நம்மால் நல்லதாய் உலகை
மாற்றிக்காட்டமுடியும்
இது சத்தியம்
நாம் ஒன்றுகூடி
ஒரே அணியில் நின்றால்
நாளைக்கேகூட இது சாத்தியம்.

-புதுவைப்பிரபா-
(அக்டோபர் மாத இலக்கியபீடம் இதழில் வெளிவந்த கவிதை)